รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่13 สิ่งที่ฉันเสียใจมากที่สุดก็คือการได้รู้จักคุณ

ตอนที่13 สิ่งที่ฉันเสียใจมากที่สุดก็คือการได้รู้จักคุณ

“พี่รักกรรณาราขนาดนั้นเลยหรือ?”

ดวงตาของจันทรัตร์คลอไปด้วยน้ำตา ชายคนนี้ที่เธอรักมานานแสนนาน ตลอดมาสิ่งที่เขาให้เธอนั้นมีเพียงเงาหลัง

ครั้งนี้สุพจน์ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย“ฉันรักณาราที่ต้องแต่งงานกับเธอเดิมก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ หลังจากหย่ากับเธอแล้ว ฉันก็จะแต่งงานกับณาราทันที”

หนังสือสัญญาหย่าร่วงหล่นบนมือของจันทรัตร์ เธอไล่สายตาอ่านตัวหนังสือไม่กี่ตัวที่เด่นหราอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น เล็บของจันทรัตน์จิกแน่น ช่วงเวลาการแต่งงานห้าปีของเธอกับเขาสิ้นสุดลง เพียงเพราะกรรณารา เธอได้หย่ากับสุพจน์อย่างถูกต้องตามกฎหมาย แต่ถ้าหากนี่เป็นการเข้าใจผิดขนานใหญ่ระหว่างเธอกับเขา กรรณาราก็คือผู้ชนะคนสุดท้าย และเธอคงตายตาไม่หลับ

จันทรัตร์โยนหนังสือสัญญาหย่าไปที่ด้านข้าง“ฉันไม่อยากหย่าละ”

คำพูดของเธอยั่วยุความโกรธของสุพจน์ เขาถลันไปจับตัวจันทรัตร์ให้ลุกขึ้นมาจากเตียง“ฉันคิดอยู่แล้วว่าเธอมันเจ้าเล่ห์ ที่ปวดท้องนั่นก็คงเสแสร้ง ก็แค่ไม่อยากหย่ากับฉันยังจะพูดอย่างมีเหตุมีผลใครใช้ให้เธอกล้าขนาดนี้ เธอจะมาเล่นลิ้นกับฉันแบบนี้ไม่ได้

“นี่คือผลลัพธ์ที่กรรณาราต้องการ ไม่ใช่ฉัน นางอยากแต่งงานกับพี่ งั้นฉันก็ไม่ให้นางสมหวังถ้าหากฉันยังเลือกได้ ฉันจะผลักนางลงไปอีก ให้นางคนต่ำช้านั่นแหลกเป็นชิ้นๆ!”

จันทรัตร์ได้วางแผนใส่ร้ายได้ประสบกับการปฏิบัติเช่นนี้ เธอเกลียดชังกรรณาราไปถึงขั้วหัวใจ

สุพจน์จ้องมองไปที่จันทรัตร์ด้วยสีหน้าที่โกรธและเกลียดชัง“จันทรัตร์ ไหนเธอลองพูดอีกครั้งซิ”

“ฉันพูดว่านางกรรณาราเป็นนางร่านหน้าไหว้หลังหลอก!”

เพี้ยะ! สุพจน์ตบจันทรัตร์จนเธอล้มลงบนเตียง

ใบหน้าของจันทรัตร์ปวดแสบร้อน ล้มลงกองไปกับพื้น เธอใช้สองมือค่อยๆพยุงตัวขึ้นเตียง หลบมุดตัวอยู่ในผ้าห่ม น้ำตาไหลออกมาอย่างพรั่งพรู

“จันทรัตร์ ชีวิตนี้ สิ่งที่ฉันเสียใจมากที่สุดก็คือการได้รู้จักเธอ!”

เมื่อสุพจน์กล่าวเสร็จก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

สองวันที่อยู่โรงพยาบาลมาจันทรัตร์ได้แต่อยู่เพียงลำพัง จันทรัตร์ไม่มีญาติ พ่อของเธอได้เสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน หลังจากที่แม่หย่ากับพ่อไปก็ไม่เคยได้สนใจใยดีเธออีก ชีวิตเธอตอนนี้ไม่เหลืออะไรสักอย่าง เกิดมาก็มิได้นำพา ตายไปก็มิได้นำไป

แม้ชีวิตจะน่าเบื่อแต่ก็มักจะมีเครื่องปรุ่งมาปรับอยู่เสมอ

ซึ่งก็คือนพพล!

