รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่25 พวกเราจะตายตามจันทรัตร์ไป

ตอนที่25 พวกเราจะตายตามจันทรัตร์ไป

“ไม่ อย่า ฉันผิดไปแล้ว ขอร้องพี่อย่าทำกับฉันอย่างนี้ ฉันรักพี่ ถึงแม้ไม่มีจันทรัตร์ พวกเราก็ยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุขนะ”กรรณาราตอบด้วยความใจร้อน

“อะไรคือใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ตอนนี้พี่อยากจะฆ่าเธอให้ลงหลุมตามจันทรัตร์ไปซะ!” สุพจน์คำรามด้วยฤทธิเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ คว้าแขนกรรณาราให้คุกเข่าต่อรูปถ่ายของจันทรัตร์ “รีบยอมรับความผิดต่อจันทรัตร์ซะ”

“ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว”กรรณาราหวาดเกรงสุพจน์ เมื่อมองเห็นนัยย์ตาสีแดงฉานของเขาก็รู้สึกกลัวจนตัวสั่น“จันทรัตร์ ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่ควรทำกับเธอแบบนั้น ขอเธอโปรดอภัยให้ฉัน”

“จันทรัตร์ไม่มีวันยกโทษให้เธอ”สุพจน์พูดต่ออย่างรวดเร็ว“และเขาก็ไม่มีวันให้อภัยฉันด้วย”

สุพจน์ฉุดกรรณาราให้ลุกขึ้นมา“เธอไปขอโทษจันทรัตร์ในนรกเถอะ”

เขาอยากจะฆ่ากรรณารา คว้าตัวกรรณาราผลักออกนอกหน้าต่าง สุพจน์ดันกรรณาราติดขอบหน้าต่าง ลมที่พัดตรงช่องหน้าต่างนั้นรุนแรงมาก สายลมพัดปะทะเข้าที่ใบหน้าของสุพจน์แต่กลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตื่นตัว ด้านล่างหน้าต่างมีผู้ตัวคนเล็กๆเบียดเสียดกันราวกับฝูงมด ถ้ากระโดดลงไปก็ตายแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย

กรรณาราไม่อยากตาย ร้องขอความเมตตาจากสุพจน์อย่างตื่นกลัว สุพจน์ยึดตัวของกรรณาราไว้ ยิ้มเย็น“ยังกลัวตายเป็นด้วยเหรอ? ที่ดาดฟ้าวันนั้น ไม่ใช่ว่าเธอไม่กลัวความตายหรอกเหรอ? ถึงโดดลงไปก็ไม่เป็นอะไรหรอก ฉันไม่กังวลหากตัวเองจะต้องติดคุก แล้วเธอจะกลัวอะไรล่ะ หืม?”

“ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้วจริงๆ ฉันขอร้อง พี่สุพจน์ โปรดเห็นแกความรักของพวกเรา อย่าทำแบบนี้กับฉัน กรรณาราตกใจกลัวขาทั้งสองข้างสั่นระริก

สุพจน์กลับไม่ปรานี คว้าคอเสื้อของกรรณาราแล้วปล่อยหลวมๆ กรรณาราตาเบิกโพลง ร้องไห้จนแทบจะขาดใจ กอดรัดแขนสุพจน์ไว้อย่างเหนียวแน่นโดยที่ไม่กล้าปล่อย

“สุพจน์ นายจะทำอะไร”

ศุภกิจบังเอิญเข้ามาได้เห็นฉากอันน่าตกตะลึงพอดี“นายรีบปล่อยเธอซะ”

“นายอย่าเข้ามา ฉันจะฆ่าเธอ พวกเราจะตายตามจันทรัตร์ไป”สุพจน์ไม่ยี่หระต่อความตาย

“สุพจน์ ถ้าหากนายตาย ลูกของนายกับจันทรัตร์ล่ะจะทำยังไง!”

เพียงประโยคเดียวสามารถยับยั้งความเป็นตายของสุพจน์ สุพจน์นัยย์ตาหวาดหวั่น เกือบจะลืมไปแล้วว่ายังมีลูกของเขากับจันทรัตร์อยู่ ใช่แล้ว จันทรัตร์ฝากฝังให้เขาดูแลลูกให้ดี เพราะเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขากับจันทรัตร์ ลูกนั้นเป็นชายหรือหญิงเขาก็ยังไม่รู้ ยังไม่ทันได้ไปเยี่ยมดูเลยสักครั้ง

ดวงตาสุพจน์แดงก่ำ รู้สึกสับสน

“เป็นเด็กผู้ชาย คลอดเร็วก่อนกำหนด กำลังอยู่ในตู้รักษาอุณหภูมิ ถ้าหากนายตายตามจันทรัตร์ไป นายวางแผนจะให้เขากลายเป็นเด็กกำพร้าหรือไง? นายลืมไปแล้วหรอว่าจันทรัตร์ฝากให้นายดูแลลูกของพวกนายให้ดี”ศุภกิจย้ำเตือน

ลูก ลูกของเขากับจันทรัตร์

สุพจน์ปล่อยมือจากกรรณารา เมื่อกรรณาราถูกปล่อยตัวเป็นอิสระ จึงรีบหนีออกมากอย่างรวดเร็ว ถอยห่างจากสุพจน์ราวกับหลบหนีจากโรคติดต่อร้ายแรง

