Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 33 ตามหลักแล้วควรจะเข้าออกด้วยกัน

ตอนที่ 33 ตามหลักแล้วควรจะเข้าออกด้วยกัน

ตรงประตูหน้าบ้านเย่ ทหารจอดรถจี๊ปไว้เป็นแถว ตรงกลางมีรถสีดำอยู่คันหนึ่ง รถห้าคันจอดเรียงแถวได้เป็นระเบียบมาก

มีทหารสองกลุ่มอยู่หน้าประตูของบ้านเย่โดยไม่ขยับอะไรเลย เหลือที่ตรงกลางไว้ให้เดินผ่าน มีกลุ่มทหารกลุ่มหนึ่งถือของขวัญเป็นกล่องๆ แล้วเดินเข้าบ้านเย่ ในไม่ช้าหน้าบ้านก็เต็มไปด้วยกล่องของขวัญ

เย่หลินฮวนวิ่งออกมาจากบ้านเย่ และพบเจอกับลี่หยู๋เชินที่ถูกคนพยุงลงจากรถพอดี เธอตกใจในภาพข้างหน้านี้มาก หัวใจที่กังวลอยู่ในที่สุดก็วางใจลงได้

ที่พึ่งอันใหญ่หลวงมาถึงแล้ว ดูสิว่าคนบ้านเย่ยังจะรังแกคนยังไงอีก

“คุณท่าน คุณผู้หญิง นี่มัน ใครกันคะเนี่ย……”

คนใช้ต่างก็กระวนกระวายไปหมดเลย

ลี่หยู๋เชินไม่เคยมาบ้านเย่เลย คนใช้บ้านเย่จะไม่รู้จักก็ไม่แปลก เพราะแม้กระทั่งคุณพ่อเย่และแม่เลี้ยงจ้าวเหม่ยหลิงก็ยังตกใจกันใหญ่เลย

“คุณชายใหญ่มาได้อย่างไรครับเนี่ย?” ในที่สุดคุณพ่อเย่ก็ดึงสติกลับมาได้ เขาเดินตรงไปทางหน้าบ้านไม่กี่ก้าว แล้วยิ้ม “หลังแต่งงานนี่เป็นครั้งแรกเลยที่นายมาบ้าน”

ลี่หยู๋เชินนั่งอยู่บนรถเข็น ถึงแม้ว่าจะพิการอยู่ แต่ก็ยังทำหน้าที่สูงส่ง พอเห็นคนข้างหน้าพูดจบ เขาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น และมองคุณพ่อเย่ไปหนึ่งที

“ยังไม่ทันบอก ก็มาที่บ้านโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้ว ต้องขอโทษด้วยครับ”

“ไม่ ไม่เป็นไร เป็นคนบ้านเดียวกันมีจะมาขอโทษทำไม……” คุณพ่อเย่มีความไม่สบายใจเล็กน้อย แล้วหันไปมองลูกสาวเย่หลินฮวน “หลินฮวน คุณชายใหญ่กลับมากับลูก ทำไมไม่บอกสักคำเลยล่ะ?”

เย่หลินฮวนในขณะนี้กำลังถูกคนรอบข้างล้อมรอบ เพราะว่าในอ้อมกอดยังมีของที่เธอนำออกมาจากห้องเก็บของอยู่ ยังไม่ทันออกจากประตู คนใช้ก็ล้อมรอบตัวเองไปหมดแล้ว จะไปก็ไปไม่ได้

เธอมองไปทางคุณพ่อเย่ แล้วพูดอย่างไม่เกรงใจว่า

“พวกคุณก็ไม่ได้ถามฉันนิ พึ่งกลับมาก็ถูกพวกคุณด่ากันไปหมดละนิ?”

