Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 47 คุณคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไง

ตอนที่ 47 คุณคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าหรือไง

คำสามคำนี้ราวกับมีมือข้างหนึ่งมาจับหัวใจของ เย่หลินฮวน ในทันที สีหน้าของเธอซีดเผือด โชคดีที่อยู่ใต้แสงไฟ ทำให้ ลี่หยู๋เชิน มองไม่ออก

“ใช่ ประตูผี” เธอบังคับจิตใจให้สงบลงจากความตื่นกลัว จากนั้นจึงค่อยๆหันไปมอง “เป็นนักโทษมาสามปี ไม่นับว่าเป็นการผ่านประตูผีรึไง”

คำอธิบายนี้ค่อนข้างสมเหตุสมผล เย่หลินฮวน พูดออกมาอย่างหนักแน่นต่อว่า “ยังไงฉันก็ไม่อยากทำงานนี้แล้ว”

ประโยคที่ว่า ‘ฉันไม่อยากทำแล้ว’ ทำให้ ลี่หยู๋เชิน สงสัยอยู่ไม่น้อย

แล้วไม่ใช่หรอ เขาไม่อยากทำแล้ว แกจะยังให้เขาไปทำอยู่อีกรึไง แม้ในใจจะยังสงสัยอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้ถามออกมา

“ทนลำบากลำบนมาตั้งหลายปี จะมาไม่ทำแล้วง่ายๆแบบนี้หรอ ไม่รู้สึกเสียดายรึไง”

“งั้นคุณล่ะ”

เย่หลินฮวน ดึงสายตามองไปที่ผ้าห่ม “คุณตั้งใจจะเป็นทหารไปตลอดชีวิตเลยรึไง เพราะคนอื่นบอกว่าคุณทำได้แค่อาชีพนี้ คุณก็เลยจะทำแค่นี้จริงๆน่ะหรอ”

ฟังจบ สีหน้าของ ลี่หยู๋เชิน ก็ค่อยๆขรึมขึ้น “เรื่องที่ไม่ควรจะถามก็ไม่ต้องถามมาก บางเรื่องคุณรู้มากเกินไป ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับคุณ”

สายตาของเขาเย็นชาเป็นอย่างมาก ราวกับกริชที่เปร่งประกายกำลังจี้อยู่ที่คอของเธอ จนเธอตกใจตัวเย็นเฉียบ

ลี่หยู๋เชิน มองเธออย่างนั้นนานมาก จนในที่สุดเขาก็เอาหนังสือไปไว้ที่โต๊ะข้างเตียงและนอนลงไป

จนกระทั่งภายในห้องมีเสียงลมหายใจสม่ำเสมอดังออกมา ทั้งห้องเงียบสงบรางกับก่อนหน้านี้ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรมาก่อน เย่หลินฮวน ถึงเพิ่งจะหายใจหายคอได้สะดวก มือของเธอเย็นไปหมดจึงไม่มีอารมณ์สเก็ตแบบต่อแล้ว เธอจึงปิดโน้ตบุ๊ค และขึ้นเตียงมานอน

วันนี้เธอจี้จุดเขาโดยไม่ตั้งใจ เธอเพียงแค่สงสัยเท่านั้น

เย่หลินฮวนที่หลับสบายอยู่บนเตียงพลิกตัวด้วยความเคยชิน แต่เมื่อจมูกสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ

เมื่อมองขึ้นไปก็เป็นคิ้วหนาได้รูป มองไล่ลงมาจะเห็นจมูกยาวสวย

ถ้า ลี่หยู๋เชิน รู้เข้า เขาต้องโยนเธอลงจากเตียงอย่างโหดเหี้ยมแน่ๆ

ก็นอนไม่หลับ จึงได้แต่มองหน้าคนที่นอนข้างๆแทน ไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่ช่วยเขาอาบน้ำ.

ในบรรยากาศมีกลิ่นสบู่อ่อนๆลอยมาจากร่างกายของ ลี่หยู๋เชิน มันเป็นกลิ่นที่หอมสะอาดๆ

รั้นจะใช้แต่สบู่ก้อนแบรนด์เก่าแก่เท่านั้น

จนเธอแทบจะอ้วกออกมา ดังนั้นก่อนนอนทุกวัน

ลี่หยู๋เชิน อย่างละเอียดแล้วบอกได้คำเดียวว่าใบหน้าของเขาช่างเนียนจริงๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่มีแสงรึเปล่า ทำให้มองไม่เห็นรูขุมขนเลย และผมก็ไม่ได้ตัดมาหลายวันแล้ว

เย่หลินฮวน ยื่นมือออกไปค่อยๆเกลี่ยผมให้อย่างทนไม่ไหว

ทันใดนั้นข้อมือของเธอก็ถูกมือใหญ่จับไว้ คนที่หลับอยู่นิ่งๆมาตลอดนั้นค่อยๆลืมตาขึ้น แล้วมองเธอเงียบๆราวกับกำลังรอเธออธิบายอยู่

เย่หลินฮวน อุทานออกมา ใจสั่นแทบหลุดออกจากอก

ฉันไม่ได้ทำอะไรคุณ ฉันเห็นว่าผมคุณยาวแล้ว ตกลงมาปลกตา ก็เลยเอามือ

แม้ว่าคำแก้ตัวพวกนี้จะเป็นความจริง แต่ขนาดเธอฟังยังไม่เชื่อเลย คิดแล้วแก้มของเธอก็แดงขึ้นมา

ลี่หยู๋เชิน ยังคงจับมือเธอไว้ และจ้องเธอไม่วางตา ก่อนจะดึงเธอเข้ามาใกล้ๆ

เย่หลินฮวน เปลี่ยนไปทันที

ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ สายตาของเธอนิ่งค้าง ก่อนจะได้สติผลักเขาออกไป

หลังจากผลักออกแล้ว เธอก็รีบกระโจนขึ้นมาจากเตียง พร้อมกับกอดผ้าห่มไว้แน่นแล้วจ้องเขา “คุณจะทำอะไร”

ลี่หยู๋เชิน ยังคงนอนอยู่ท่าเดิม สายตาเย็นชาคู่นั้นมองเธอผ่านความมืดด้วยแววตาแปลกๆ ก่อนจะค่อยๆหลับตาลง

“ถ้าเมื่อกี้คุณไม่ขัดขืน ผมก็กะจะให้คุณไปนอนห้องข้างๆเหมือนเดิมอยู่แล้วเชียว”

เย่หลินฮวน คิดตามคำพูดของเขาแล้วแก้มของเธอก็แดงซ่านขึ้นมาทันที เธอจึงตอบอย่างกรุ่นโกรธว่า “คุณคิดว่าฉันจะหลงเสน่ห์คุณจนไม่ขัดขืนและคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้ารึไง”

เธอก็นอนคลุมโปงทำไม่สนว่า ลี่หยู๋เชิน

มองเจ้าของร่างนี้คนก่อนอย่างขัดใจขนาดไหน เหยียดหยามขนาดไหน เธอรู้ดี มันคุ้มแล้วหรอ

Bình Luận ()

0/255