Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 42 ใช่ ผมมีคนที่ชอบแล้ว

ตอนที่ 42 ใช่ ผมมีคนที่ชอบแล้ว

สายตาของ เย่หลินฮวน มองออกไปสุภาพและห่างเหิน พร้อมพูดต่อว่า

“ถึง หมอโม จะเข้าออก ตระกูลลี่ อยู่บ่อยๆ จนไม่นับเป็นคนนอกแล้ว แต่ฉันว่าเรียกกันสุภาพหน่อยจะดีกว่า ถึงคนในบ้านจะไม่คิดอะไร แต่ก็กลัวคนนอกจะเข้าใจผิด”

สีหน้าของ โม่เชียน ค่อยๆเปลี่ยนไป แล้วมองเธออย่างประหลาดใจ “คุณ...”

“พี่ โม่เชียน”

เสียงหนึ่งดังกังวาลออกมา ขัดจังหวะการพูดของ โม่เชียน

เย่หลินฮวน จึงดึงมือตัวเองกลับมา แล้วมองไปตามเสียง จนเห็นว่า ลี่หยู๋ซิน เพิ่งกลับมา แล้วทำท่ารีบพุ่งมาจับมือของ โม่เชียน ด้วยท่าทางดีอกดีใจ

“พี่ โม่เชียน พี่มาได้ยังไง มาตอนไหน ทำไมไม่บอกกันบ้าง”

แม้ในความทรงจำจะจำเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกนี้ไม่ได้ แต่แค่มองฉากนี้ครู่เดียว เย่หลินฮวน ก็รู้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งว่าทำไม ลี่หยู๋ซิน ถึงเป็นศัตรูกับตนมาตลอด

เมื่อก่อนเธอคิดว่าเป็นเพียงเพราะ ลี่หยู๋ซิน รู้สึกว่า ลี่หยู๋เชิน พี่ชายที่โดดเด่นของเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะพิการ คงไม่ต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงขี้ขลาดอย่าง เย่หลินฮวน เธอรู้สึกว่ามันช่างไม่ยุติธรรมกับพี่ชายของเธอเลย

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า เหตุผลหลักน่าจะอยู่ที่ โม่เชียน มากกว่า

เมื่อมีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง ผู้หญิงจะปล่อยความเกลียดชังออกมาอย่างรุนแรง

ลี่หยู๋ซิน ชอบ โม่เชียน ชอบอย่างไม่ปิดบัง

แต่จากท่าทีของ โม่เชียน เหมือนจะมีเปอร์เซ็นต์ชอบ เย่หลินฮวน มากกว่า ลี่หยู๋ซิน น่าจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่เธอคงจะเห็น โม่เชียน ดูแล เย่หลินฮวน อย่างดีมาไม่มากก็น้อย จึงเกิดความริษยาขึ้น

“งั้น พวกคุณคุยกันไปละกัน ฉันจะออกไปดูข้างนอกหน่อยว่าทำไม ลี่หยู๋เชิน ยังไม่กลับมา”

เย่หลินฮวน ยืนขึ้นและเดินออกไปข้างนอกอย่างที่ควรจะเป็น

เธอไม่อยากสร้างศัตรู ลี่หยู๋ซิน เป็นถึงคุณหนูรองของ ตระกูลลี่ แม้จะเป็นเพื่อนไม่ได้ แต่ถ้าถูกคนใต้ชายคาเดียวกันอิจฉาริษยาก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่ ดังนั้นตอนนี้ทางที่ดีควรอยู่ให้ห่างจาก โม่เชียน เพื่อป้องกันอันตรายจาก โม่เชียน

ฉันโทรหาพี่ก็ไม่รับ ฉันไปหาพี่ที่โรงพยาบาลตอนไหน นักศึกษาแพทย์ของพี่ต่างก็บอกว่าพี่ยุ่งอยู่ไม่มีเวลา

ด้วยอารมณ์ต่างๆกัน มันปกติสำหรับคนที่ไร้เหตุผลอย่างคุณหนูรองของ

โม่เชียน ลุกขึ้นยืนจากโซฟาอย่างอึดอัดใจ

ไม่ชอบให้พี่เรียกฉันว่าคุณหนูรองไงคะ เรียกว่า ลี่หยู๋ซิน

“ผมไปต้องไปแล้ว” สายตาของ โม่เชียน มองไปที่เงาร่างตรงประตูอย่างรีบร้อน

“พี่ โม่เชียน...”