ทันใดนั้นสีหน้าของคุณพ่อเย่ก็แย่ลงทันที

ยังดีที่จ้าวเหม่ยหลิงฉลาด เธอรีบตัดคำพูดของเย่หลินฮวน แล้วเดินลงมาทางลี่หยู๋เชิน พูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า

คุณผู้ชาย รีบให้คนใช้เชิญคุณชายใหญ่เข้ามาเถอะ

คุณพ่อเย่ถึงได้รู้ตัว กำลังจะชี้ออกคำสั่งคนใช้ แต่ข้างก็มีเสียงดังขึ้นว่า

“ไม่ต้องแล้วครับ”

ลี่หยู๋เชินเงยหน้าขึ้น หรี่ตา แล้วมองไปทางเย่หลินฮวนที่อยู่ข้างหลังคนใช้

“หลินฮวน มานี่”

ทันใดนั้นตรงสวนก็เงียบสงบลง

คนในบ้านเย่ต่างก็อึ้งกันไปหมด

ไม่ได้รับการเอ็นดู หลังจากติดคุกไปสามปีก็เหมือนว่าจะมีความหมองในตัว ฉะนั้นต่างก็คิดว่าทั้งชีวิตนี้ของเธอจบแล้ว แต่ท่าทีตอนนี้ที่ลี่หยู๋เชินมีต่อเธอ

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าลี่หยู๋เชินมีเป้าหมายอะไร เย่หลินฮวนรีบมองไปทางคนใช้ที่อยู่ข้างหน้าของเธอ

คนใช้ก็ค่อยๆ เดินถอยหลังไปข้างๆ

ใครก็ไม่ได้สังเกตว่า ตอนที่เย่หลินฮวนเข็นลี่หยู๋เชินเข้ามา เธอก้มหัวลงถามเขาว่า

“นายไม่มาไม่ใช่หรอ?”

ว่า “เธอพูดถูก

“เข้าออกด้วยกัน” สี่คำนี้ถูกเน้นย้ำ ฟังแล้วเย่หลินฮวนสั่นไปทั้งหัวใจ มีความรู้สึกไม่สบายคอยรบกวนอยู่ในใจ

ลี่หยู๋เชินตามเธอมาทีหลัง ร้อยทั้งร้อยต้องไม่ใช้เพราะมาให้หน้ากับเธอแน่นอน

หลังจากเข้าบ้านแล้ว ทั้งสองพูดพึมพำกันก็เข้าไปในสายตาของจ้าวเหม่ยหลิง เธอจ้องได้เมามันมาก แล้วยิ้มออกมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

ลูกเขยก็คงไม่ได้เจอหลินฮวนมาสามปีแล้ว ยิ่งสนิทสนมกว่าตอนแต่งงานใหม่ๆ

ในคำพูดนี้เหมือนเสียบหนามไว้ เหมือนกำลังเน้นย้ำเรื่องที่เย่หลินฮวนติดคุกสามปี

ลี่หยู๋เชินมองไปทางจ้าวเหม่ยหลิง แววตาเย็นชามาก แม้กระทั่งการตอบกลับก็ไม่มี

ผู้ชายคนนี้ภายนอกไม่ทำอะไรเลย นี่จะมาให้หน้ากับตัวเองได้อย่างไรล่ะ

พอคิดแบบนี้แล้ว เธอก็เหมือนนึกอะไรออก เข็นรถเข็นแล้วพูดว่า

สู้เสิร์ฟชาสักแก้วยังดีกว่าอีกค่ะ

สีหน้าของจ้าวเหม่ยหลิงเปลี่ยนไปเลย มองไปทางคุณพ่อเย่หนึ่งที

ในไม่ช้าคนใช้ก็นำชามาเสิร์ฟ

เธอรู้สึกอึดอัดมาก ดูก็รู้ว่าลี่หยู๋เชินขี้เกียจคุยกับคนในบ้านเย่

ผ่านไปสักพัก คนใช้ก็มารายงานว่า เย่เซียงซีตามเหซิงรั่งกลับมาแล้ว

Bình Luận ()

0/255