รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่18 หลังหย่าร้างพวกเขาก็จะแต่งงาน

ตอนที่18 หลังหย่าร้างพวกเขาก็จะแต่งงาน

ชวนีรู้สึกโกรธมาก“จันทรัตร์ สมองเธอมีปัญหาหรือเปล่า เขาหาเธอเพื่อที่จะหย่า เธอยังจะรีบร้อนขนาดนี้น้ำเกลือเธอก็ยังไม่หมดเลย ถ้าหากระหว่างทางเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง?”

จันทรัตร์มีแต่ยิ้มถ้าหากเธอโง่ก็โง่อีกสักครั้งเถิด ยังไงก็โง่มานานแล้ว“ไม่เป็นไร เธอให้ฉันไปเถอะ ไม่อยากให้เขาคิดว่าฉันไม่รักษาคำพูด ขอร้องล่ะ”

สายตาอ้อนวอนนั้นทำให้ชวนีใจอ่อนลง ระหว่างพวกเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเข้าไปก้าวก่ายได้ชวนีบ่นเหยียดๆ“เธอดูสิแม้ว่าเธอจะคิดเพื่อเขา แต่เขาก็ไม่รู้ถึงความรู้สึกเธอเลยสักนิด”

จันทรัตร์ก็ยังคงไปช้าถึงครึ่งชั่วโมง สุพจน์ทนรอแทบไม่ไหว ยังคิดว่าจันทรัตร์กำลังแกล้งเขาอยู่รู้สึกไม่พอใจอย่างมาก เมื่อจันทรัตร์มาถึงเขาขมวดคิ้วพูดอย่างเย็นชา“เธอมาสายฉันคิดว่าเธอจะแกล้งฉันไปอีดด้วยซ้ำ”

“เข้าไปกันเถอะ”

ใบหน้าของจันทรัตร์ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่บรรยากาศของที่ว่าการอำเภอทำให้เธอรู้สึกกดดัน ราวกับมีมีดแทงเข้าหัวใจเธอ ไม่รู้ว่าคือปวดใจหรือเจ็บกระเพาะ

พวกเขาสองคนนั่งบนเก้าอี้ไม่มีการสื่อสารใดๆ เจ้าหน้าที่พูดจูงใจให้พวกเขาคิดรอบคอบจึงค่อยจดทะเบียนหย่า สุพจน์ตอบกลับอย่างชัดเจน“ไม่จำเป็น ผมพิจารณามาดีแล้ว”

จันทรัตร์หมดหวัง เมื่อถึงเวลาที่ทั้งคู่จะต้องเซ็นชื่อ จันทรัตร์สับสนและลังเลไปนิดหนึ่งชั่วพริบตา กลับเห็นสุพจน์เซ็นชื่ออย่างเร็วไว

จับปากกาอย่างประหม่า น้ำตาของจันทรัตร์ร่วงหล่นบนกระดาษ รออีกสักพักก็ได้ได้แล้วหรือ? จันทรัตร์ถามในใจไปหลายครั้งเซ็นชื่อของตนเองลงไปอย่างยากลำบาก เมื่อเจ้าหน้าที่มาเก็บแบบฟอร์ม เธอกลับดึงไว้ไม่ยอมให้

ในที่สุดตราประทับก็ได้ปั๊มลงในเล่มทะเบียนสีเขียว สุดท้ายแล้วด้ายแดงที่ผูกระหว่างพวกเขาไว้ก็ขาดลง หัวใจของจันทรัตร์ได้ร่วงหล่นไปพร้อมกับการประทับตรา ราวกับแท่งเหล็กที่แทงในหัวใจเธอ

เมื่อได้รับใบรับรองการจดทะเบียนหย่า จันทรัตร์พูดไม่ออกเช็ดหยาดน้ำที่เอ่อล้นในดวงตา

พี่สุพจน์ พี่รู้หรือเปล่าฉันฝืนใจที่จะหย่ากับพี่ เหมือนกับที่ฉันดูแลเฝ้ามองพี่มาตลอดสิบสามปีไม่เคยยอมแพ้เช่นกัน

สุพจน์แกว่งแขนเสื้อแล้วเดินจากไปไม่ได้มองหน้าจันทรัตร์ตั้งแต่ต้น และก็ไม่ได้สังเกตสีหน้าที่ผิดปกติของเธอ แต่จันทรัตร์กลับหลั่งน้ำตาในขณะที่มองภาพด้านหลังของสุพจน์ นี่อาจเป็นการพบกันครั้งสุดท้าย ที่สุพจน์นั้นให้กับเธอก็มีแต่ภาพจากด้านหลังเท่านั้น

จันทรัตร์เดินออกจากที่ว่าการอำเภอแด้วยสีหน้าอันซีดเผือดแสงแดดด้านนอกนั้นร้อนแรง แต่จันทรัตร์กลับรู้สึกหนาวเหน็บ ไม่รู้ว่าคือการเจ็บปวดที่ร่างกาย หรือเป็นเธอนั้นฝืนใจที่จะหย่าจริงๆ เธอรู้สึกว่าตัวเธอไม่ไหวเสียแล้ว

ลากร่างกายอันเหนื่อยล้า เงยหน้าขึ้นมาก็มองเห็นรถของสุพจน์ ภายในรถยนต์เธอเห็นกรรณารากำลังนั่งอยู่ พวกเขาทั้งคู่อยู่ด้วยกันช่างเป็นชายหล่อหญิงงามเหมาะสมจริงๆ จันทรัตร์กัดริมฝีปากแน่น จ้องมองพวกเขา เลือดก็ทะลักจากกระเพาะอาหาร ขณะที่จันทรัตร์ป้องปาก เลือดก็ไหลออกมากตามร่องนิ้วของเธอ

บังเอิญที่สุพจน์มองไปมาจันทรัตร์ใช้กระดาษเช็ดหน้าปิดป้องไว้ หันตัวกลับและไปจากที่ว่าการอำเภอภายใต้การจ้องมองของสุพจน์

สี่เดือนต่อมา

“จันทรัตร์ สุพจน์จะแต่งงานกับกรรณารา เธอรู้หรือเปล่า?”

