รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่24 ฉันเหนื่อยเกินไปที่จะรักคุณ

ตอนที่24 ฉันเหนื่อยเกินไปที่จะรักคุณ

หลังจากฝ่าไฟแดงนับไม่ถ้วน สุพจน์มาถึงโรงพยาบาลด้วยความรีบร้อน เขาวิ่งเข้าไปถามหาว่าจันทรัตร์อยู่ที่ไหนราวกับคนบ้า เมื่อถึงหน้าห้องผ่าตัดสุพจน์จึงค่อยสงบลง ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังประตูห้องผ่าตัดอย่างเงียบๆ ใบหน้าซีดขาว ราวกับว่ามวลอากาศรอบข้างหยุดลง แต่ละเท้าที่ก้าวไปกลายเป็นหนักอึ้ง

เสียงร้องของทารกดึงสายตาของสุพจน์กลับมา เขายืนอยู่ที่หน้าประตู มีทั้งความยินดีและคาดหวัง นี่คือลูกของเขากับจันทรัตร์ แต่เมื่อนึกถึงความไร้เมตตาของตนเองก่อนหน้านี้ สุพจน์ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เขาควรจะเผชิญหน้าจันทรัตร์ เผชิญหน้ากับลูกของเขาอย่างไร ในเมื่อตัวเขายังทำหน้าที่พ่อไม่ได้เลย

ไฟห้องผ่าตัดดับลง สุพจน์ร้องเรียกเสียงดัง“จันทรัตร์ จันทรัตร์!”

หมอเดินออกมาเห็นสุพจน์จึงถาม“ใครเป็นญาติกับคุณจันทรัตร์ครับ”

“ผมครับ ผมครับ!”สุพจน์ขานรับอย่างตื่นเต้น

“เด็กคลอดออกมาแล้วครับ แต่คุณจันทรัตร์..พวกเราพยายามสุดความสามารถแล้ว”หมอหลบสายตาตอบ

สุพจน์ยืนนิ่งอยู่กับที่ กระชากคอเสื้อของหมอ“ทำไมคุณไม่ช่วยจันทรัตร์ ทำไมคุณไม่ช่วย คุณรีบไปช่วยเธอ เร็วเข้าสิ!”

“คุณผู้ชายครับ คุณสามารถเข้าไปเยี่ยมคุณจันทรัตร์ได้เป็นครั้งสุดท้ายนะครับ”

“ไม่ คุณต้องเข้าไปช่วยเธอ จันทรัตร์จะต้องไม่ตาย คุณต้องช่วยจันทรัตร์นะ ผมยอมตายแทนเธอ!”สุพจน์ร้องไห้ บดพันกราม หมอถูกรั้งตัวเอาไว้อย่างเหนียวแน่นไม่ยินยอมจะปล่อยหมอไป กับความตายที่อยู่ตรงหน้า สุพจน์น้นไร้ความสามารถ ณ วินาทีนั้น เขาเกลียดตัวเอง ถ้าเลือกได้เขาจะยกชีวิตของตัวเขาเองให้จันทรัตร์ ยังไม่อยากให้เธอจากเขาไปเช่นนี้

พวกศุภกิจรีบเข้ามาถึง ก็ดึงตัวสุพจน์ออกมา“สุพจน์ นายใจเย็นๆ”

“สุพจน์ ถ้าหากนายดีกับจันทรัตร์มากกว่านี้ ไม่โหดร้ายกับเธอขนาดนี้ เธอก็คงไม่เจ็บปวดมากขนาดนี้!”ชวนีร้องไห้ไม่เป็นภาษา ได้แต่สะอึกสะอื้น

“จันทรัตร์ พี่มาแล้ว สุพจน์ของเธอมาแล้ว”

สุพจน์ผลักพวกเขาออกเพื่อไปที่ห้องผ่าตัด มองเห็นจันทรัตร์ที่ลมหายใจรวยรินอยู่บนเตียงผ่าตัด เขาร้องไห้ราวกับเด็ก เข่าอ่อนต่อหน้าจันทรัตร์ เขาเสียใจ เขาไม่ได้อยู่ข้างเธอ แล้วยังทำให้เธอผ่านคืนวันอันเจ็บปวดอย่างที่สุด

สุพจน์กุมข้อมือของจันทรัตร์ สัมผัสอันเย็นเยียบทำให้เขาหวาดกลัว“จันทรัตร์ พี่มาแล้ว พี่ขอโทษ จันทรัตร์ พี่รักเธอไม่ว่าพี่จะสูญเสียความทรงจำหรือไม่ พี่ก็รักเธอ เธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อนะ ให้โอกาสพี่ได้ชดใช้บาป ถ้าหากเธอไม่อยู่แล้วพี่จะอยู่ได้อย่างไร”

จันทรัตร์ที่กำลังหลับตา ได้ยินคำกลับใจของสุพจน์ น้ำตาก็รินไหลออกมาจากหางตา ด้วยลมหายใจบางๆที่เหลืออยู่ เธอเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเหนื่อยล้า ใบหน้าอันหล่อเหลาของสุพจน์เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เขาเพิ่งจะร้องไห้ให้กับเธอ แต่ทุกอย่างมันสายไปแล้ว เธอรักสุพจน์มาตลอด แต่ทว่าเหนื่อยเกินไป มันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว

“พี่สุพจน์”จันทรัตร์ขานรับด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน

“พี่อยู่นี่”สุพจน์โอบร่างของจันทรัตร์ ริมฝีปากประทับลงบนหน้าผากเธอ“พี่จำได้แล้ว พี่ นึกออกหมดทุกอย่างแล้ว พี่ขอร้อง อย่าจากพี่ไปไหนนะ”

จันทรัตร์ลูบสัมผัสใบหน้าของสุพจน์ แต่ก่อนนี้เธอคิดอยากจะสัมผัสเขา คิดถึงเขาที่โอบกอดตัวเธอ หากสามารถตายในอ้อมกอดเขาเธอก็ไม่เสียใจ

“ฉันเหนื่อย ฉันรักพี่ไม่ไหวแล้ว”จันทรัตร์สำลัก“เดิมทีฉันอยากจะให้พี่กับกรรณาราแต่งงานกันอย่างมีความสุข แต่พี่ก็ยังรู้เรื่องฉัน พี่สุพจน์ หากฉันตายในอ้อมกอดของพี่ นับว่าความปรารถนาของฉันก็สมหวังแล้ว แต่อยากจะขอร้องให้พี่ช่วยดูแลลูกของพวกเราให้ดีด้วยนะคะ”

“เธออย่าพูดอย่างนั้น พี่จะหาหมอมารักษาให้เธอ เธอจะต้องไม่ตาย

จันทรัตร์พยักศีรษะ“ฉันไม่โทษพี่ ในชีวิตนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว หากเกิดมาชาติหน้า พวกเราก็อย่าได้พบกันอีก ให้ฉันและพี่เป็นอิสระจากกัน

สุพจน์คว้าข้อมือจันทรัตร์กระชับแน่น“ไม่ จันทรัตร์ ให้โอกาสกับพี่สักครั้ง เธอไม่รักพี่ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงให้พี่ได้รักเธอ บาดแผลที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานขอชดใช้ด้วยร่างกายของพี่ ครั้งนี้ฉันจะไม่มีทางปล่อยเธอไป”

จันทรัตร์ระบายยิ้ม มันไม่สำคัญอีกต่อไป เธอเบาใจแล้ว ไม่เสียใจแล้ว หวังเพียงว่าเขาจะมีชีวิตดีๆอยู่ต่อไป ไม่ว่าได้คบกับใครก็ขอให้พวกเขามีความสุข

“ไม่ พวกเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้ว”

มือนั้นร่วงหล่นลงข้างกายของสุพจน์ สุพจน์ตกตะลึง จับมือของเธอมาวางไว้บนใบหน้า“จันทรัตร์ เธออย่าตายนะ พี่รู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ พี่ผิดไปแล้ว เธอฟื้นขึ้นมานะ ชีวิตนี้ฉันจะไม่จากเธอไปอีกแล้ว จันทรัตร์ เธอต้องฟื้นขึ้นมา!”

สุพจน์ขดตัวร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนของจันทรัตร์ ชีวิตนี้เขาไม่มีทางจะให้อภัยตัวเอง ที่ทำเรื่องโง่ๆเช่นนี้ ทำลายผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดด้วยน้ำมือของตน

“จันทรัตร์!”

เสียงร้องตะโกนที่เจ็บช้ำและเศร้าเสียใจดังก้องไปทั่วทั้งโรงพยาบาล

สุพจน์ไม่อยากเชื่อว่าช่วงระยะเวลาระหว่างพวกเขานั้นช่างแสนสั้น เขาเพิ่งจะฟื้นคืนความทรงจำก็จำต้องอยู่กันคนละชาติภพกับจันทรัตร์

เขาดื่มอย่างเมามาย สุพจน์กลับถึงบ้านและเปิดประตูเข้าไป รู้ดีแก่ใจว่าบ้านหลังนี้ไม่มีจันทรัตร์อีกแล้ว แต่สุพจน์ก็ยังตะโกนเรียก“จันทรัตร์ พี่กลับมาแล้ว”

“พี่สุพจน์”กรรณาราปราดเข้ามาหา

สุพจน์เงยหน้าเห็นกรรณารา ยิ้มเย็นอย่างเหยียดหยัน นี่มันเรื่องตลกที่สุดที่เขาเคยพบมา

กรรณาราจับมือของเขาแต่กลับถูกสะบัดออก สุพจน์ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ“กรรณารา เธอจัดการวางแผน สวมรอยเป็นจันทรัตร์อยู่ข้างกายพี่ ตอนนี้จันทรัตร์ตายไปแล้ว เธอพอใจหรือยัง?”

กรรณาราน้ำตานองเต็มใบหน้า“ไม่ใช่ พี่สุพจน์ เพราะฉันรักพี่มากเกินไป ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจันทรัตร์เป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะสุดท้าย”

สุพจน์รังเกียจกรรณาราและก็ยังรังเกียจตัวเขาเอง เพื่อกรรณารา เขาจึงทำเรื่องโง่ๆลงไปไม่น้อย “อย่าพูดว่าเธอรักพี่ เธอรู้ไหมว่าตอนนี้พี่เกลียดเธอมากขนาดไหน? ที่ฉันยังมีลมหายใจอยู่นี่ เป็นเพราะฉันยังไม่คิดบัญชีกับเธอ เธอตายตามจันทรัตร์ไปซะ พวกเราควรตายตามจันทรัตร์ไปซะ”

Bình Luận ()

0/255