Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 25 ปากมีรางหรอ

ตอนที่ 25 ปากมีรางหรอ

ภายนอกของบ้านลี่ดูเหมือนว่าจะรักลูกรักเมีย แต่คำเป็นจริงแล้วลึกซึ้งมากกว่านั้น คุณพ่อของ ลี่หยู๋เชิน ลี่เจี้ยนปังเพราะว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับคุณท่าน มีระยะเวลานานหลายปีที่ไม่อยู่ในบ้าน แต่ว่าภรรยาของเขาหลีเม๋ลี่กลับอาศัยอยู่ในบ้านตลอดเวลา

ลูกชายคนโตลี่หยู๋เชินเป็นเด็กที่มีความสามารถ แต่ทุกวันนี้กลับพิการ ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ หลีเม๋ลี่ก็ยังหวังว่าจะนำผู้สืบทอดในตระกูลลี่สืบทอดไว้บนตัวเขา กับลูกชายคนเล็กที่มีร่างกายแข็งแรงกลับไม่มองไม่แยแสเลย

ภายนอกของลี่ยี่เจ๋อดูเหมือนจะเคารพพ่อแม่พี่น้อง เกรงกลัวผู้ใหญ่ แต่กลับแอบไปนอนกับพี่สะใภ้ที่สองสามรอบ ถ้าเกรงกลัวจริงๆ คงไม่มีแม้แต่ความคิดเองนี้

อยู่ที่นี่ เรื่องพวกนี้ไม่ง่ายเลย!

เย่หลินฮวนมีความจำของคนสองคนอยู่ในตัว มีเรื่องผิดพลาดและสับสนมากมาย เพราะความง่วงครอบงำ จึงหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัว

เพราะผลกระทบจากงานแต่งแม้ แม้กระทั่งลู่เจิ้งหลินที่รับมือกับบริษัทกู้ก็เชื่อมโยงและได้ผลกระทบตามมาด้วย หุ้นตกตลาดมาก

เย่หลินฮวนมองดูน้ำพักน้ำแรงของตัวเองถูกคนอื่นเหยียบย่ำ ในใจมีความเจ็บปวดแต่กลับต้องกัดฟันแล้วอดทนไป มีเพียงบริษัทกู้ถูกลู่เจิ้งหลินทำให้ล้มละลาย เธอจึงมีโอกาสใหม่ที่จะสามารถนำมันกลับคืนมาและพยุงมันให้เติบโตใหม่ได้

นี่เป็นการทำให้ตายก่อนจึงจะมีการงอกเงยใหม่

หลังจากบ่ายวันนี้ ลี่หยู๋เชินถูกคนใช้เข็นออกไปรับบรรยากาศใหม่ๆ เย่หลินฮวนเข้าอินเทอร์ในโน้ตบุ๊คเหมือนวันวาน จู่ๆก็มีข้อความขึ้นมาว่า

“สวัสดีค่ะ ฉันคือเลขาของท่านประธานบริษัทหนิงหมืน จินน่า ขอสอบถามหน่อยค่ะว่าท่านใช่ผู้ที่ออกแบบเครื่องประดับชุดนี้ไหมคะ?”

รูปภาพประกอบคือกำไลข้อมือที่กู้ลิงเฉิงออกแบบเป็นเครื่องประดับไว้ตั้งแต่ที่อยู่เหมืองนอก ตอนนั้นเธอมักจะทำการออกแบบพวกนี้แล้วแชร์ลงในอินเทอร์เน็ต แต่ว่านี่เป็น เรื่องเมื่อหลายปีก่อนแล้ว

กำลังคิดอยู่ว่าเกิดอะไรขึ้น ในกล่องข้อความก็มีข้อความเด้งขึ้นอีกครั้ง

“ท่านประธานเราสนใจในการออกแบบของคุณมาก คืออย่างนี้ค่ะ บริษัทของเรากำลังจะสร้างแบรนด์เครื่องประดับที่เอนเอียงไปทางวัยรุ่น กำลังหาดีไซเนอร์อยู่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณสนใจไหมคะ?”

