รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่29 คุณผู้ชาย ฉันไม่รุ้จักคุณ กรุณาสำรวมตัวด้วย

ตอนที่29 คุณผู้ชาย ฉันไม่รู้จักคุณ กรุณาสำรวมตัวด้วย

นันทนากระพริบตาปริบๆ ถามด้วยความสุภาพ“คุณผู้ชาย ต้องการซื้อดอกไม้หรือเปล่าคะ?”

สุพจน์ควบคุมความตื่นเต้นไว้ไม่ได้ ดึงแขนของนันทนาเข้าไปไว้ในอ้อมกอด ร้องตะโกน“จันทรัตร์!”

นันทนายืนเซ่อ ใกล้ชิดแนบอกของสุพจน์อยู่ไม่กี่วินาที ก็พยายามขัดขืนดิ้นออกมาจากอ้อมกอดของเขา“คุณผู้ชาย ฉันไม่รู้จักคุณ กรุณาสำรวมตัวด้วย!”

“จันทรัตร์ นี่สุพจน์ไง สามีของเธอ จันทรัตร์ เธอยังไม่ตาย!”สุพจน์ตื่นเต้นจนน้ำตาจะไหล ไม่อยากที่จะปล่อยจันทรัตร์ “ก้องบอกว่าเธออยู่ที่นี่ ฉันเองก้ยังไม่อยากเชื่อ คิดไม่ถึงว่าเธอยังจะมีชีวิตอยู่จริงๆ พี่คิดถึงเธอ คิดถึงแทบใจจะขาด”

นันทนาฮึดฮัด แต่สุพจน์โอบรัดเธอมากกว่าเดิม เธอขัดขืนอยู่นานก็ยังดิ้นไม่หลุด เธออดกลั้นจนหน้าแดงไปหมด“คุณผู้ชาย ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณทำอย่างนี้อีกฉันจะแจ้งตำรวจ”

“คงไม่ใช่ว่าเธอยังคงโทษพี่ ไม่เต็มใจให้อภัยพี่ พี่รู้ว่าพี่ผิด ให้โอกาสให้พี่ได้ไถ่บาปนะ ชั่วชีวิตนี้ของพี่จะไม่ทำร้ายเธออีก พวกเรายังมีก้อง ขอร้องเธอให้อภัยพี่ได้ไหม?”

นันทนาสลัดตัวให้หลุดอยู่นาน ในที่สุดก็รวบรวมลมหายใจแล้วกล่าวด้วยความสุขุม“ฉันชื่อนันทนา ไม่ได้ชื่อจันทรัตร์ คุณคงจะจำคนผิดแล้ว”

“ไม่ เธอคือจันทรัตร์ ภรรยาของพี่”สุพจน์ไม่ปล่อยนันทนา

นันทนาขี้คร้านจะเถียงสุพจน์ ที่วันนี้อยู่ๆก็ต้องมาถกเถียงยอมรับการเป็นภรรยา นันทนากลอกตาใส่สุพจน์ นี่มันหนังตลกจ้อจี้หรือไง จึงหยิบกระเป๋าข้างกายสุพจน์เดินหนีไป สุพจน์ไล่ตามนันทนาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล นันทนาชักจะปวดศีรษะ ผู้ชายคนนี้คงจะไม่ได้สะกดรอยตามเธอใช่ไหม?”

“คุณผู้ชาย ถ้าตามฉันมาฉันจะแจ้งตำรวจ!”

“เธอพักอยู่ที่ไหน พี่จะไปส่ง”สุพจน์กลัวจะทำเธอตกใจ จึงตอบด้วยเสียงอ่อน

“ไม่ต้องตามฉันมาก็พอแล้ว ฉันไม่ใช่จันทรัตร์ อย่ามาสร้างความลำบากใจให้กับฉัน”

นันทนารีบขึ้นรถแท็กซี่หลบหนีไป

สุพจน์มองเงาร่างเบื้องหลังของนันทนา รู้สึกแปลกใจ ทำไมจันทรัตร์จึงไม่รู้จักเขา ถึงแม้ว่าเธอไม่ให้อภัยตนเอง ก็ต้องรู้สึกหวั่นไหวกันบ้างสิ

ด้วยความสงสัย วันถัดมาสุพจน์จึงมาอีกครั้ง นันทนาเห็นสุพจน์ภายในใจก็รู้สึกกดดันมากเป็นพิเศษ“ทำไมคุณถึงมาที่นี่อีก ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ใช่จันทรัตร์ ฉันชื่อนันทนา ไม่ใช่ภรรยาของคุณ และฉันก็ยังไม่เคยแต่งงานด้วย”

“ไม่เป็นไร ผมแค่อยากเห็นคุณ มาตามจีบคุณ”สุพจน์กล่าวยิ้มๆ

นันทนาตกตะลึง เม้มริมฝีปากของเธอ“ฉันไม่รับ”

“คุณไม่รับก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรผมก็มีเวลาที่จะทำให้คุณหลงรักผมอีกครั้ง”สุพจน์ตอบอย่างหน้าด้านๆ

