Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 38 จะท้องได้เมื่อไหร่

ตอนที่ 38 จะท้องได้เมื่อไหร่

พี่หลันมองเธอไปหนึ่งที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงธรรมดาว่า

“เป็นคนที่มาใหม่วันนี้ไม่ใช่หรอ? เคยวิจัยเรื่องฤดูร้อนและฤดูใบไม้ผลิ?”

เย่หลินฮวนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ใช่ค่ะ ก่อนหน้านี้ชุดฤดูร้อนและฤดูใบไม้ผลิเป็นหัวข้อเรื่องภูมิทัศน์ทิวเขาหมึก มีสี่ชุด ดอกไม้ นก ปลา แมลง เหมาะกับความพิเศษในช่วงฤดูร้อนและฤดูใบไม้ผลิ แต่ว่าชุดฤดูหนาวและฤดูใบไม้ร่วงเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย?”

ที่จริงเธอก็สังเกตว่าในตอนที่ตัวเองพูด คนรอบๆ ข้างต่างก็ทำสีหน้าโศกเศร้า ไม่เข้าใจว่าคืออะไร แต่ว่าด้านเครื่องประดับเพชรพลอยนี้ เธอไม่เข้าใจก็จะถามตลอด เป็นนิสัยที่มีปัญหาก็จะถาม ไม่ได้คิดมาก

พี่หลันมองเธอ

“เธอคิดว่าควรจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไร?”

“ฉัน……” เย่หลินฮวนอึ้งไปสักพัก “ฉันยังไม่ทันคิด แค่รู้สึกว่า……”

“รู้สึก?” พี่หลันมองเธอไปแวบหนึ่ง แล้วตัดคำพูดของเธอโดยตรงเลย

“แค่ประโยคเดียวที่ว่าเธอรู้สึก ก็ฆ่าผลงานที่คนอื่นสร้างขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย ฉันยังคิดว่าเธอมีของดีอะไร วันนี้เธอมาทำงานวันแรกไม่พูดกับเธอมากมาย แต่ว่าขอให้เธอจำไว้ ที่นี่ หนึ่งคือสามารถออกแบบได้ ไม่งั้นก็ปิดปากทำงานอื่นไป ฉันไม่ชอบคนที่ชอบพูดไร้สาระ”

พูดประโยคนี้จบแล้ว พี่หลันก็นำภาพออกแบบทิ้งลงบนโต๊ะ แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า

“แยกย้าย เลิกงาน”

เพื่อนร่วมงานในห้องต่างก็แยกย้ายกันไปหมด มีคนไม่น้อยที่ใช้แววตารู้สึกสงสารมองเย่หลินฮวน

ทุกคนต่างก็ไปกันหมดแล้ว เหลือเพียงเพื่อนร่วมงานที่อยู่ข้างหน้าของเย่หลินฮวนกำลังเก็บของอยู่ เก็บไปด้วย แล้วพูดด้วยเสียเบาไปด้วยว่า

“อย่าคิดมากเกินไปนะ พี่หลันก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้าอยู่ไปนานๆ ก็จะรู้เอง เธอไม่ค่อยชอบคนที่พูดไร้สาระ ต้องเอาประสิทธิภาพมาพูด ครั้งนี้เวลาที่จะเตรียมชุดฤดูหนาวและฤดูใบไม้ร่วงก็ไม่ค่อยจะพออยู่แล้ว ข้างบนให้เวลามาน้อยมาก ฉะนั้นเรื่องที่มาของครั้งนี้เธออาจจะไม่ค่อยเข้าใจ……”

หลังจากพูดจบเย่หลินฮวนก็ทำสีหน้าเศร้า แล้วเงยหน้าถามว่า “ความหมายของเธอคือ ตั้งใจใช้ชุดฤดูร้อนและฤดูใบไม้

เพื่อนร่วมงานชายทำท่าห้ามพูดประโยคนี้ “พูดเบาๆ

แต่ว่าตั้งแต่เล็กจนโตพ่อแม่ก็มักจะพูดอยู่ข้างหูเธอมาโดยตลอด คุณลุงคุณอาที่อยู่ในบริษัทต่างก็แข่งขันกันสูง

“เออ ขอบคุณที่เตือนนะ จริงด้วย ฉันชื่อเย่หลินฮวนนะ”

