รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่15 ตามหาจันทรัตร์อย่างบ้าคลั่ง

ตอนที่15 ตามหาจันทรัตร์อย่างบ้าคลั่ง

นพพลไปแล้ว สุพจน์ยังอึ้งอยู่ที่เดิม คำพูดของสุพจน์ดังก้องอยู่ในหัวซ้ำไปซ้ำมา จันทรัตร์ใกล้จะตาย ทำไมเขาถึงพูดอย่างนี้ล่ะ?

สุพจน์ไม่เข้าใจ แต่หัวใจเจ็บปวดอย่างน่าฉงน ราวกับเคยสัมผัสประสบการณ์นี้มาก่อน

กรรณารารู้สึกประหม่าเมื่อเห็นสีหน้าแตกตื่นลนลานของสุพจน์ จึงรีบเข้าไปหา“พี่สุพจน์ เป็นอะไรไป ? ไม่สบายหรือเปล่า?”

สุพจน์จึงค่อยๆหายจากอาการตกใจ“ไม่เป็นไร”

แต่ ณ เวลานั้น จิตของสุพจน์ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เมื่อคิดถึงคำพูดของนพพล จิตใจก็ซึมเศร้าต่างจากปกติ

“พี่ได้รับบาดเจ็บนี่ ไปให้หมอทำแผลสักหน่อยดีกว่า”

“ไม่เป็นไร พวกเรากลับกันเถอะ”

สุพจน์ไม่สนบาดแผลที่อยู่บนใบหน้า รีบดำเนินเรื่องให้กรรณาราออกจากโรงพยาบาล เมื่อส่งเธอกลับบ้าน เขายังคงกังวลเกี่ยวกับจันทรัตร์อยู่ตลอดเวลา อย่างน้อยเขาและจันทรัตร์ยังไม่ได้หย่ากัน ก็ต้องหาเวลาเพื่อติดต่อดำเนินการเรื่องหย่า สุพจน์หาข้ออ้างปลอบใจตนเอง ว่าสาเหตุเป็นเพียงแค่การหย่าเท่านั้น

กรรณารามองออกว่าสุพจน์นั้นใจลอย มีความรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยอีกทั้งเขายังอยากจะกลับไปอย่างเร่งรีบ เธอเลยถามว่า“พี่จะไปหาจันทรัตร์ใช่ไหม? ไหนพี่บอกว่าไม่สนใจเธอแล้วไง? ทำไมยังต้องไปหาเขาอีก”

กรรณารารู้สึกไม่ยุติธรรม เธอลงแรงตั้งมากมายขนาดนี้แต่ก็ยังไม่สามารถนำความรู้สึกทั้งหมดของสุพจน์กลับมาหาเธอได้

“เธอท้อง ไม่มีที่พึ่ง พี่กลัวว่าเธอจะมีปัญหา รอพี่หย่ากับเธอให้เธอสงบลงกว่านี้ พี่ก็จะไม่ไปหาเธออีก”สุพจน์ปลอบกรรณารา สำหรับเขาแล้วจันทรัตร์คือความรับผิดชอบ เขาเคยรับปากกับพ่อของจันทรัตร์ว่าจะดูแลเธออย่างดี เขาก็ไม่ควรกลับคำพูด

น้ำตาของกรรณาราเกือบจะไหลลงสิ่งที่เธอต้องการคือความดีที่เอาอกเอาใจของของสุพจน์ที่ให้กับเธอแต่เขากลับต้องการที่จะไปหาจันทรัตร์ เธอไม่สามารถพูดออกมาได้ว่าไม่ยินยอม จึงได้แต่กัดฟันพูดว่า“ฉันจะรอพี่ เย็นนี้พี่ต้องรีบกลับมานะ”

สุพจน์รับปากแล้วรีบออกไปในทันที พร้อมกลับบ้านเพื่อดูว่าจันทรัตร์ได้กลับไปที่บ้านหรือไม่ เมื่อกลับถึงบ้าน ห้องว่างเปล่าราวกับไม่มีคนอยู่อาศัยมานาน ช่างเปล่าเปลี่ยว ไม่มีแม้แต่เงาของจันทรัตร์ บนเตียงกลับเจอหนังสือสัญญาหย่าที่จันทรัตร์ทิ้งไว้ให้เขา ลายมืออันอ่อนช้อยบนกระดาษแผ่นนั้นเป็นดั่งตัวแทนของจันทรัตร์ที่ตกลงหย่าขาดกับเขา

สุพจน์รีบโทรศัพท์หาจันทรัตร์ แต่กลับพบว่าเธอปิดเครื่อง สุพจน์จึงโทรหาชวนี ชวนีด่าสุพจน์ในสายโทรศัพท์ว่าเขาเป็นผู้ชายเฮงซวย ร้องไห้ไปด่าไป สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าจันทรัตร์หายไปไหน

เช่นนี้เรียกว่าจบลงแล้วใช่ไหม?

