Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 40 แอบดูจดหมายของคนอื่นทำไม

“หลังจากตระกูลกู้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว ฉันว่าคนที่สามารถออกหน้าเพื่อลิงเฉิงได้ก็เหลือแค่เธอกับฉันแล้ว ฉะนั้นของของลิงเฉิงก็เก็บไว้ที่เราสองคนเถอะ อันนี้ให้เธอ เก็บเป็นที่ระลึก”

หลังจากฟังซือหนันพูดแล้ว กัวชิงชิงก็เช็ดน้ำตาแล้วเงยหน้าขึ้น เครื่องสำอางแอบเลอะเล็กน้อย เธอพูดด้วยเสียงที่แหบว่า

“ฉันคิดว่าลิงเฉิงไม่ได้ตกทะเลเพราะอุบัติเหตุ คุณอาคุณน้ากู้ก็ไม่ได้เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ ทั้งหมดนี้ต้องมีอะไรแย่ๆ”

ซือหนันไม่เข้าใจ เขามองเธอด้วยความสงสัย

กัวชิงชิงรีบหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าออกมา ข้างบนเป็นวันที่เกิดเหตุกับตระกูลกู้ในตอนเช้า บทสนทนาของเธอกับกู้ลิงเฉิง

“นายดูสิ วันนั้นตอนนั้นลิงเฉิงยังบอกกับฉันเลยว่า ลู่เจิ้งหลินนัดเธอไปทานข้าวบนวิลล่าที่อยู่บนภูเขา แต่ว่าหลังจากที่เกิดเรื่องแล้ว ตำรวจตรวจสอบ ลู่เจิ้งหลินกลับพูดว่าว่านั้นเธอไปทำธุระข้างนอก กลายเป็นว่าลิงเฉิงพาพ่อแม่ของตัวเองไปทานข้าวบนวิลล่าที่อยู่บนภูเขา นายไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกเกินไปหรอ?”

“ทำไมเธอไม่พูดเรื่องพวกนี้กับตำรวจ?”

“ไม่ได้ผลหรอก” กัวชิงชิงสูดหายใจลึก สีหน้าแย่มาก “ฉันเคยให้ตำรวจดู ตำรวจพูดว่าสิ่งที่ไม่สามารถเป็นหลักฐานว่าวันนั้นลู่เจิ้งหลินจะไปตามนัด อีกอย่างลู่เจิ้งหลินก็มีหลักฐานแน่ชัดว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสถานการณ์นั้น แต่ฉันก็ไม่เชื่อ ว่าจะบังเอิญขนาดนี้ บ้านลิงเฉิงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขาจะไม่อยู่เมืองจิน”

ซือหนันหยุดคิดไม่สักพัก จู่ๆก็มีหมัดทุบลงบนโต๊ะ ‘ปัง’ แล้วมีเสียงที่เย็นชาดังขึ้น

“เรื่องนี้ฉันจะสืบค้นให้แน่ชัด ถ้ามีความเกี่ยวข้องลู่เจิ้งหลินแล้วก็ ฉันจะให้เขาชดใช้ชีวิตของลิงเฉิง”

“……”

มาถึงค่ำคืนราตรี——

เย่หลินฮวนเลื่อนฟีดข่าวเรียบร้อยแล้ว พลิกตัวนอนลงห่มผ้า แล้วปิดไฟที่อยู่บนศีรษะของตัวเอง จากนั้นก็พูดกบคนที่อยู่ข้างว่า

“ฝันดี”

ลี่หยู๋เชินตกใจมาก ท่าทีที่กำลังจะพลิกตัวของเขาหยุดไปเลย

เช้าวันถัดไป

เพราะว่าจะต้องไปทำงาน เย่หลินฮวนจึงตื่นเช้ามาก

คนทั้งบ้านลี่ คุณท่านนอนไม่ค่อยหลับ ตอนเช้ามักจะไม่ค่อยทานอาหารเช้ากับทุกคน และตอนนี้ก็ยังไม่ถึงเวลาตื่นของสองแม่ลูกหลีเม๋ลี่ ฉะนั้นในตอนที่ทานอาหารเช้าก็มีเพียงเธอกับลี่หยู๋เชินสองคน