แววตาที่สดในของเย่หลินฮวนประกายแสงสว่างขึ้นมาทันที

ออกแบบแบรนด์ที่เป็นของตัวเองออกมา นี่เคยเป็นความฝันของเธอมาก่อน

“ถ้าหากว่าคุณสะดวก สามารถให้ชื่อจริงของคุณได้ไหมคะ? เราสามารถนัดออกมาคุยกันค่ะ ท่านประธานเราชอบการออกแบบของคุณมากเลยค่ะ”

ในกล่องข้อความยังมีข้อความส่งต่อเนื่องมาไม่หยุด มองออกเลยว่า พวกเขามีความต้องการสูงมาก

เย่หลินฮวนจับคางแล้วจ้องภาพหน้าจอไปนานมาก พิมพ์ตัวหนังสือไปหนึ่งบรรทัดแล้วกดส่งไป

“ถ้าหากว่าทางบริษัทอยากจะออกแบรนด์ที่เป็นของตัวเอง ฉันคิดว่าสามารถคุยกันได้ค่ะ”

“……”

อาหารบนโต๊ะดูหรูหรามากกว่าปกติเยอะมาก เย่หลินฮวนกำลังสงสัยว่าในบ้านจะมีแขกพิเศษมาหรือเปล่า นอกประตูก็มีเสียงดังขึ้น ได้ยินคนใช้เรียกว่า “คุณผู้ชาย”

ก่อนหน้านี้ลี่เจี้ยนปังบินไปที่ฝรั่งเศส ประมาณครึ่งเดือนเลย แม้กระทั่งงานแต่งของตระกูลลู่ก็ไม่ทันกลับมา วันนี้เป็นครั้งแรกที่เย่หลินฮวนได้เจอกับเขาหลังจากที่ออกจากคุกมา

“ลี่เจี้ยนปัง ครั้งนี้ออกนอกประเทศไปคุยธุรกิจเป็นไงบ้าง?”

หลีเม๋ลี่คีบกับข้าวลงในจานของลี่เจี้ยนปังอย่างไม่หยุด แต่แววตากลับจ้องไปทางคุณท่าน ไม่ได้สังเกตเลยว่าสีหน้าของสามีตัวเองดูไม่ดีตั้งแต่กลับมาแล้ว

“ก็แบบนั้นแหละ”

คำพูดง่ายๆ สี่คำ พอพูดออกมาแล้ว บรรยากาศก็เปลี่ยนไปเลย

คุณท่านมองแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าทางธุรกิจต้องมีปัญหา จึง เฮอะ ไปคำหนึ่ง

อยู่ในเมืองจินมีคนที่บ้านเป็นคอยออกตัวให้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีคนเคารพนาย ออกจากเมืองจินแล้ว

ลี่เจี้ยนปังนิสัยไม่ได้ดีมากนัก คำพูดที่ตอบกลับดูเป็นการถกเถียง

“มีชนะมีแพ้ในสงครามเป็นเรื่องธรรมดา การทำธุรกิจก็เช่นกัน ผมก็ไม่เคยเห็นว่านายทหารคนไหนที่ชนะรบตลอด”

คุณท่านขมวดคิ้ว

“ทหารสู้รบไม่ว่าชนะหรือแพ้ก็คือชื่อเสียงของประเทศ จะเหมือนกับการทำธุรกิจได้ยังไง?”

หลีเม๋ลี่ที่อยู่ข้างๆ รีบดึงมือของเขาเอาไว้ แล้วพูดตัดว่า “วันนี้แม่หลิวทำอาหารอร่อยมาก

ทั้งสองไม่คุยกันเลย มีเพียงสีหน้าที่ไม่น่าดู

บรรยากาศในบ้านต่างก็แข็งไปกันหมด

เย่หลินฮวนก้มหัวแอบถอนหายใจ ปากของหลีเม๋ลี่นี่มีรางหรอ? แค่เปิดปากพูดก็ทำให้สามีและพ่อตาทะเลาะกันขึ้นมา สิ่งที่ไม่ควรพูดก็พูดออกมาให้หมด!

ไม่พูดแม้แต่สักคำ ต่างคนต่างกินอาหารของตัวเอง

ลูกสาวสามคนนั้นของตระกูลลี่ก็แยกย้ายกันไป

เย่หลินฮวนฉวยโอกาสลงมาเติมน้ำชา แอบฟังทั้งสองคุยกันอยู่ข้างๆ

Bình Luận ()

0/255