Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 36 ตอนเรียนการแพทย์ไม่ได้เรียนหรอ

ตอนที่ 36 ตอนเรียนการแพทย์ไม่ได้เรียนหรอ

สีหน้าของลี่หยู๋เชินตกใจเล็กน้อย ขมวดคิ้วมีความสงสัยเล็กน้อย แต่ก็แค่แวบเดียว

“ไม่ต้อง ก้มหัวเงียบๆ ดูแลตัวเองก็พอแล้ว”

พึ่งพูดจบ กระสุนอีกลูกก็พุ่งเข้ามา เชียวหูของลี่หยู๋เชินผ่านไป ทำให้มีรอยเลือดเล็กน้อย

เย่หลินฮวนไม่กล้าขยับแล้ว พูดเสียงเบาว่า

“พวกเขาคือคนอะไรหรอ?”

“คนอะไรก็เป็นไปได้” ลี่หยู๋เชินทำสีหน้าปกติ หลังจากมองไปรอบๆแล้ว สายตาก็หยุดอยู่บนที่นั่งข้างๆ คนขับ “เมื่อกี้เธอบอกว่าจะช่วยฉันไม่ใช่หรอ?”

“อื้ม” เย่หลินฮวนดึงสติกลับมา “นาจะให้ฉันทำอะไร?”

“งั้นเอาปืนให้ฉัน”

ปืนอยู่บนไหล่ของทหารที่นั่งข้างๆ คนขับ ขณะนั้นทหารนานนั้นมีเลือดไหลไม่หยุด ขณะนั้นเธอเย็นไปทั้งตัวเลย

เย่หลินฮวนถอนหายใจ

“กลัวหรอ?” ลี่หยู๋เชินถาม

การกลัวเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ อีกอย่างคือคนแบบเย่หลินฮวน

“เอามีดเล่มหนึ่งให้ฉัน” เย่หลินฮวนยื่นมือพุ่งไปทางเขา “อีกอย่าง นายกดทับฉันไว้แบบนี้ ฉันขยับไม่ได้ นายขยับหน่อย”

หลังจากนั้น ในแววตาที่แปลกๆ ของลี่หยู๋เชินเย่หลินฮวนนำมีดทหารมา ก้มอยู่ใต้ที่นั่ง แล้วใช้มีดตัดเชือกขาด จากนั้นก็นำปืนมา

ตลอดกระบวนการมือของเธอไม่สั่นเลย สีหน้าปกติมาก

“ให้นาย”

เย่หลินฮวนก้มหัวลงที่วางเท้า แล้วนำปืนที่นำลงมาให้ลี่หยู๋เชินที่ก้มอยู่บนที่นั่ง

ลี่หยู๋เชินไม่มีเวลาคิดมาก นำปืนมาจับในแนวที่สบาย แล้วจ่ออยู่บนกระจกที่แตกเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วจ่อไปทางคนข้างหน้าไม่กี่คนจากนั้นก็ยิง

“ทางสิบสองนาฬิกาชำระศัตรูหมดแล้ว ฉันดึงดูดพลังไฟ พวกนายรีบหานักยิงที่อยู่บนตึก”

“ครับ”

ระยะเวลาเพียงฟ้าผ่าแป๊บเดียว ข้างหูของเย่หลินฮวนเต็มไปด้วยเสียงปืน

เธอเงยหน้าขึ้นสามารถมองเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาของลี่หยู๋เชิน ขณะนี้เขาเหมือนกับทหารตัวจริงเลย การออกคำสั่งของเขา ทำให้มีเสน่ห์ที่ไม่สามารถซ่อนเร้นได้

ยากที่จะคิด ผู้ชายที่เพอร์เฟกต์เช่นนี้ ตอนที่ฝึกในค่ายได้รับการบาดเจ็บที่ขา จะผ่านความต้องการและศักดิ์ศรีของผู้ชายคนหนึ่งไปได้อย่างไร

เย่หลินฮวนแอบสำรวจและพิจารณา ในเครื่องรับส่งเสียงมีเสียงของลูกน้องลี่หยู๋เชินส่งผ่านมา

ทหารพิเศษรอบๆ ก็มาถึงแล้ว

“ไม่เป็นไร”

หลังจากลงรถแล้วเขานั่งอยู่บนรถเข็น แล้วมองดูเย่หลินฮวนที่ไม่กลัวอะไรเลย

จามไปหนึ่งที ในตอนที่เธอหันหลังไป มุมตาของเธอมองเห็นวงๆ

เธอยังอึ้งอยู่ ข้างหลังมีแรงอันใหญ่ผลักเธอลง จากนั้นก็มีเสียงที่ต่ำของลี่หยู๋เชินพูดขึ้น

“หลีกไป……”

มีเสียงดังขึ้น กระสุนพุ่งผ่านหัวของเย่หลินฮวนผ่านไป ยิงไปโดนประตูโดยตรง

นายทหารที่อยู่ข้างๆ ลี่หยู๋เชินสองนายได้ถูกยิงตายจากนักยิงที่ซุ่มอยู่หลังดอกไม้

เย่หลินฮวนล้มอยู่บนพื้น ตกใจมาก เธอปิดปากตัวเองไว้

ถึงแม้เธอจะเคยเสียชีวิตมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ว่าความรู้สึกที่อยู่บนด้ายเส้นแดงๆ นี้ไม่ว่าจะเคยไปแล้วกี่รอบ ก็ยังทำให้คนรู้สึกตกใจอยู่ดี

“หัวหน้า คุณบาดเจ็บแล้ว?”

มีเสียงของนายทหารส่งผ่านมา

เย่หลินฮวนรีบลุกขึ้น แล้วเดินไป “นายเป็นไงบ้าง? บาดเจ็บตรงไหน?”

ในขณะที่ใช้แรง ก็มีแรงต้านทำให้รถเข็นถอยหลัง แขนของเขาจึงไปเสียดสีกับเศษกระจก ขณะนี้มีเลือดไหลไม่หยุด

“ไม่เป็นไร รีบเอากล่องยามา”

ในการช่วยเหลือของเย่หลินฮวน

“นี่คงจะต้องไปโรงพยาบาลแล้ว” เย่หลินฮวนมองแผลของเธอ ทำสีหน้าเป็นห่วงมาก

เพราะยังแล้วที่บาดเจ็บก็เพราะว่าช่วยตัวเอง มองจากจุดนี้แล้วลี่หยู๋เชินก็ไม่ใช่คนที่เย็นชามากนัก

“พันแผลธรรมดาก็พอแล้ว ตอนเธอเรียนการแพทย์ไม่ได้เรียนหรอ?”

น้ำเสียงของลี่หยู๋เชินดึงกลับมายังความจริง ขณะนั้นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ลี่หยู๋เชินมองเธอ แววตาของเธอค่อยๆ หลบหายไป

“ฉันเป็นอยู่แล้ว”

“ก็แค่ไม่ได้ฝึกฝนนานแล้ว มีความรู้สึกแปลกนิดหน่อย

“ไม่รังเกียจ”

Bình Luận ()

0/255