รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่32 ฉันคือใคร

ตอนที่32 ฉันคือใคร

“ไม่เป็นไร คุณร่าเริงก็ดีแล้ว”นพพลยิ้มแย้ม เขาตามจีบเธอมานาน เลิกคิดหวังไปตั้งนานแล้ว แค่ปรารถนาให้เธอได้มีความสุขก็พอ

“ความสุขของคุณ คุณเห็นว่ามันเหมาะสม ผมก็ไม่ขัดขวางคุณหรอก”

“ที่คุณพูดหมายความว่าอะไร คงไม่ได้คิดว่าฉันกับสุพจน์มีอะไรกันจริงๆหรอกนะ?”นันทนาเขินอาย เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะเป็นภรรยาของสุพจน์

“ถ้าหากว่าก้องเป็นลูกของคุณ แล้วสุพจน์เป็นอดีตสามีคุณ จะทำอย่างไร? คุณยังจะแต่งงานอีกรอบกับเขาไหม?”นพพลถาม

นันทนาแปลกใจ เหมือนกับนพพลรู้อะไรบางอย่าง“คุณพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร?”

“ผมเคยคิดมาก่อนว่าจะต้องมีวันนี้ คุณปล่อยเรื่องลูกไม่ได้ แต่คุณต้องรู้ไว้ คุณเป็นคนที่เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง คุณเคยพูดว่าจะปล่อยวางเรื่องสุพจน์ และก็ไม่อยากที่จะมีความเกี่ยวข้องใดๆกับเขาอีก แต่ช่างเถอะ ทำตามหัวใจของคุณ ถึงอย่างไรพวกคุณก็มีลูกด้วยกันแล้ว

นพพลไม่มีทางเลือก แต่เขาก็ไม่สามารถทำร้ายนันทนาได้ บางเรื่องราวก็ต้องเป็นไปตามธรรมชาติ จงใจปกปิดการฟื้นคืนความจำของเธอ ใครจะรู้ว่าว่าอาจจะเป็นการทำร้ายตัวเธอเอง สุดท้ายแล้วเขาไม่สามารถให้การตัดสินใจใดๆแก่นันทนาได้

นันทนาหน้าเปลี่ยนสี ทุกอย่างที่นพพลพูด เป็นเรื่องจริงทั้งหมดหรือ? ในเวลานี้ หัวใจของนันทนาปฏิเสธสุพจน์ ถ้าหากสุพจน์เคยทำให้เธอผิดหวังจริงๆ ทำเรื่องที่ไม่สามารถให้อภัยได้ เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องคบกับสุพจน์ นันทนาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แม้กระทั่งสุพจน์ส่งเธอกลับบ้าน เธอยังไม่อนุญาตให้เขาเข้าไปในห้องด้วยซ้ำ

“เป็นอะไรไป?”

สุพจน์ถามเธอในขณะที่ยืนอยู่หน้าประตู

นันทนามีสีหน้าลำบากใจ“คุณพาก้องกลับไปเถอะ จากนี้ไปก็ไม่ต้องมาปรากฏตัวที่นี่อีก

“ทำไมกันล่ะ”สุพจน์ขมวดคิ้วมุ่น“ไม่ใช่ว่านพนพบอกอะไรบางอย่างกับคุณ?”

“ฉันควรจะถามคุณมากกว่า ไม่ใช่ว่าคุณเคยทำเรื่องที่น่าละอายกับอดีตภรรยาของคุณหรือ?”นันทนาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

สุพจน์เม้มริมฝีปาก นิ่งและเงียบ เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบนันทนาอย่างไร

“คุณทำเรื่องที่น่าละอายกับอดีตภรรยาของคุณ ต่อมาเธอถูกคุณทำร้ายจิตใจจนถึงแก่ความตาย และเป็นเพราะฉันคล้ายกับอดีตภรรยาของคุณมาก คุณถึงมาตามจีบฉัน ง้อฉัน หลังจากทำให้ฉันตกอยู่ในกำมือแล้ว คุณคิดจะทำอย่างไร? ทำให้ฉันตายไปอีกครั้งงั้นหรือคะ? คุณสุพจน์ จิตใจคุณมันสกปรกโสมมจริงๆ”

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ”สุพจน์รีบอธิบาย แต่นันทนาไม่อยากรับฟัง ปิดประตูอย่างรวดเร็ว สุพจน์เห็นดังนั้นจึงรีบยื่นมือเข้าไปขวาง น้ำหนักของประตูกดทับลงบนมือเขา

นันทนาตกใจ รีบปล่อยมือออก สุพจน์ขมวดเรียวคิ้วด้วยความเจ็บปวด แต่เขาไม่ยอมจำนน จึงเมินบาดแผลและจับไหล่ของนันทนาไว้“จันทรัตร์ ให้โอกาสผมอีกสักครั้ง ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมจากคุณไปไหนอีก ขอร้องคุณอย่าไล่ผมไป”

สุพจน์อ้อนวอน กลัวว่าเธอจะไม่ยอมให้อภัยตนเองและหนีจากเขาไป ไม่ว่าอะไรเขาก็ไม่ต้องการ ขอเพียงแค่ให้เธออยู่ในสายตาของเขา