สุพจน์คิดไม่ถึงกับบทสรุปเช่นนี้ เคยพูดไว้ว่าสิบเดือนหลังจากนี้จึงค่อยหย่า เพิ่งจะผ่านไปแค่เดือนกว่า การแต่งงานห้าปีของพวกเขาก็มาถึงตอนจบซะแล้ว

สุพจน์นั่งครุ่นคิดในห้องเป็นเวลาอยู่นาน จันทรัตร์ที่กำลังตั้งท้องจะไปที่ไหนได้บ้าง แล้วหลังจากคลอดเด็ก เธอจะทำอย่างไรต่อ?

คิดดูแล้วจันทรัตร์ไม่มีที่พึ่ง ไร้ญาติขาดมิตร ไม่ได้เอาข้าวของอะไรไปสักอย่าง ภายในใจสุพจน์เริ่มรู้สึกกล้ำกลืนฝืนทน เขาไม่ได้รักจันทรัตร์แต่ก็ไม่สามารถทอดทิ้งเธอได้ สุพจน์จึงลุกยืนขึ้นและขับรถออกไปหาเธอ

ฝนตกโปรยปราย บนท้องถนนเต็มไปด้วยรถรามากมาย แต่สุพจน์ขับรถอย่างช้าๆ กลัวที่จะพลาดทุกคนที่คล้ายกับจันทรัตร์ไปเขาสับสนว้าวุ่นใจ เสาะหาด้วยใบหน้าอันตึงเครียด เวลาผ่านไปนาน สุพจน์วิตกกังวลทุกขณะที่ขยับพวงมาลัยรถ

ทันใดนั้น เขามองเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่กางร่มอยู่บนทางเท้าซึ่งคล้ายกับจันทรัตร์มาก จึงรีบจอดรถแล้วพุ่งออกไป ,ตะโกนเรียกเข้าไปคว้าตัวหญิงคนหนึ่งโดยไม่ดูตาม้าตาเรือ“จันทรัตร์”

หญิงสาวหันกลับมา แต่กลับไม่ใช่จันทรัตร์ เขายังถูกโดนด่ากลับมาว่าเป็นโรคจิต

เขาพยายามจนถึงที่สุดแล้ว เขาอยากตามจันทรัตร์กลับมา แต่จันทรัตร์หนีจากเขาไปแล้ว

สุพจน์ใจฝ่อ กลับบ้านด้วยร่างกายที่เปียกชุ่ม นั่งภายในห้องเงียบๆโดยที่ไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย บ้านหลังนี้ แต่ก่อนเขาไม่เคยอยากกลับ เพราะเมื่อลืมตาก็จะมองเห็นจันทรัตร์ ในใจเขาไม่ได้รู้สึกยินดีกระทั่งเรียกได้ว่ารังเกียจ แต่ตอนนี้ที่บ้านหลังนี้ที่ไม่มีจันทรัตร์อยู่ กลับไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาต้องการ

ฟ้ามืดลง ดวงไฟยังไม่ได้เปิด ศีรษะสุพจน์กำลังพาดอยู่บนโซฟา ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เหมือนกับว่าการอยู่นิ่งๆจนตัวเขาชา ไม่ต้องไปคิดถึงว่าจันทรัตร์กำลังทำอะไรอยู่ในตอนนี้

โทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นสายของกรรณารา สุพจน์ไม่อยากรับสาย เขาแยกแยะความรู้สึกของตนเองไม่ได้ เขารักกรรณาราอยู่แล้วทำไมถึงยังมีเยื่อใยกับจันทรัตร์ นี่เหมือนว่ามันไม่ใช่เขาเลย สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่รับสาย ไม่อยากที่จะฟังคำถามของกรรณารา และก็ยังไม่อยากที่จะพบเธอ

นั่งอยู่เป็นเวลานาน สุพจน์เริ่มมีไข้ขึ้น ลำคอแห้งผาก อ่อนเปลี้ยเพลียแรง ล้มตัวหลับลงบนโซฟา กลายเป็นว่าอาการไข้ยิ่งหนักขึ้นกว่าเดิม

ทันใดนั้นประตูถูกเปิดออก มีเสียงจากพวงกุญแจที่กระทบกัน ฝ่าเท้าเล็กๆก้าวมายังตรงที่สุพจน์อยู่ สุพจน์ลืมตามองอย่างสะลึมสะลือ ยังคิดว่าตนเองกำลังตาฝาดไป เขากำลังเห็นจันทรัตร์

Bình Luận ()

0/255