นพพลกับจันทรัตร์เป็นเพื่อนร่วมชั้นเดียวกันมาตั้งแต่สมัยประถม หลังที่จันทรัตร์แต่งงาน เขาจึงค่อยๆหายไปจากโลกของจันทรัตร์ ตอนนี้ชีวิตคู่จันทรัตร์กับสุพจน์พังทลายลง เขาย่อมต้องได้มาดูแลจันทรัตน์ แต่จันทรัตร์นั้นเฉยชากับเขามาก ราวกับว่านอกจากสุพจน์แล้วก็ไม่สามารถที่จะรักใครได้อีก

นพพลจะมาเยี่ยมเธอเป็นครั้งคราว ทุกครั้งที่มาหา จันทรัตร์จะยืนอยู่ที่ข้างหน้าต่างตลอด สภาพนี้ต่อเนื่องมาเป็น1อาทิตย์จันทรัตร์จึงค่อยเริ่มเอ่ยปากคุยกับเขา แต่ประโยคแรกก็คือไม่ให้เขามาเยี่ยมเธออีก

นพพลขมวดคิ้วมุ่น กล่าวออกมาอย่างจริงจัง“จันทรัตร์ สุพจน์นั้นต้องการหย่ากับเธอแล้วทำไมเธอถึงยังเอาแต่คิดถึงเขาอีก?”

จันทรัตนร์ส่ายศีรษะ แม้เธอจะคิดถึงสุพจน์ไปก็ไม่มีประโยชน์ เขายกหัวใจให้กับกรรณาราไปนานแล้ว จันทรัตร์หันกลับมา ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ นพพลเห็นแล้วตื่นตระหนก เธอกำลังท้องอยู่แต่ทำไมสีหน้าของเธอถึงซีดเซียวได้ขนาดนี้ ราวกับว่าแค่เขายื่นมือไปสัมผัสเธอจะแตกสลายไป

“ฉันไม่อยากให้นายเข้ามาพัวพัน นพพล พวกเรารู้จักกันมาก็นานแล้วนายน่าจะเข้าใจฉันดี”

“ฉันไม่เข้าใจ ฉันรู้แค่ว่าสุพจน์มันไม่เคยคู่ควรกับเธอ!”

เธอเกือบจะลืมไปแล้ว มะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้ายที่มีเธอเพียงคนเดียวที่รู้ นอกจากเธอแล้วก็ไม่มีใครทราบอีก จันทรัตร์หันหัวไป“ใกล้เทศกาลไหว้พระจันทร์แล้ว ฉันอยากทานขนมไหว้พระจันทร์ เธอช่วยไปซื้อให้ฉันได้หรือเปล่า?”

จันทรัตร์ตอบกลับไปเช่นนี้ทำให้เขาเห็นถึงความหวัง นพพลพยักหน้า รีบออกไปซื้อขนมไหว้พระจันทร์ให้จันทรัตร์ทันที

หลังจากที่นพพลออกไป จันทรัตร์ก็พาร่างกายอันอ่อนล้าของเธอออกจากห้องคนไข้ ร่างกายของเธอใกล้จะฟื้นคืนดีแล้ว เธออยากจากไปโดยไม่บอกลากับใครและก็ไม่อยากให้นพพลเห็นความผิดปกติของเธอ

แต่ก่อนที่เธอจะออกจากโรงพยาบาล เธออยากจะพบสุพจน์สักครั้ง บางทีอาจจะเป็นอย่างที่ชวนีกับนพพลพูดจริงๆ หัวใจของเธอคิดถึงแต่เพียงสุพจน์ ไม่ว่าจะถูกเขาทำร้ายสักกี่ครั้ง ก็จะพยายามเข้าไปชิดใกล้เขาอย่างไม่เคยลังเล

จันทรัตร์นะจันทรัตร์ ที่เธอเป็นแบบนี้ก็ล้วนแต่หาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น

วันนี้เป็นวันที่กรรณาราออกจากโรงพยาบาล ร่างกายเธอไม่ผิดปกติใดๆ แต่กลับลากเวลายาวถึงเดือนกว่าๆถึงได้ออกจากโรงพยาบาล จันทรัตร์ยืนอยู่หน้าประตูห้องคนไข้ มองลอดช่องหน้าต่างเข้าไปยังคนที่อยู่ภายในห้อง

Bình Luận ()

0/255