นันทนานัยย์ตาแดงระเรื่อ เธอจ้องเข้าไปในดวงตาของสุพจน์ ในที่สุดก็ปล่อยมือจากเขา“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วค่ะ ฉันไม่ใช่จันทรัตร์ ฉันคือนันทนา คุณคงจำคนรักผิด”

พจน์ไม่ยินยอมปล่อยมือ โอบเอวของนันทนาไว้แน่น เรือนร่างของเธอแนบชิด“ไม่ว่าคุณจะสูญเสียความทรงจำ คุณก็ยังรักผมใช่ไหม สายตาของคุณโกหกผมไม่ได้หรอกนะ จันทรัตร์ พวกเราอย่าแยกจากกันเลยนะ ผมรักคุณ”

นันทนาหลับตา ไม่อยากรับฟังคำพูดหวานหูของสุพจน์ เธอไม่รู้ ไม่รู้อะไรสักอย่าง ภายในหัวเธอนั้นสับสนไปหมด สุพจน์ประคองใบหน้าของเธอ จูบลงไปบนริมฝีปากของเธอ ริมฝีปากของเธอนั่นเนียนนุ่ม ทำให้สุพจน์หลงใหลเคลิบเคลิ้ม จึงเพิ่มความลึกซึ้งในรสจูบ ทำให้ร่างของนันทนาชิดติดกำแพง

นันทนาตกใจ ผลักสุพจน์ออกไปอย่างร้อนรน ตบเขาไปหนึ่งฝ่ามือ สุพจน์ตกตะลึง จึงไม่ฝืนนันทนาอีก

“คุณไปซะ ฉันไม่เชื่อคนอย่างคุณ อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก” นันทนาปฏิเสธด้วยการปิดประตูแล้วลงไปนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้น

เธอไม่รู้ว่าทำไมตนเองจึงต้องร้องไห้ รู้สึกถึงความเศร้าที่ยากจะเข้าใจ โดยเฉพาะคำพูดที่นพพลพูดคุยกับเธอคราวนั้น เหมือนมีสัมผัสลึกๆบางอย่างที่จิตใต้สำนึกปฏิเสธการเข้าใกล้ของสุพจน์ นพพลไม่ได้หลอกเธอ ถ้าหากเธอเป็นอดีตภรรยาของสุพจน์จริง เธอก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องกลับไปคืนดีกับสุพจน์

สุพจน์ได้รับบาดเจ็บยืนอยู่เป็นเวลานาน ก้องเขย่ามือของสุพจน์ กล่าวด้วยความลำบากใจ“คุณแม่ไม่ต้องการพวกเราแล้วใช่ไหมฮะ”

สุพจน์อุ้มก้องขึ้นมา เขายิ้มอย่างเข้มแข็ง“ไม่ แม่ของลูกแค่โกรธพ่อ แต่แม่ยังรักลูกอยู่ครับ”

นันทนาที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงของก้อง ความปวดร้าวใจยิ่งทวีคูณ ทำไมเธอจะต้องทำร้ายเด็กคนหนึ่งด้วย อีกทั้งเด็กคนนั้นที่อาจจะเป็นลูกของเธอ นันทนากัดริมฝีปากแน่น ฝืนตัวเองต้องไม่ให้ออกไปพบพวกเขา แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลมากมายแค่ไหน เธอต้องรู้ให้ได้ว่าก้องเป็นลูกของใคร เมื่อถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกที

นันทนาไม่มีความทรงจำในอดีต หลังจากที่ฟื้นมาก็มีแต่นพพลที่อยู่เคียงข้างเธอ เธอไม่รู้ว่าตนเองเป็นใคร และก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นบ้าง นพพลบอกกับเธอว่า เธอกลับมาเกิดใหม่ เธอเป็นคนที่เคยก้าวผ่านประตูยมโลกไปครั้งหนึ่งแล้ว เธอไม่มีความทรงจำ แต่กลับไม่รู้สึกอ้างว้าง ราวกับว่าความทรงจำในอดีตนั้นเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากจะจดจำ

วันนี้ได้ฟังที่นพพลพูด เธอกลับรู้สึกว่าระหว่างเธอกับสุพจน์มีความสัมพันธ์เบื้องหลังที่หนักอึ้งและโศกเศร้า

นันทนามารอที่หน้าบ้านของนพพลตลอดทั้งคืน เช้าวันถัดมา นพพลออกมาจากบ้านเห็นนันทนาก็ตกใจอย่างมาก เขารีบต้อนพาเธอเข้าไปในบ้าน นันทนาสีหน้าซีดเซียว เธอไม่ได้นอนตลอดทั้งคืนสีหน้าจึงไม่มีชีวิตชีวา เธอคิดอยากจะถามเพียงเรื่องเดียว ซึ่งก็คือระหว่างเธอกับสุพจน์เกิดอะไรขึ้นกันแน่

“นพพล คุณอย่าโกหกฉัน ฉันคือใคร และระหว่างฉันกับสุพจน์มีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร ฉันต้องการให้คุณพูดความจริง เรื่องนี่มันสำคัญกับฉันอย่างมาก นันทนาถามอย่างไม่อ้อมค้อม”

Bình Luận ()

0/255