Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 45 ที่ท้องไม่มีอะไร

ตอนที่ 45 ที่ท้องไม่มีอะไร

เย่หลินฮวน แทบจะมาถึงบ้านเวลาพอๆกับ ลี่หยู๋เชิน

เธอออกมาจากสถานีรถไฟฟ้า และเดินมาจนถึงหน้าหมู่บ้าน ทันใดนั้นก็มีเสียงแตรรถดังมาจากข้างๆ

เมื่อหันไปมอง ก็เห็นว่าเป็นรถของ ลี่หยู๋เชิน รถคันก่อนเพิ่งเสียไปเพราะอุบัติเหตุ จึงเปลี่ยนคันใหม่ เป็นรถ Maybach สีดำเงาวับ เป็นที่น่าดึงดูดมาก โดยเฉพาะเลขทะเบียนรถ 888 นั้น แค่เห็นก็ไม่มีใครกล้ามีปัญหาด้วยแล้ว

กระจกหลังค่อยๆลดลง ปรากฏใบหน้าสุขุมและสง่างามของ ลี่หยู๋เชิน

“บังเอิญจัง” เย่หลินฮวนหยุดเดิน แล้วยิ้มให้กับคนที่นั่งอยู่หลังรถ “คุณก็เพิ่งกลับมาหรอ”

ลี่หยู๋เชิน ไม่ได้ตอบอะไรเธอ เขาเพียงแค่มองเธอขึ้นลง พร้อมขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

“ทำไมไม่ให้คนขับรถไปรับไปส่ง”

ตระกูลลี่ มีคนขับรถสามคน นอกจากคนขับรถประจำตัวของ คุณท่าน แล้ว อีกสองคนใครใน ตระกูลลี่ จะใช้ก็ได้ ดังนั้นเย่หลินฮวน ก็สามารถให้เขาไปรับไปส่งได้เหมือนกัน

“รถติดนี่นา” เย่หลินฮวน กระพริบตาปริบๆ

“คุณชายคุณไม่เคยไปทำงานตั้งแต่เก้าโมงจนถึงห้าโมงเย็นมาก่อนเลยไม่เข้าใจ เมืองจินในตอนเช้ากับตอนเย็นนั้น สำหรับพนักงานตัวเล็กๆอย่างพวกเรา ไม่เหมาะที่จะใช้รถยนต์ในการเดินทางเป็นอย่างยิ่ง”

เรื่องนี้ตอนแรก เย่หลินฮวน ก็ไม่เข้าใจ จนกระทั่งมีประสบการณ์จากการรถติดอยู่บนถนนถึงหนึ่งชั่วโมงในวันแรกที่ไปทำงาน หลังจากนั้นเธอก็ไม่ให้คนขับรถไปส่งอีกเลย

ตำแหน่งของ ลี่หยู๋เชิน ใหญ่พอที่จะให้ถนนทุกเส้นปิดตอนจะเดินทาง เขาจึงไม่เคยได้รู้สึกถึงการรถติดมาก่อน เพราะเขาก็เป็นคนหนึ่งที่ทำให้รถติดเหมือนกัน เพราะเธอตั้งใจเรียกเขาว่า ‘คุณชาย’ อย่างสื่อความหมายกระแทกแดกดันนั้น ทำให้เขาทนฟังต่อไม่ได้ จึงขมวดคิ้ว และเลื่อนกระจกรถขึ้น

เย่หลินฮวน โดนกระจกรถปิดใส่อยู่ข้างนิด ก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา

“คุณผู้หญิงขึ้นรถเถอะครับ” คุณหซิว ที่นั่งตำแหน่งคนขับพูดขึ้น “ยังอีกไกล ยังไงก็ทางเดียวกัน”

สายตาของ เย่หลินฮวน เป็นประกายขึ้นมา กล่าวขอบคุณ คุณหซิว เสียงหวาน

“ขอบคุณนะ คุณหซิว”

