Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 51 นายไม่คิดจะขอบคุณฉันเลยหรอ

ตอนที่ 51 นายไม่คิดจะขอบคุณฉันเลยหรอ

“พี่หลันล่ะ?”

เย่หลินฮวนถามน้องไป๋ เธอจะต้องปิดเรื่องนี้ไวก่อนที่ทนายความจะมาร้องฟ้องร้อง ฉะนั้นไม่เพียงแต่ขายหน้าของแผนกอย่างเดียว แต่ทั้งบริษัทก็จะขายหน้าไปด้วย

“ไปที่กระทรวงยุติธรรมแล้ว เธอจะทำอะไร? เวลานี้เธออย่าวิ่งเข้ามาปืนเองนะ”

ประโยคนี้ของน้องไป๋กำลังย้ำเตือนเย่หลินฮวน

เธอไปห้ามไว้ตอนนี้ไม่ได้มีผลประโยชน์อะไร เหมือนกับวิ่งเข้าหาปืนเอง และยังเป็นโทษกับคนอื่นอีก ยิ่งถ้าพี่หลันถามว่าทำไมเธอไม่พูดตั้งแต่แรก เธอยิ่งอธิบายยากเข้าไปใหญ่ สู้สงบสติอารมณ์ลงรอให้เรื่องของน้องเหอถูกเปิดโปงหมดแล้วยังดีกว่า พอถึงเวลาหากแผนกออกแบบจะได้รับการรวบรวม จะต้องรอให้เธออยู่ต่อ จึงจะค่อยๆ พัฒนาได้

ก่อนจะเลิกงาน พี่หลันได้พาคนในกระทรวงยุติธรรมมาตรวจแผนกออกแบบทั้งแผนก ทุกคนต่างก็ถูกปิดอยู่ในห้องประชุม ฝ่ายวิศวกรรมเครือข่ายก็มีพนักงานสองคนเข้ามาตรวจสอบคอมพิวเตอร์และอีเมล

เพื่อที่จะตรวจสอบว่าใครเป็นคนเผยแพร่ภาพออกแบบนี้ออกไป

ที่จริงแล้วไม่สามารถตรวจสอบออกมาได้อยู่แล้ว เพราะว่าไม่ได้มีคนเผยแพร่ออกไป การออกแบบครั้งนี้น้องเหอต่างหากที่เป็นคนเอามาจากข้างนอก ตั้งแต่ที่เริ่มตรวจสอบก็มาผิดทางแล้ว

ตรวจสอบไปหนึ่งสัปดาห์ ตอนจบกลับไม่ได้อยู่ในความคิดของเย่หลินฮวน

ยังไม่ทันรอให้ศาลตรวจสอบ ทางซือเหมยต๋าก็ส่งคนมาขอโทษ แล้วให้การอธิบายว่าเรื่องการออกแบบนั้นเป็นการละเลยของคนใน เป็นนักศึกษาใหม่ที่พึ่งรับเข้ามา ใครก็คิดไม่ถึงว่าจะลอกเลียนแบบมา ตอนนี้ได้นำเธอออกจากบริษัทแล้ว

ตั้งแต่ต้นจนถึงคนของซือเหมยต๋าจากไป สีหน้าของพี่หลันแย่อยู่ตลอดเวลา

“คำขอโทษสองสามคำก็จบแล้วหรอ คิดว่าศาลเป็นแค่ของตั้งโชว์หรอ? ถ้าเป็นอย่างนี้จริงๆ ต่อไปพวกเราออกแบบหนึ่งอย่างเขาก็ลอกเลียนแบบหนึ่งอย่าง ขอแค่ไม่มีคนรู้ พวกเขาก็ยังคงหาเงินตามหลังพวกเรา”

พอพี่หลันไปแล้ว น้องไป๋ที่อยู่ข้างหน้ายื่นหัวออกมา แล้วพูดด้วยเสียงเบาว่า

“พี่หลันก็แค่พูดไปงั้นๆ ที่จริงแล้วซือเหมยต๋าก้มหน้าลงมาขอโทษเราแล้ว อย่างน้อยบริษัทเราก็ต้องให้หน้าบ้าง สุดท้ายแล้วก็ใช้วิธีที่ไม่ถูกต้องไปแก้ปัญหาอยู่ดี”