“คุณผู้หญิงคะ นี่คือฉบับที่อยู่ในตู้จดหมายเมื่อวานค่ะ

เย่หลินฮวนกลืนซาลาเปาในปากลง และรับมาด้วยมือเดียว ดูแวบเดียว จากนั้นก็พยักหน้า

“อื้ม ของฉัน”

ลี่หยู๋เชินที่อยู่ข้าง ได้หามาดูอย่างไม่ได้ตั้งใจ “ฉิงหยู๋?”

เย่หลินฮวนเงยหน้าขึ้น “แอบดูจดหมายของคนอื่นทำไม”

ลี่หยู๋เชินทำสีหน้าปกติ “ฉิงหยู๋คือใคร?

เย่หลินฮวนตอบอย่างเป็นทางการว่า

“เพื่อนของฉัน ผู้หญิง”

‘ผู้หญิง’ สองตัวนี้มาก จากนั้นก็เก็บจดหมายลงไป

ยังไงก็เป็นผู้หญิง ไม่ได้มีการติดต่อกับผู้ชาย คุณชายท่านก็วางใจได้แล้ว

หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว เย่หลินฮวนก็รีบออกจากบ้าน

เห็นว่าเธอไปแล้ว คนใช้ที่นำจดหมายมาเมื่อกี้ก็มาถึงข้างโต๊ะอาหาร

ส่งมาจากเรือนจำผู้หญิงที่เมืองจิน เนื้อหาเขียนถึงว่าสองสามวันนี้เธอก็จะออกจากคุกแล้ว นัดเจอกับคุณผู้หญิง

คนในเรือนจำ?

ลี่หยู๋เชินเบ้ปาก ในแววตามีแสงอ่อนๆ อยู่

เธอช่างมีความสามารถจริงๆ แม้กระทั่งเพื่อนในคุกออกมาแล้วก็สามารถมาเจอเธอได้ ไม่กลัวว่าจะมีปัญหาเลย

คนใช้ที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้นว่า

“คุณชายครับ จะให้ไปหารที่มาของคนชื่อฉิงหยู๋ไหมครับ เพราะอะไรถึงเข้าคุก”

ลี่หยู๋เชินมองเธอไปแวบหนึ่ง แววตาเย็นชา

“ดูเหมือนว่านายจะมีความสนใจมากนะ?”

คนใช้สีหน้าซีดจาง ตกใจจนเหงื่อออกหมดแล้ว

“อย่าตั้งตัวฉลาด”

หลังจากทิ้งคำนี้ไว้แล้ว ลี่หยู๋เชินก็ออกจากโต๊ะอาหาร มีนายทหารเข็นเขาไว้ แล้วตรงไปทางค่ายทหาร

หลังจากยุ่งเรื่องในแผนกไปทั้งวันแล้ว ตอนเย็นเย่หลินฮวนก็รีบกลับบ้านเลย

หนึ่งจากระยะไกล ราวกับภาพแกะสลักเลย

เป็นวันที่พิเศษสุดๆ รูปปั้นแกะสลักรูปนั้นลูกขึ้นมายืน คนที่เดินผ่านไปป่านมาต่างก็อดไม่ได้ที่จะมอง

สวมเสื้อกั๊กกีฬา เผยให้เห็นถึงไหปลาร้าอันสวยงาม ผมสั้นดูสะอาด ใบหน้าที่สดใส

“ต้องเท่ขนาดนี้ไหมเธอ?”

“ฉันคิดว่าเธอจะไม่ติดต่อฉันแล้ว

“จดหมายที่ส่งออกมาจากเรือนจำต้องได้รับการตรวจสอบ จึงไปถึงช้า”

Bình Luận ()

0/255