ครั้งสุดท้ายที่พบกับสุพจน์ก็เมื่อสี่เดือนที่แล้ว สี่เดือนจะว่านานก็ไม่นาน จะว่าเร็วก็ไม่เร็ว กลับเป็นช่วงเวลาที่ทำให้จันทรัตร์ทรมานแสนสาหัส

เธอจิตใจด้านชา เก็บงำความรักฝังไว้อย่างลึกที่สุด ไม่นำออกมาปรากฏให้เห็น และไม่รักษาบาดแผลในใจด้วย

ชวนีเพิ่งจะคลอดลูก เป็นทารกหญิงน่ารัก โตขึ้นมาคงจะเหมือนชวนีมาก ดวงตายิ้มราวกับพระจันทร์เสี้ยว จันทรัตร์เย้าหยอกกับลูกของเธอ จงใจละเลยเรื่องสุพจน์ไป

พวกเขาแต่งงานกันแล้วอย่างไร เธอเป็นแค่คนที่ผ่านเข้าไปในใจสุพจน์เพียงชั่วคราว

“เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ หวังว่าฉันก็จะสามารถคลอดลูกน้อยน่ารักออกมาสักคน”

จันทรัตร์ลูบสัมผัสท้องหกเดือน วัยเยาว์ในกาลก่อนปลดเปลื้องไป เปล่งประกายความเป็นมารดา

ชวนีร้อนใจ สำหรับจันทรัตร์และลูกในท้องอยู่อีกทั้งคน เธอปวดร้าวไปทั้งใจ“เธอได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า สุพจน์จะแต่งงานกับกรรณาราแล้ว!”

แพขนตาของจันทรัตร์สั่นระริก มือกำเข้าหากันแน่น“พวกเขาอยากจะแต่งก็แต่งไปสิ เกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”

“เธอยอมได้จริงๆหรือเธอคลอดลูกเพื่อสุพจน์โดยที่ไม่สนใจชีวิตของตนเองแล้วจะยินยอมให้พวกเขาแต่งงานกันเลยหรือ?quot; ขณะที่พูด ชวนีดวงตาแดงก่ำอีกครั้งเธออยากจะไปพูดต่อหน้าสุพจน์จริงๆว่าจันทรัตร์เนี่ยเป็นผู้หญิงที่ทุ่มเทเพื่อเขามากที่สุด คนที่ในชีวิตเขาควรขอโทษด้วยมากที่สุดก็เป็นจันทรัตร์เนี่ยล่ะ แต่จันทรัตร์ไม่ยอม เธอที่เป็นเพื่อนก็ได้แต่ร้อนใจแทน

“ชวนี อย่าพูดถึงสุพจน์ต่อหน้าฉันได้ไหม?”

ในช่วงขณะที่เงยหน้าขึ้นมา นัยย์ตาของจันทรัตร์แดงช้ำไปทั้งดวง เธอรับความทุกข์ทรมานเช่นนี้ไม่ได้ มันก็เหมือนกับยื่นของสำคัญของตนเองให้กับคนอื่น แต่ความรักที่ฝืนใจต้องไม่มีความสุขถึงแม้ว่าจะบอกสุพจน์ เขาก็ยังยืนยันว่าเธอหลอกลวง แล้วเธอจะไปรับความบาดเจ็บนี้ต่อทำไม

“ฉันเคยบอกเขาไปแล้ว แต่สุพจน์ไม่เชื่อฉัน เขาคิดว่าฉันหลอกหลวงเขา ถึงแม้พวกเธอจะไปบอกว่าแต่ก่อนฉันเคยเกือบตายเพื่อเขา แต่เขาก็เชื่อมั่นว่าคนนั้นคือกรรณารา ฉันไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว ฉันรับความทรมานนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆ”จันทรัตร์ยกมือป้องปากแล้วร้องไห้สะอื้นอีกครั้ง ในเมื่อมันเหนื่อยล้าขนาดนี้ เธอก็ไม่ควรที่จะกลับไปสัมผัสบาดแผลนั้นอีก

ชวนีเงียบปากลง“ฉันไม่พูดแล้ว เธออย่าร้องไห้เลย แต่ถ้าหากเธอเกิดอะไรจริงๆชีวิตนี้ฉันคงไม่สามารถให้อภัยสุพจน์”

“ขอบใจมากนะเธอ”

จันทรัตร์ปาดน้ำตา ในใจของจันทรัตร์นั้นมีเพียงลูกก็พอแล้ว เธอคงจะไม่หวังอะไรกับเขาอีก ไม่ตอบโต้ไม่ต่อต้าน เพียงแค่ขอให้ลูกได้โตอย่างปลอดภัย

Bình Luận ()

0/255