Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 43 ระเบิดที่ซ่อนอยู่

ตอนที่ 43 ระเบิดที่ซ่อนอยู่

ชั้นล่างมีลี่หยู๋เชินนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว

ผ่านไปครู่เดียว หลีเม๋ลี่ ก็ลงมา เธอมักจะใส่ใจลูกชายคนโตอยู่เสมอ แต่ ลี่หยู๋เชิน กลับไม่สนใจเธอเลย แม้แต่วันนี้ก็ไม่ยกเว้น พูดปัดๆไปเหมือนทุกวันแล้วก็รีบกลับห้อง

“คุณท่าน จะเอาเกี๊ยวอีกชามนึงมั้ย”

“ไม่ต้องแล้ว”

ลี่หยู๋เชิน วางช้อนลงและเช็ดปากอย่างช้าๆ จากนั้นก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชาของเขามองตรงไปที่ห้องนอนชั้นสอง

สายตา เย่หลินฮวน กระตุกวูบ รีบหดคอกลับ แล้วเอาตัวซ่อนไว้ข้างหลังประตู

เธอรู้สึกว่า ลี่หยู๋เชิน เหมือนจะรู้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเจออะไรมา เขาก็มักจะสงบนิ่ง ราวกับมีตาทิพย์ของเทวดา ที่มองดูพวกเขาแสดงราวกับเป็นคนนอกอย่างไรอย่างนั้น

“วันนี้ผมกลับมาได้ยินว่าคุณปู่เป็นลมกะทันหัน แม่ก็เลยให้ หมอโม มาตรวจ และยังบอกว่านี่เป็นโรคเดิมๆ อย่างนี้คุณปู่ไม่จำเป็นต้องไปรักษาดีๆที่โรงพยาบาลจริงๆหรอ”

ตกดึก เย่หลินฮวน และ ลี่หยู๋เชิน ก็นอนอยู่ด้วยกันบนเตียง โดยที่ตรงกลางก็ยังมีระยะห่างอย่างพอดีอยู่ เมื่อคิดได้ว่าลี่หยู๋เชิน อาจจะเห็นตอนที่ตนพูดกับ โม่เชียน แล้ว เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

ลี่หยู๋เชิน ยังคงเอาแต่อ่านหนังสือเกี่ยวกับการทหารของตน โดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสนใจเลยด้วยซ้ำ เขาพูดออกมาเรียบๆว่า

“คุณปู่มีความคิดของตัวเอง”

พูดจบก็พลิกหน้าหนังสือในมือไปหน้าถัดไป อย่างสนใจมาก ทำราวกับไม่เคยได้ยินคำว่า หมอโม คำนี้มาก่อน

เย่หลินฮวน พลิกหนังสือนิตยสารในมือไปมั่วๆ โดยที่หางตาเอาแต่จดจ้องไปที่สีหน้าของ ลี่หยู๋เชิน

“หมอประจำบ้านเป็น หมอโม มาตลอดเลยหรอ ฉันว่าเขาดูหนุ่มไปหน่อย คุณว่าเราลองเปลี่ยนหมอมีอายุหน่อยมาดูแลคุณปู่จะดีกว่ามั้ย”

“ไม่เกี่ยวกับเทคนิคแพทย์หรอก บ้านโม่ เป็นหมอทหารมาสามรุ่นแล้ว และพวกเขาก็เป็นเพื่อนเก่าแก่กับบ้านเรามานาน”

จะปลดเกษียรแล้ว แต่เขาก็ยังมียศศักดิ์สูงในหมู่ทหาร และในขณะนี้ลูกน้องเขาหลายคนก็ลงเล่นการเมือง แถมยังมีคนอยู่ไม่น้อยที่คิดจะเล่นงานเขา

เชื่อถือ บ้านโม่ เมื่อหลายปีก่อนเป็นคุณพ่อของ โม่เชียน ที่เป็นคนรักษาเขา หลังจากที่พ่อของ โม่เชียน ถูกย้ายไปหน่วยอื่น ก็เปลี่ยนเป็น

“อ๋อ งั้นก็ช่างเถอะ”

จริงๆ เธอแค่อยากใช้โอกาสนี้บอก ลี่หยู๋เชิน เป็นนัยๆว่า

ดูสิว่าฉันตั้งใจจะเปลี่ยนหมอขนาดนี้ ยังจะคิดว่าฉันมีความสัมพันธ์อะไรกับเขาได้อีก

เสียงปิดหนังสือดังมาจากคนข้างๆ

ถามกลับอย่างรวดเร็ว

“ติ๊ด” พอเสียงนี้ดังขึ้น ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด เหลือเพียงแต่เสียงขยับผ้าห่มกรอบแกรบไปมา

แล้วหลับตาลงอย่างพอใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า ลี่หยู๋เชิน

จึงลืมตาขึ้นมา ก่อนจะพบว่า

เสียงเย็นๆของ ลี่หยู๋เชิน ดังฝ่าความมืดเข้ามา

โม่เชียน ความสัมพันธ์ของทั้งสองบ้านก็ดี ถ้า

“อยู่ดีๆคุณคุยกับฉันเรื่องนี้ทำไม”

“ผมจำได้ว่า เมื่อก่อนคุณสนิทกับ โม่เชียน มาก”

เมื่อฟังจบ เย่หลินฮวน ก็เข้าใจขึ้นมาทันที

นี่สินะ คำที่รอจะพูด

“ฉันไม่สนิทกับเขาเลยสักนิด ถ้าคุณอยากให้ฉันออกปากช่วยน้องคุณล่ะค่ะ เลิกคิดไปซะเถอะ กลัวว่าถึงตอนนั้นเขาอาจจะคิดว่าฉันคิดอะไรกับเขาก็ได้

ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ข้างๆมีแค่เสียง

เย่หลินฮวน ถึงค่อยโล่งอกขึ้นมา

คนๆนี้เป็นระเบิดที่ซ่อนอยู่จริงๆ ถ้าเขาฉลาดและรู้จักประมาณตนคงจะดีที่สุด

เย่หลินฮวน ก็ห่ออาหารเช้าจากที่บ้านไปให้

ภายในห้องพักโรงแรมไม่สะอาดเลย ฉิงหยู๋ ยังคงรักษานิสัยเดิมๆไว้ คือการกองผ้าห่มราวกับก้อนเต้าหู้ไว้ที่หัวเตียง

“นิสัยของเธอเปลี่ยนไม่ได้จริงๆ ทำไมอยู่โรงแรมยังชอบกองผ้าห่มอยู่อีก”

มองดูกองผ้าห่มบนเตียงแล้วอดคิดถึงช่วงที่อยู่ในคุกจนไม่เห็นเดือนเห็นตะวันๆไม่ได้

ฉิงหยู๋ ไม่ได้ตอบคำถามเธอ แต่กลับมองอาหารเช้าบนโต๊ะ แล้วพูดเตือนว่า

Bình Luận ()

0/255