ในใจนันทนาคิดว่าผู้ชายคนนี้ช่างแปลกคนเกินไปแล้ว ครั้งแรกที่เจอกันก็ตะโกนบอกว่าเธอเป็นภรรยาของเขา ครั้งที่สองเจอกันก็มาตามจีบเธอ นันทนาสงสัยว่าชายคนนี้จิตยังปกติเหมือนคนทั่วไปอยู่หรือเปล่า เธอจึงระวังตัวอยู่ตลอดเวลา แต่ถึงจะเป็นการปล้นทรพย์ก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องใช้เวลานานอย่างนี้เลยนี่ นันทนาไม่เข้าใจเป้าหมายของสุพจน์จริงๆ

“จัดดอกไม้นี้ให้ผม”สุพจน์สั่งพนักงานสองคนในร้าน ให้จัดกกุหลาบแดงมาหนึ่งช่อ

หลังจากจัดช่อเสร็จ สุพจน์ส่งให้กับนันทนาที่อยู่ตรงหน้า“ให้คุณ”

“คุณผู้ชาย คุณเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า ใช้ดอกไม้ร้านฉันแล้วให้ฉันอ่ะนะ”นันทนาไม่ได้เกลียดเขา แต่ก็ไม่ได้รู้สึกดีกับเขา

“ผมจ่ายเงินแล้ว และอยากจะให้คุณ”

“ฉันไม่รับ”นันทนาเหวี่ยงสุพจน์อย่างไม่แคร์

“หนทางในการตามตื๊อสาวยังอีกไกล แต่สุพจน์ไม่ยอมแพ้ มาหานันทนาเกือบทุกวัน รอให้เธอเริ่มคุ้นเคย สุพจน์จึงค่อยนำอาวุธของเขามาใช้ ก้อง

หลังจากก้องปิดเทอมก็มาที่ร้านดอกไม้ เจื้อยแจ้วด้วยเสียงอ่อนหวาน“คุณแม่ฮะ~”

ไม้ตายของเขานั้นไม่เลวเลยจริงๆ แค่นันทนาเห็นก้อง อะไรที่เธอไม่พอใจก็หายเป็นปลิดทิ้ง ย่อเข่าลงมาอุ้มก้อง“หนูมาได้ยังไงกัน”

“ผมคิดถึงแม่”ก้องตอบอย่างออดอ้อน

นันทนาใจแทบละลาย จุ๊บแก้มก้อง ถูไถไปกับใบหน้ากลมๆของเขา“หนูนี่มันเป็นเด็กน่ารักน่าชังเสียจริง คำก็แม่ สองคำก็แม่ ฉันเองก็เกือบจะหลงกลแล้วไหมล่ะ”

“ก็เพราะว่าแม่เป็นแม่ของผมไงฮะ ผมเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของแม่ ไม่ว่าแม่จะจำได้หรือจำไม่ได้ แม่ก็ไม่สามารถปฏิเสธก้องได้นะฮะ”ก้องกล่าวด้วยรอยยิ้ม

สุพจน์เห็นภาพอันอบอุ่นของแม่ลูกสองคน ก็ถอนหายใจโล่ง เขาคิดว่าชีวิตนี้คงจะไม่ได้เจอจันทรัตร์อีก คิดไม่ถึงว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นจริงๆ

“นี่ก็เย็นแล้ว เพื่อนๆก็กลับกันหมดแล้ว หนูไม่กลัวว่าคุณพ่อจะเป็นห่วงหรอคะ?”นันทนาถาม

“พ่อผมก็อยู่นี่ฮะ พ่อให้ผมมา พ่อบอกว่าแม่ไม่เต็มใจจะยกโทษให้ ต้องการให้พ่อไป เลยให้ผมมาช่วยพูด”ก้องชี้ไปยังสุพจน์

สุพจน์ชะเง้อคอลูกชายเขาพอมีแม่ก็หักหลังพ่อซะอย่างงั้น สมกับเป็นลูกชายที่เขาเลี้ยงดูมาจริงๆ

“นี่ลูกของคุณเหรอ?”นันทนาตกใจ เธอคิดว่าสุพจน์แค่มาเที่ยวเล่นเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าก้องจะเป็นลูกชายของเขา

“ใช่ ลูกของพวกเรา”สุพจน์ยิ้มอย่างได้ใจ

นันทนาเก้อเขินทำตัวไม่ถูก อุ้มก้องวางลง สายตาเหลือบดูเวลาที่ใกล้จะเลิกงานแล้ว แต่สองพ่อลูกนี่ก็ยังไม่ยอมไป เธอรู้สึกอึดอัดใจ

สุพจน์ส่งสายตาให้กับก้อง ก้องรู้เจตนาจึงเรียก“แม่ฮะ วันนี้ค่ำแล้วก้องไปนอนบ้านแม่ได้ไหมฮะ ผมมีเรื่องอยากจะเล่าให้แม่ฟังเยอะเลย”

Bình Luận ()

0/255