สุพจน์ปิดใบหน้า หลังจากที่จันทรัตร์เสียชีวิตก็ส่งผลมากมาย เขาเมาหัวราน้ำแทบจะทุกวัน หวังจะให้ตัวเองชินชาลืมความเจ็บปวด ลืมเรื่องที่ตนเองเคยทำในอดีต แต่เขาลืมมันไม่ลง มีแต่จะฝังลึกลงไปในใจ ความรักที่เขามีต่อจันทรัตร์ ความเกลียดที่จันทรัตร์มีต่อเขาทำลายความเชื่อมั่นในตนเองของเขาอยู่ตลอดเวลา

“ฉันจะไปเยี่ยมลูก”

เขาต้องดูแลลูก ก่อนที่จันทรัตร์จะคลอด สิ่งที่เธอกังวลมากที่สุดก็คือเด็กคนนี้ เขาจะต้องรับผิดชอบเลี้ยงดูลูกรักให้เติบใหญ่ แม้จะดึกแล้วเขาก็ยังรีบไปโรงพยาบาล มองดูเงาร่างของลูกในตู้รักษาอุณหภูมิ ร่างเล็กกระจ้อยร่อย ใบหน้ายับยู่ยี่ แต่กลับทำให้สุพจน์จุดประกายความหวังในการมีชีวิตอยู่

สุพจน์เช็ดน้ำตาข้างหางตา สะบัดผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง มีใจฮึดสู้ขึ้นใหม่อีกครั้ง

เมื่อกลับถึงบ้าน ห้องว่างเปล่านั้นยังมีกลิ่นอายของจันทรัตร์ ราวกับว่าเธอยังอยู่ที่นี่ แต่ก่อนนั้นสุพจน์ไม่เคยสนใจดูแลบ้านหลังนี้ วันนี้เขากลับเพิ่งค้นพบว่าทุกอย่างได้ถูกจันทรัตร์ดูแลอย่างอบอุ่น เมื่อถึงห้องนอน สุพจน์เปิดตู้เสื้อผ้า ชุดสูทของเขาถูกจัดเรียงใส่ตู้เสื้อผ้าอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่จันทรัตร์จัดเตรียมไว้

สุพจน์ตาแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อตอนที่จันทรัตร์ยังอยู่เขากลับไม่ทะนุถนอมรักษา ตอนนี้กลับได้แต่รู้สึกเสียใจเท่านั้น

เขาไม่อยากเห็นอีก สุพจน์จึงปิดประตูเสื้อผ้าแต่มุมหนึ่งของตู้นั้นติดอะไรบางอย่าง สุพจน์จึงรีบพลิกเปิดออกมา พบว่าเป็นผ้าพันคอสีดำผืนหนึ่ง สุพจน์นึกถึงครั้งแรกที่จันทรัตร์เคยถามเขาว่าผ้าพันคอผืนนี้สวยหรือไม่ ที่แท้เธอก็เตรียมให้เขามาโดยตลอด

สุพจน์กุมผ้าพันคอที่อยู่ในมือราวกับสมบัติล้ำค่า เขาเสียใจ ที่หัวใจของจันทรัตร์ถูกทำลายโดยเขา เมื่อเห็นมุมของผ้าพันคอปักไว้ว่า“จันทรัตร์”สุพจน์ก็ร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง

จันทรัตน์ ในตอนที่เธอจะตาย เธอก็ยังคิดทุกอย่างเพื่อพี่ เธอรักพี่มากขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เอาพี่ไปด้วย ทำไมถึงทิ้งพี่ไว้ให้อยู่เพียงลำพัง

ห้าปีต่อมา

“คุณหนูก้อง วิ่งช้าๆหน่อยค่า ถนนหนทางรถราเยอะ”

เงาร่างเล็กที่สะพายกระเป๋าหนังสือสวมชุดเอี๊ยม มีคนใช้กำลังเดินตามหลังด้วยท่าทางหอบเหนื่อย

“บอกแล้วไงว่าอย่าเรียกคุณหนูก้อง ชื่อนี้ไม่เห็นจะเพราะเลย เพื่อนที่โรงเรียนอนุบาลล้อเลียนผมกันทั้งนั้น”เด็กชายรูปหล่อยู่ปากอย่างไม่ค่อยยินดีเท่าไหร่นัก

“ลืมที่คุณผู้ชายพูดแล้วหรือคะ คุณหนูเป็นแก้วตาดวงใจของคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิง ตอนที่คุณผู้หญิงคลอดคุณหนูนั้นเสียแรงไปมาก ดังนั้นจึงตั้งชื่อว่า ก้อง คนรับใช้อธิบายอย่างอดทน

เด็กชายสะพายกระเป๋า ทำท่าแก้มป่องอย่างไม่ค่อยเชื่อเท่าสักเท่าไหร่ “เรื่องนี้เล่ามาตั้งกี่รอบ แต่ผมยังไม่เคยเห็นแม่เลย แม่ของผมอยู่ไหน? ทำไมพ่อไม่ให้ผมเจอกับแม่ พวกเธอหลอกผมหรือเปล่า? สิบวันแล้ว ครึ่งเดือนแล้ว พ่อก็ยังไม่กลับมา เดิมทีผมก็ไม่เจ็บปวดอะไร แต่ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะเก็บผมมาจากถังขยะก็ได้”

“คุณหนูพูดแบบนั้นได้อย่างไร คุณผู้ชายงานยุ่งมากจริงๆนะคะ”

Bình Luận ()

0/255