รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่27 แม่ฮะ ผมก้องไง

ตอนที่27 แม่ฮะ ผมก้องไง

ตาก้องบวมแดง ได้รับบาดเจ็บ

“รีบขอโทษเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นก็ไปพาผู้ปกครองเธอมา!”ผู้ปกครองเด็กชายคนนั้นกล่าว

“ผมไม่ขอโทษ เขาด่าผม ว่าผมไม่มีแม่”ก้องพูดอย่างโมโห

“เจ้าเด็กคนนี้มันทำไมกัน พูดว่าคำสองคำ ก็ไม่ควรมาตีคนอื่นสิ ปกติลูกชายเป็นที่ชื่นชอบ ทำไมถึงว่าแค่เธอ ต้องเป็นเธอที่เริ่มก่อนแน่ๆ”

ก้องตัวคนเดียวไม่มีใครช่วยจับนิ้วมือ รู้สึกน้อยใจไม่ได้รับความเป็นธรรม

สุพจน์ได้ยินเสียงเอะอะหน้าห้องในขณะที่กำลังคุยกับคุณครูอยู่ เห็นก้องมีน้ำตารื้นในดวงตา ถูกคนอื่นยืนชี้หน้า คุณครูจึงเข้ามาห้าม แล้วรีบให้ก้องไปหลบอยู่ด้านข้าง

“มีอะไรกันครับ?”สุพจน์ถาม

ผู้ปกครองของเด็กชายคนนั้นก็เถียงขึ้นมา“ก็เด็กคนนี้น่ะสิ คุณดูสิว่าเขาต่อยลูกชายของฉันจนกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว เป็นเด็กเป็นเล็กไม่รักเรียน กลับมาเรียนเรื่องชกต่อย”

เด็กชายคนนั้นเอาแต่ร้องไห้ ใจคอไม่ค่อยจะดี สุพจน์จึงถามก้อง“ทำไมลูกถึงต่อยคนอื่น?”

“เขาด่าผม พูดว่าผมเป็นต้นหญ้าไม่มีแม่ แล้วยังว่าแม่ผมว่าหนีไปกับคนอื่น”ก้องกล่าวอย่างใจเสีย แล้วก็ร้องไห้โฮๆออกมา

สุพจน์รีบนำตัวก้องขึ้นมากอด ประจันหน้ากับผู้ปกครองที่กล่าวหาด้วยสีหน้าเย็นเยียบ สาดสายตาคมกริบไปยังแม่ของเด็กคนนั้น“ลูกของผมแต่ไหนแต่ไรไม่เคยทำร้ายใครโดยไม่มีเหตุผล ถ้าหากว่าลูกของคุณไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มด่าก่อน ก้องก็คงไม่ลุกขึ้นมาต่อยตีด้วยอย่างนี้”

“ลูกชายฉันเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ปกติก็ไม่เคยพูดว่าใคร ลูกคุณโกหก คุณนี่ทำตัวไม่สมกับเป็นพ่อคน ยังไม่ทันพูดถึงเหตุผลก็รีบสรุปความ แค่อ้าปากก็มาว่าลูกชายฉันด่าคนอื่น”แม่ของเด็กตอบอย่างมีน้ำโห

แต่เพื่อนนักเรียนคนอื่นๆกล่าวแย้ง“ไม่ใช่ความผิดของก้องครับ เป็นเขาที่ด่าก้องก่อน ว่าก้องเป็นเด็กไม่มีแม่”

“ได้ยินหรือยัง? เด็กน่ะโกหกไม่ได้หรอก ครอบครัวเป็นแบบไหนเด็กมันก็เป็นแบบนั้นแหล่ะ ต่อไปก็อย่ามัวเข้าข้างลูกตัวเอง ควรถามเหตุและผลให้ชัดเจน แล้วก็อย่าใส่อารมณ์กับเด็ก”นับว่าสุพจน์ยังมีความอดกลั้น คำพูดคำจาล้วนดูมีเหตุมีผล

“คนอะไรกันเนี่ย”ผู้ปกครองเด็กบ่นกระซิบกระซาบ ต้องเจอการตำหนีจากเพื่อนร่วมชั้น เมื่อรู้ความผิดตนเอง จึงได้พาเด็กหลบหนีหายไป

ก้องร้องไห้อย่างเจ็บใจ คำด่าว่า ลูกไม่มีแม่ ได้เป็นคำที่สร้างบาดแผลในใจให้กับเขา สุพจน์ปลอบก้องด้วยความรู้สึกผิด“พ่อขอโทษก้องนะครับ ที่พ่อไม่ได้อยู่ปกป้องลูก”

ก้องพยักศีรษะ กลั้นน้ำตาซบเข้ากับบ่าแกร่งของสุพจน์ กล่าวอย่างน้อยใจ“ก้องไม่เป็นไร ก้องเข้มแข็ง”

สุพจน์จึงอุ้มลูกชายลง ให้เขาเดินด้วยตนเอง

ก้องอารมณ์ไม่ค่อยดี คุยกับสุพจน์คำสองคำ ก็ไปเล่นที่สนามเด็กเล่นคนเดียว ในขณะที่ยืนอยู่ประตูริมรั้ว ด้านหน้ามีร้านขายดอกไม้ร้านหนึ่ง ก้องสายตาวาววับ ตะโกนร้องอย่างดีใจ“แม่ฮะ!”