ลี่หยู๋ซิน จับแขนเขาไว้ทั้งสองมือพร้อมกัดฟันแน่น

โม่เชียน พี่ก็รู้ว่าฉันคิดกับพี่ยังไง ฉันรอพี่มาโดยตลอดหลายปี

สีหน้าของ โม่เชียน

บางเรื่องผมก็คิดว่าผมได้พูดไปชัดเจนแล้ว คุณเป็นผู้หญิง

“ฉันไม่เข้าใจ!”

ลี่หยู๋ซิน แดงจัด “ฉันไม่ดีตรงไหน พี่บอกฉันสิ

“คุณดีมาก” โม่เชียน ขมวดคิ้ว “แต่ผมไม่คู่ควร”

“พี่มีคนที่ชอบแล้วหรอ” ลี่หยู๋ซิน ยังคงถามอย่างไม่ถอดใจ

สีหน้าของ โม่เชียน นิ่งไป แล้วคิดถึงคนที่อ่อนแอและขร้ขลาดในความทรงจำคนนั้นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เงียบไตร่ตรองไปครู่ใหญ่ เขาถึงได้เงยหน้าขึ้นมาพูดว่า “ใช่ ผมมีคนทีชอบแล้ว”

แดงก่ำ จ้อง โม่เชียน อยู่นานมาก

“ฉันเกลียดพี่”

เย่หลินฮวน จะยืนอยู่ข้างนอก แต่เพราะประตูที่เปิดเอาไว้ ทำให้ตัวเองได้ยินทั้งหมดอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งโดยไม่ตั้งใจ แม้จะฟังเหตุและผลอย่างเข้าใจดี ว่าด้วยการตามรังควานของ ลี่หยู๋ซิน ที่ทำอยู่บ่อยๆนั้น ผู้ชายคนไหนก็คงทนไม่ไหวทั้งนั้น

ถ้าเป็นเรื่องของความรู้สึกแล้ว เธอก็เป็นคนที่ใจกว้างอยู่เหมือนกัน

เย่หลินฮวน ก็เตรียมจะกลับบ้าน ซึ่งพอดีกับที่

“คุณ หมอโม จะกลับแล้วหรอคะ เดินทางระวังด้วยนะคะ”

มีความสับสน

เย่หลินฮวน รีบส่ายหน้า “ฉันไม่ได้ยิน ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น”

เรื่องน้อยลงเรื่องนึง ดีกว่ามีเรื่องเพิ่มขึ้นอีกเรื่องเป็นไหนๆ

โม่เชียน ขมวดคิ้ว “ทำไมผมรู้สึกว่าคุณเปลี่ยนไป”

“อะไรเปลี่ยน” เย่หลินฮวน ทำเป็นไม่เข้าใจ “ผอมลงหรืออ้วนขึ้น”

พูดเหตุผลไม่ออก เขารู้สึกว่า เย่หลินฮวน คนตรงหน้ากับคนเมื่อก่อนเหมือนเป็นคนสองคน “เย่หลินฮวน ทำไมหลังคุณออกมาจากคุกแล้วถึงไม่ติดต่อผมมาเลย ถ้าไม่ใช่เพราะครั้งนี้ คุณท่าน เป็นลม

เย่หลินฮวน เดินไปข้างๆเพื่อเว้นระยะห่าง “เรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างเรื่องที่ฉันออกมาจากคุก

Bình Luận ()

0/255