“การออกแบบนั้นก็ไม่ตามต่อแล้วหรอ? ไม่ว่ายังไงก็ควรจะให้ซือเหมยต๋าหยุดการออกส่งของแหละ”

“เป็นไปได้ยังไง ของล็อตแรกของเขาอยู่ในสายการผลิตแล้ว” น้องไป๋จับคาง “ฉันได้ข่าววงในมาว่า ทางแผนกการแก้ปัญหาได้เข้าไปคุยตกลงแล้วว่าให้ซือเหมยต๋าซื้อการออกแบบของเรา ถือว่าเป็นกันออกเชื่อมโยงให้กับเขาด้วย แบบนี้เราได้กำไร พวกเขาก็ไม่ได้สูญเสียมาก”

แล้วต่างก็เป็นการแก่งแย่งผลกำไร

คิดไปนานมาก

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา ในที่สุดแผนกเราก็เข้าทำงานและเลิกงานตรงเวลา

เย่หลินฮวนกลับสายสุด เพราะว่านัดกับฉิงหยู๋ไว้แล้วว่าจะไปดูที่ตั้งร้านด้วย ฉะนั้นตอนเช้าก็เลยขับรถที่บ้านออกมาหนึ่งคัน ตอนนี้จะต้องไปที่โรงจอดรถ

ถูกเปิดออก พึ่งเดินออกมาไม่ถึงสองก้าว

“ฉันเป็นการออกแบบของฉัน ฉันให้เป็นผลงานการสัมภาษณ์เท่านั้น เธอขโมยการออกแบบของฉันไป”

“นายพูดมั่วอะไร? นายไม่ได้ให้การออกแบบอะไรกับฉันทั้งนั้น”

“เธอต่างหากที่พูดมั่ว”

“งั้นนายไปฟ้องร้องฉันสิ นายบอกว่าฉันลอกเลียนแบบนายไม่ใช่หรอ? ทำไมนายถึงไม่ฟ้องร้องฉันล่ะ? นายเอาไฟล์ออกแบบแกมาสิ!”

ฉันจะก๊อบปี้ให้เธอชุดหนึ่ง แต่เธอไม่เอาเธอจะเอาการออกแบบที่อยู่ในมือฉัน

“……”

การทะเลาะเสียงดังมาก ห่างกันระยะไกลมากก็ยังสามารถได้ยิน เย่หลินฮวนยิ่งเดินเข้าไปใกล้ และได้เห็นเงาของคนสองคนที่อยู่หน้ารถสีเทากำลังทะเลาะกันอย่างชัดเจน

ผู้ชายรูปร่างดูสะอาดสะอั้นกำลังจับแขนของน้องเหออยู่ ทำสีหน้าโกรธมาก ทั้งสองทะเลาะกันจนไม่สามารถแยกออกกันได้

เสียงของ รปภ. ในโรงจอดรถก็ดังขึ้น ระหว่างที่

หลังจาก รปภ.

ดูออกอย่างชัดเจนเลยว่ากำลังรู้สึกผิดอยู่

ท้องฟ้ายามเย็นส่องผ่านมาจากที่ไกลๆ ถูกกดทับอยู่บนเมืองจิน งดงามไม่มีที่ติ

โรงจอดรถ เธอมองออกผ่านทางหน้าต่างไปหนึ่งรอบ

“กงชู”

ผู้ชายอึ้งไปสักพัก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น แล้วมองเธอด้วยแววตาแปลกๆ

“นายชื่อกงชูใช่ไหม?” เย่หลินฮวนทำเสียงสูง

“เธอรู้ได้อย่างไร?”

“ฉันเห็นชื่อของนายอยู่บนกระดาษออกแบบของนาย มุมล่างขวา เป็นตัวหนังสือเรียบร้อยสวยงาม”

“ภาพออกแบบอะไร?”

“ชุดโก๋ซื่อ ภาพออกแบบที่คล้ายชุดเพชรพลอยในฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวของลี่氏”

หลังจากพูดจบ สีหน้าของกงชูก็เปลี่ยน หน้าที่ผอมแห้งก็ค่อยๆ สั่นขึ้นมา

เย่หลินฮวนมองเขาด้วยแววตาที่สงสาร

“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่พูดคุยกัน”

“……”

ร้านกาแฟแถวๆ บริษัทลี่ เพราะว่าเป็นเวลาอาหารเย็น ในร้านจึงไม่มีคนมากนัก

Bình Luận ()

0/255