เย่หลินฮวนเริ่มทักทายก่อน “ขอโทษนะ วันนี้ยุ่งทั้งวันเลย ไม่ทันได้ทักทายพวกเธอดีๆ”

เผยให้เห็นฟันเสือขนาดเล็กที่สวยงามและลดอายุออกมา “ฉันชื่อไป๋เสี่ยวเย่ ทุกคนต่างก็เรียกฉันว่าน้องไป๋ เธอค่อยๆ เก็บของนะ

เย่หลินฮวนรีบเก็บของ และรีบตามไป

“ไปด้วยกันเถอะ”

เธอพึ่งมาถึงบริษัทลี่ แผนกนี้ถ้าพูดในมุมของความเชี่ยวชาญของงานแล้วเธอไม่ได้รู้สึกแปลกหน้า แต่ถ้าพูดถึงความสัมพันธ์และเรื่องประโยชน์ภายในเธอไม่เข้าใจเลยสักนิด ฉะนั้นเธอจำเป็นจะต้องรับเข้าใจทางออกของแผนกแกแบบและแผนกอื่นๆ

มาถึงค่ำคืนราตรี เมืองจินถูกปกคลุมไปด้วยโคมไฟ

ในตอนที่เย่หลินฮวนกลับถึงบ้านฟ้าก็มืดแล้ว คนใช้ในบ้านไม่กี่คนกำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่

“คุณหญิงกลับมาแล้ว”

“อื้ม” เย่หลินฮวนเปลี่ยนรองเท้าและแขวนกระเป๋า

หลีเม๋ลี่ได้ยินการเคลื่อนไหวของคนใช้และเย่หลินฮวน รีบเงยหน้าขึ้นจากโซฟา ในตอนที่เห็นเย่หลินฮวนแล้ว ก็รีบพูดขึ้นว่า

ฉันว่าเธอมีชีวิตที่ดีเกินไปแล้ว

ในห้องรับแขกนอกจากหลีเม๋ลี่และลี่หยู๋ซินแล้ว ที่เหลือก็เป็นคนใช้ที่กำลังเตรียมอาหารเย็น ไม่มีคนอื่นแล้ว

เย่หลินฮวนไม่ได้ต่อต้านเธอ “ถ้าฉันท้องแล้ว พอถึงเวลาก็อยู่ในบ้านไม่ไปไหนทั้งนั้น

พอได้ยิน ‘ท้อง’ คำนี้ สีหน้าของหลีเม๋ลี่ก็ดีขึ้นมา

ลี่หยู๋ซินเบ้ปาก

“พอแล้ว เมื่อก่อนตอนที่เธอแต่งเข้ามาบ้านพวกเราก็อยู่บ้านทั้งวันไม่เห็นท้องเธอจะมีการเคลื่อนไหวอะไรเลยนิ ตอนนี้เธอยังออกเช้ากลับค่ำอีก จะท้องได้ตอนไหน?”

“ใช่แล้ว เธอออกไปข้างนอกทุกวัน

เย่หลินฮวนนั่งลงบนโซฟาอย่างไม่กระวนกระวาย จากนั้นก็รับชาจากคนใช้ แล้วพูดว่า

เมื่อก่อนฉันอยู่บ้านทั้งวัน

ลี่หยู๋ซินเหลือกตาขาว ถึงแม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ทำสีหน้าว่า ‘ถ้าพี่ชายฉันชอบเธอนั่นแหละถึงจะเห็นผีต่างหาก’

“เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับเธอไปทำงานข้างนอก?” หลีเม๋ลี่ขมวดคิ้วไม่เข้าใจ

เย่หลินฮวนมองหลีเม๋ลี่หนึ่งที แล้วพูดอย่างลึกซึ้งว่า

เกรงว่าเขาก็คงจะทำกับฉันแบบเมื่อก่อน ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ละก็

พูดถึง ‘สาวใช้’ สีหน้าของหลีเม๋ลี่เปลี่ยนเล็กน้อย ทันใดนั้นไม่รู้จะพูดอะไรเลย

ลี่หยู๋ซินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอรีบไปไวถาม

“เกี่ยวอะไรกับสาวใช้?”

Bình Luận ()

0/255