พูดพร้อมขึ้นไปบนรถ

เธอเดินเอกสารในบริษัทให้คนอื่นทั้งวัน แถมยังต้องส่งชา ส่งน้ำอีก ตะกี้ก็ยังต้องโหนรถไฟฟ้ากลับมา จนขาอ่อนแรงไปหมด ได้เดินน้อยลงหน่อยแค่นิดเดียวก็ขอบคุณฟ้าดินมากแล้ว

นี่เป็นรถของคุณชายนะครับ” คุณหซิว แอบมองสีหน้าของ

“เป็นรถของเขา แต่เขาไม่ได้ชวนฉันขึ้นรถสักหน่อยไม่ใช่หรอ”

เย่หลินฮวน ตั้งใจพูดเสียงดัง “ดังนั้นขอบคุณนะคะ คุณหซิว”

เสียงต่ำลอยมาจากอีกฝั่งหนึ่ง

“งั้นคุณลงรถไป”

คนที่หยิ่งก่อนหน้านี้ไม่กี่วิ รีบอ่อนลงทันที

เย่หลินฮวน ยิ้มน้อยๆให้

ลี่หยู๋เชิน จะดูโหดเหี้ยมเย็นชา แต่เขาไม่ใช่คนไร้เหตุผล ไม่งั้นคนหยิ่งยะโสอย่างเขา

มุมปากของ ลี่หยู๋เชิน กระตุกเล็กน้อย

“คุณหซิว ออกรถ”

“ชิ”

กับแม่บ้านอีกสามคนยืนรอรับอยู่ เมื่อเห็น เย่หลินฮวน

“ทำไม...”

รบกวนซะแล้ว” เย่หลินฮวนไม่ได้อธิบายอะไร เธอทักทายแม่บ้านแล้วจึงช่วยกันพา

ความสนใจ หลีเม๋ลี่ เบี่ยงเบนอย่างรวดเร็ว เธอบอกแม่บ้านไม่หยุดว่า

“อย่าทำ ลี่หยู๋เชิน ร่วง”

เย่หลินฮวน เห็น ลี่หยู๋เชิน ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

ยังไงเขาก็เป็นหัวหน้าทหาร แม่ตอนนี้จะพิการ แต่เขาก็ไม่ใช่ตุ๊กตาลายครามสักหน่อยไม่ใช่รึไง

หลีเม๋ลี่ ใช้ความเป็นแม่เพื่อให้มีตำแหน่งที่ดีใน ตระกูลลี่

ก็พูดหยุดเธอไว้ซะก่อน

“คุณแม่ มีอะไรคะ” เย่หลินฮวน เดินไปอย่างไม่เข้าใจ

ลับหลังแม่บ้านและ ลี่หยู๋เชิน หลีเม๋ลี่ ก็พูดออกมาเสียงเบาตรงบันไดหน้าบ้าน

“ความสัมพันธ์ของเธอกับลี่หยู๋เชิน ยังดีมั้ย”

“ดีมาโดยตลอดเลยค่ะ”

”งั้นท้องของเธอ....”หลีเม๋ลี่ ขมวดคิ้ว “ทำไมยังไม่ส่งสัญญาณอะไรมา”

“แม่ หนูเพิ่งกลับมาไม่นานเอง แถมแม่ก็รู้ว่าร่างกายของ ลี่หยู๋เชิน

ราวกับคิดไม่ถึงว่า เย่หลินฮวน จะพูดตรงขนาดนี้

“อ๋อ ฉัน ฉันไม่ได้จะถามเธอเรื่องนี้ ฉัน...คือฉันแค่จะถาม...”

เย่หลินฮวน ทำเป็นไม่เข้าใจ “งั้นคุณแม่จะถามอะไรคะ ท้องส่งสัญญาณอะไรได้อีก”

หลีเม๋ลี่ คิดอยู่นานมาก

“ช่างเถอะๆ เข้าไปกินข้าวไป”

พูดจบเธอก็ดัน เย่หลินฮวน เข้าไปในบ้าน

Bình Luận ()

0/255