ก้องอยากจะออกไปแต่ติดที่ประตูล็อคไว้ จึงตะโกนเรียกอย่างตื่นเต้น“แม่ แม่ครับ ก้องอยู่นี่ แม่ แม่ได้ยินก้องหรือเปล่าฮะ?”

นันทนาที่กำลังปักแซมดอกไม้บริเวณประตูร้านดอกไม้ได้ยินเสียงเล็กๆของเด็กน้อย จึงรีบหันกลับไปดู ก็เห็นแค่ประตูโรงเรียนอนุบาลที่มีเด็กชายหน้าตาน่ารักกำลังโบกไม้โบกมือให้กับเธอ

นันทนาชี้มายังที่ตนเอง ก็เกิดความสงสัยว่าเสียงเด็กน้อยคนนั้นตะโกนเรียกใคร แต่เด็กก็ยังมองตรงมาที่เธอ มองเธอราวกับว่าเธอเป็นแม่ของเขา นันทนารู้สึกตกใจเล็กน้อย เธอเป็นสาวโสดยังไม่เคยผ่านการแต่งงานจะเป็นแม่ของเด็กคนหนึ่งได้อย่างไร

นันทนายิ้มให้ แล้วก็เดินหายเข้าไปในร้านดอกไม้

“คุณแม่ ก้องอยู่นี่ ทำไมแม่ไม่มองก้อง”ก้องผิดหวังจนตะโกนร้องไห้ออกมา เห็นกับตาว่านันทนาเดินเข้าไปในร้านดอกไม้

ก้องไม่มีกะจิตกะใจจะเข้าเรียน นั่งอยู่บริเวณหน้าประตูโรงเรียนอนุบาลรอคอยเวลา โอกาสที่ประตูจะเปิดมีอยู่ตลอด เมื่อสบโอกาสเขาก็จะสามารถแอบหลบออกไป โชคดีที่เป็นเวลาเพียงไม่นาน ก็มีกลุ่มผู้ปกครองออกนอกโรงเรียน ก้องเบียดเข้าไปในกลุ่มคนแอบหลบเดินตามหลังฝูงชนกลุ่มใหญ่

แค่ข้ามทางม้าลายก็จะถึงร้านดอกไม้ ก้องทั้งตื่นเต้นและตั้งตารอคอย เงาร่างเล็กวิ่งฉิวข้ามทางม้าลายไปยังฝั่งตรงข้าม ในร้านดอกไม้มีอยู่ไม่กี่คน ก้องหลบๆซ่อนๆราวกับคนที่กระทำความผิดบางอย่าง มองหาเงาร่างของนันทนาอยู่สักพัก ก็เห็นเงาร่างด้านหลังอันคุ้นเคยของเธอที่กำลังแซมดอกไม้อยู่ ก้องวิ่งเข้าไปกอดขาของเธอไว้อย่างตื่นเต้น

“แม่ครับ ในที่สุดก้องก็หาแม่เจอแล้ว”ก้องพูดอย่างสะอื้น

นันทนายืนแน่นิ่งอยู่กับที่ มือยกค้างอยู่กลางอากาศ ไม่อยากที่จะเชื่อ เมื่อก้มศีรษะลงไปก็เห็นแต่ น้ำตาเปรอะเปื้อนของเด็กน้อยน่ารักที่มองมายังเธอ“หนู….”

“แม่ แม่เห็นก้องแล้วทำไมถึงไม่อุ้ม หรือว่าก้องไม่น่ารัก แม่ไม่ชอบก้องแล้วใช่หมฮะ?”ก้องกล่าวอย่างน้อยใจ

นันทนานิ่งตะลึง ผ่านไปสักครู่จึงย่อเข่าลงมายิ้มตอบให้กับก้อง“เจ้าตัวเล็ก กำลังหาคุณแม่อยู่เหรอ?”

“แม่ก็เป็นแม่ของผมไง คุณพ่อบอกว่ารอก้องโต ถึงจะมาเจอแม่ได้ ไม่ใช่ว่าก้องโตแล้วหรอฮะ?”ก้องกอดนันทนาไว้ไม่ปล่อย

นันทนาเปลี่ยนใจเมื่อได้ยินคำพูดของก้อง ไม่รู้ว่าทำไมจึงรู้สึกเจ็บปวด เธออุ้มก้องขึ้นมาแล้วปลอบ“หนูเป็นลูกใครบ้านไหนคะ? จำเบอร์โทรศัพท์ของพ่อแม่ได้ไหม? เดี๋ยวจะโทรให้พวกเขามารับหนูนะ”

“ผมก็เป็นลูกแม่ไงฮะ”ก้องน้อยอกน้อยใจ

นันทนาลูบหัวของก้อง“ฉันยังไม่แต่งงาน จะมีลูกได้ที่ไหนกันล่ะ”

Bình Luận ()

0/255