Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 31 ไม่มีอะไรดีเลย

ตอนที่ 31 ไม่มีอะไรดีเลย

“เป็นอะไรล่ะ?”

คุณผู้หญิงส้งมองไปทางเธอด้วยความไม่เข้าใจ

เย่หลินฮวนขมวดคิ้วแล้วอธิบายว่า

“ฉันแค่รู้สึกสงสัยนิดหน่อยค่ะ ผู้ชายคนหนึ่งจะหมั้นกับผู้หญิงคนหนึ่งแท้ๆ แต่ก่อนงานหมั้นครอบครัวของผู้หญิงดันเกิดอุบัติเหตุกันทั้งบ้าน แล้วจากนั้นผู้ชายก็แต่งงานกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งเลย ยังสืบทอดการงานมรดกทุกอย่างของอดีตว่าที่ภรรยาด้วย ทั้งหมดนี้มันดูบังเอิญไปใช่ไหมคะ?”

หลังจากพูดจบ คุณผู้หญิงส้งสีหน้าอึ้งเล็กน้อย แววตาค่อยๆ แย่ลง

“พี่ส้งคะ” เสียงของเย่หลินฮวนทำให้เธอดึงสติกลับมาได้

“ห๊ะ?”

“ฉันแค่พูดเล่นๆนะคะ คุณอย่าเอาไปคิดเลย เมื่อกี้ที่ฉันพูดกับคุณว่านิตยสารล่มนี้ตรงหน้าปกมีปัญหานิดหน่อย ปัญหาอยู่ที่ว่าเลือกนางแบบไม่ถูก……”

เย่หลินฮวนเปลี่ยนบทสนทนาไปทางที่ผ่อนคลายกว่านี้ แต่ว่าคุณผู้หญิงส้งยังคงจมอยู่ในความคาดเดาในใจ อารมณ์แย่เล็กน้อย มีความคิดหนึ่งที่น่ากลัวที่เธอเดาอยู่

การตายของลิงเฉิงและอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับตระกูลกู้ที่เกิดขึ้นกะทันหัน อาจจะไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุที่ชัดเจนก็เป็นได้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา——

คุณพ่อลี่กลับมาถึงบ้านลี่อย่างมีความสุข แล้วนำเรื่องเซนต์สัญญากลับมาที่บ้าน

ไม่ว่าคุณผู้หญิงส้งจะเห็นแก่เย่หลินฮวนหรือเปล่า แต่ฐานะของคุณผู้หญิงส้ง เย่หลินฮวนสามารถพูดคุยกับเธอได้ ถ้าพูดในมุมบริษัทลี่แล้ว ถือเป็นเรื่องที่ดีมากๆ เลย

“หลินฮวนเธออยากไปทำงานในแผนกออกแบบไม่ใช่หรอ? เริ่มสัปดาห์หน้า เธอก็สามารถเข้าทำงานได้แล้ว”

“ขอบคุณค่ะพ่อ”

ยังไงก็ยุ่งไปเกือบครึ่งเดือน

หลีเม๋ลี่ขึ้นห้องนอนไปตั้งแต่เช้าแล้ว ลี่หยู๋ซินและลี่ยี่เจ๋อสองพี่น้องก็นั่งแซะพวกเธออยู่ในห้องรับแขก

ถ้าเทียบกับทุกวันแล้ว วันนี้บ้านเงียบเป็นพิเศษเลย

มือที่ขาวจับอยู่ตรงไหปลาร้าของตัวเอง แล้วมองตัวเองในกระจก

ทำให้สมองเธอสับสน ไม่ง่ายเลยกว่าเธอจะผ่านมาได้

ในครั้งแรกที่เธอตื่นขึ้นมาตอนอยู่ในคุก มองดูสีหน้าที่ซีดจางในกระจก ความกระวนกระวายนั้น

ตอนแลกทั้งสองนั้นทำดีกับเธอมาก น้องที่น่ารักเดินตามตูดเธอตลอดเลย คำก็เรียก พี่คะ สองคำก็

จึงสามารถยอมรับสองแม่ลูกนี้ได้ แต่ใครจะไปคิดว่าหลังจากยอมรับแล้วตัวตนที่แท้จริงของแม่เลี้ยงก็ค่อยเผยออกมา

ภาพที่ไม่น่าจดจำนั้นแฝงอยู่ในความทรงจำ เป็นความทรงจำที่ผลักให้เย่หลินฮวนเข้าไปอยู่ในคุก จนถึงวินาทีที่เธอจะเสียชีวิตก็ยังไม่ออกมา

คนในตระกูลเย่ ไม่มีอะไรเลย

หลังจากเป่าผมแห้งแล้ว เธอก็ขึ้นเตียง แล้วถามลี่หยู๋เชินด้วยมารยาทว่า

“พรุ่งนี้ฉันว่าฉันจะกลับบ้าน ยาจะกลับไปพร้อมฉันไหม?”

“ไม่ว่าง” ลี่หยู๋เชินไม่มองเธอเลย ปิดหนังสือแล้วเตรียมตัวนอน

เป็นคำตอบที่อยู่ในความคิดของเธอ

ถึงแม้จะเป็นการกลับบ้านหลังจากงานแต่งสามวัน

และก็เป็นเพราะแบบนี้ ตระกูลเย่จึงทิ้งเย่หลินฮวนและทำเช่นนี้กับเธอ แม้กระทั่งพ่อแท้ของเธอก็รังเกียจเธอแต่งเธอออกไป ไม่มีที่พึ่งพาแม้แต่ครึ่งเดียว

ถึงแม้คนในบ้านเย่ทั้งบ้านจะขึ้นมาขี่อยู่บนหัวเธอ เธอก็ไม่พูดอะไร

ยังไงก็ใช้ร่างของคนอื่นไปนานขนาดนี้ เรื่องแค่นี้ก็ต้องช่วยคนอื่นซะหน่อย

ตอนเช้าของวันถัดไป——

เย่หลินฮวนแต่งตัวดีๆ แล้วให้คนขับรถส่งตัวเองกลับบ้าน

ระยะทางของทั้งสองบ้านนี้มีความไกลเล็กน้อย พอถึงบ้านเย่ก็เริ่มเย็นแล้ว หลังจากให้คนขับรถไปแล้ว

“คุณหนูใหญ่?”

พวกคนใช้เปิดประตูมาเจอหน้าเธอแล้ว ราวกับว่าเจอผีเลย “คุณ คุณกลับมาได้อย่างไรคะ?”

“ฉันไม่ควรกลับมาหรอ?” แววตาของเย่หลินฮวนเย็นชาลงเยอะมาก

แม้กระทั่งคนใช้ก็กล้าทำเช่นนี้ เมื่อก่อนเธอจะโดนทำร้ายมากมายขนาดไหนเนี่ย?

“ฉันไม่ได้หมายความว่าเช่นนี้ค่ะ

กำลังพูดอยู่ ข้างนอกก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้น “แม่โจว ใช่เสี่ยวเหซิงมาไหม?”

คนที่ถูกเรียกว่า ‘แม่โจว’ สีหน้าแข็งไปเลย ทำหน้าไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไรดี

Bình Luận ()

0/255