Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 23 นายคิดว่าฉันเป็นผีที่หิวโหยหรอ

ตอนที่ 23 นายคิดว่าฉันเป็นผีที่หิวโหยหรอ

สติของเย่หลินฮวนหายไปหมดแล้ว เสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ผมเผ้ายุ่งเหยิง เธอนั่งอยู่บนตัวของเขาแล้วหายใจหนักมาก เธอดึกกระโปรงของตัวเองขึ้นอย่างไม่รอช้า อีกมือหนึ่งก็ไปดึงกางเกงชั้นในของลี่หยู๋เชิน ร้อนระอุราวกับว่ามือของเธอไปจับโดนอะไรบางอย่าง

ลี่หยู๋เชินนอนอยู่ที่พื้นไม่สามารถขยับได้ ในแววตาของเขามีรอยแดงเต็มไปหมด เสียงก็แหบไปแล้ว นี่ช่างบ้าบอเกินไปแล้ว บ้าบอเกินไปแล้ว

เย่หลินฮวนกำลังฉีกกางเกงชั้นในของลี่หยู๋เชินออกอย่างบ้าคลั่ง

ลี่หยู๋เชินลองพยายามต่อต้านดู แต่ขณะที่ตอนตกลงมาจากเตียงแขนของเขาถูกทับจนชา ตอนนี้เขาไม่มีแรงเลยแม้แต่น้อย ในสมองมีแต่ความตกใจที่ทั้งชีวิตนี้จะมีได้

ผู้หญิงคนนี้ บ้าไปแล้วจริงๆ?

เขาค่อยๆ ยอมแพ้ต่อการต่อต้าน หายใจแรงและนอนอยู่บนพื้นไม่ขยับอะไรทั้งนั้น

เย่หลินฮวนถูกฤทธิ์ของยากระทบจนดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเลือด ข้างหน้าเบลอไปหมด ได้แต่ใช้เซ้นส์ในการขับไปมั่วๆ จนถึงส่วนล่างของเธอไม่มีการตอบสนองแล้ว ทันใดนั้นเธอก็อึ้งไปเลย เธอเงยหน้าขึ้น และสามารถเห็นถึงสีหน้าเขินอายของลี่หยู๋เชินอย่างชัดเจน

แววตาที่เย็น ชานั้นทำให้เธอเกินความกระตุ้นขึ้นมา สามารถหาสติกลับมาได้บ้าง

และในเวลาเดียวกัน จู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างออก จากนั้นก็ค่อยๆ ปล่อยมือออก

“เรื่องนี้ นายคงไม่ไหวหรอกมั้ง!”

ในความทรงจำของเย่หลินฮวน หลังจากการแต่งงานแล้วลี่หยู๋เชินไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย ร่างก่อนหน้านี้เพื่อนที่จะทำดีต่อเขา ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดออกต่อหน้าเขา เขาก็ยังทำสีหน้ารังเกียจ มองก็ไม่มองแม้แต่พริบตาเดียว

มองจากเรื่องนี้แล้ว ความสัมพันธ์ด้านชายหญิงนี้ ลี่หยู๋เชินอาจจะไม่สามารถทำได้ก็เป็น ได้

นี่เหมือนกับว่าตัวเองไปดูถูกเขาเลย!

เธอกระแอมคออย่างเขินอายไปหนึ่งที “ขอ ขอโทษนะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

หลังจากพูดจบ ยังไม่รอให้ลี่หยู๋เชินดึงสติกลับมาได้ เธอก็จับเตียงแล้วลุกขึ้นมาเอง จากนั้นไม่กล้ามองหน้าลี่หยู๋เชินอีกเลย เธอรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ในห้องน้ำมีเสียงถอนหายใจที่เคร่งเครียดดังขึ้น ทำให้ลี่หยู๋เชินยิ้มออกมา

ผ่านไปไม่นาน ในห้องน้ำก็มีเสียงน้ำไหนดังขึ้น ในค่ำคืนราตรียังได้ยินเสียงอดกลั้นของผู้หญิงอยู่ ในห้องที่เงียบสนิทนี้สามารถดิ้นอย่างชัดเจน

หลังจากฟังเสียงแบบนี้แล้ว

เย่หลินฮวนอยู่ในห้องน้ำประมาณครึ่งชั่วโมงเต็มๆ ในตอนที่ออกมาหน้าเธอแดงไปหมด เสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงนั่นเธอเปลี่ยนไปนานแล้ว เธอใส่เสื้อคลุมของทางโรงแรมไว้

เห็นว่าลี่หยู๋เชินยังนอนอยู่กับพื้น ขณะนั้นเธออึ้งไปเลย

“ขอ ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉัน……”

ลี่หยู๋เชินกัดฟันแล้วพูด

“แทนที่จะพูดขอโทษ ฉันว่าสิ่งที่เธอควรจะทำคือพยุงฉันขึ้นมากกว่านะ”

รีบขึ้นไป แล้วพยุงเขาขึ้น

สีหน้าของเย่หลินฮวนแข็งไปเลย พอเห็นหน้าที่จริงจังของเขา ขณะนั้นดูโกรธมาก เธอจึงปล่อยมือออก

ฉันก็เลย……นายคิดว่าฉันเป็นผีที่หิวโหยหรอ! อีกอย่าง

มองดูเธอที่เถียงกลับเช่นนี้ ลี่หยู๋เชินพูดอะไรไม่ออกเลย

เข้าสู่ค่ำคืนราตรีจน——

ตั้งแต่เย่หลินฮวนช่วยห้ามภาพวาดที่มีที่มาไม่ชัดเจนไว้ จนถึง

เธอต้องยืนดีๆ ล่ำ

คุณท่านสรุปเรื่องราวในตอนเย็นเรียบร้อยแล้ว สีหน้าดูจริงจังมาก

พวกเธอต้องระวังไว้

หนูก็แค่ทำตามความถูกต้องค่ะ ไม่ได้มีอะไรมาก” เย่หลินฮวนแสดงออกถึงความถ่อมตัว

“ปกติต้องระวังหน่อย ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ไม่ควรให้ลี่หยู๋เชินและคนในตระกูลลี่บ้านเราถูกว่าใช่หรอคะ?”

ฟังประโยคนี้แล้ว ลี่หยู๋ซินก็มองบน ทำหน้ากินไม่ลง แต่อยู่ต่อหน้าคุณปู่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก

หลีเม๋ลี่กลับพยักหน้าเห็น ด้วย

คุณผู้หญิงของลู่เจิ้งหลินคนนั้นยังจะโยนความผิดให้เพื่อนเจ้าสาวอีก คิดว่าคนอื่นตาบอดหรอ

พูดถึงลูกชาย คุณท่านมีความไม่พอใจเล็กน้อย

“เรื่องธุรกิจนั้นมีแต่คนเจ้าเล่ห์ที่ทำ เขาจะไปทำธุรกิจกับใครหรือจะถูกใครเอาคดโกงก็เป็นเรื่องของเขา ใครก็ไม่จำเป็น ต้องไปเตือนเขา”

ทันใดนั้นบรรยากาศก็เปลี่ยนไปเลย

ตามความทรงจำร่างเก่าแล้ว เย่หลินฮวนเคยแอบสำรวจคนในตระกูลลี่

แต่พอมาถึงรุ่นของคุณพ่อของลี่หยู๋เชิน รุ่นนี้ก็มีเขาเป็นลูกชายคนเดียว แต่กลับไม่เห็นด้วย ทัั้งใจจะไปทางธุรกิจ จึงคัดค้านกับคุณท่าน จนกระทั่งลี่หยู๋เชินเข้าเกณฑ์ทหาร ความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงค่อยๆ

Bình Luận ()

0/255