Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 27 จะแย่งกับฉันใช่ไหม

ตอนที่ 27 จะแย่งกับฉันใช่ไหม

ผู้รับผิดชอบงานประมูลคิดว่าฟังผิดไปแล้ว จึงกระแอมคอแล้วถามไปอีกครั้ง

“หนึ่งล้านบาท?”

“หูไม่ดีหรอ?” ห้องที่อยู่ชั้นสองมีคนพูดออกมา แต่เผยเพียงครึ่งตัว อายุราวๆ ประมาณยี่สิบปี ยังเป็นวัยรุ่นอยู่ จากนั้นก็พูดต่อว่า “การออกแบบของกู้ลิงเฉิงมีเพียงหนึ่งเดียว อย่าว่าแต่หนึ่งล้านบาทเลย มีค่าถึงแม้กระทั่งสิบล้านบาท”

หลังจากคำพูดนี้จบลง คนในงานประมูลต่างก็เริ่มพูดคุยกันใหญ่

“ดูแล้วเหมือนจะเป็นคุณชายเล็กของบริษัทหมิงเซิ่ง”

“คุณชายเล็กของบริษัทหมิงเซิ่งนั่นแหละ ที่ชื่อว่าซือหนัน”

“ตระกูลซือและตระกูลกู้มีความสัมพันธ์ที่ดีมาตลอด ฉันได้ข่าวว่าตอนแรกตระกูลกู้จะแต่งลูกสาวให้กับตระกูลซือด้วย”

“คนก็ไม่อยู่แล้ว เธอพูดเรื่องนี้ยังมีประโยชน์อะไร ยัยกัวชิงชิงนั่นเป็นเพื่อนของกู้ลิงเฉิงสินะ คิดไม่ถึงเลยว่าคุณผู้หญิงตระกูลกู้ท่านนี้เป็นมิตรกับผู้คนมากมายเลย”

“……”

ในเสียงของผู้คนมากมาย ไม่รอให้ผู้รับผิดชอบทุบค้อน กัวชิงชิงก็ตะโกนขึ้นว่า

“หนึ่งล้านห้าแสนบาท”

“สองล้าน” ซือหนันไม่รอช้า รีบตามไปเลย

“สองล้านห้าแสนบาท”

กัวชิงชิงดึงแว่นตาดำลม ดวงตาที่มีความบวมเล็กน้อยจ้องไปทางคุณชายที่อยู่ห้องตึกสอง แล้วทำท่าทางโมโห

“ซือหนัน นายอยากตายหรอ จะมาแย่งกับฉันทำไม!”

“ใครจะแย่งกับเธอ? ที่คือมรดกของกู้ลิงเฉิง จะซื้อกลับไปเป็นของที่ระลึก อย่าดีกว่าที่ให้คนไม่รู้คุณค่าอะไรเลยเอาไป”

“ไม่ต้องรอให้นายมา ฉันคือเพื่อนสนิทของเธอ วันนี้เครื่องประดับของกู้ลิงเฉิง มีหนึ่งอย่างคิดหนึ่งอย่าง ฉันจะซื้อทั้งหมด”

พอพูดถึงตรงนี้ จู่ๆ กัวชิงชิงก็มองไปทางเวทีประมูล แล้วตะโกนดังขึ้นว่า

ไม่เหมือนใครที่ข้างหน้าทำเป็นตามหาภรรยาลับหลังกลับหน้าด้านแต่งงานกับมื้อที่สาม ผู้ชายเลวๆ ผู้หญิงเลวๆ

ประโยคนี้ฟังออกว่ากำลังด่าลู่เจิ้งหลินอยู่ ข้างล่างมีคนที่กำลังมองบนให้กับเรื่องของลู่เจิ้งหลิน และก็มีคนที่มาดูความบันเทิงแล้วยกมือถือขึ้นอัดวิดีโอ

ข้างๆ ของเวทีประมูล สีหน้าของลู่เจิ้งหลินแย่มาก เธอจ้องไปทางผู้รับผิดชอบการประมูลที่อยู่บนเวที

ผู้รับผิดชอบคนนั้นก็ฉลาด พริบตาเดียวก็ดึงสติกลับมาได้ รีบตะโกนต่อว่า

“วันนี้เราจะไม่พูดถึงเรื่องที่เกี่ยวกับการประมูลนะครับ คุณผู้หญิงกัวให้ราคาสองล้านบ้าน มีใครให้มากกว่านี้ไหมครับ?”

8พูดพึ่งพูดจบ ชั้นสองก็มีเสียงที่ที่เย็นชาและไม่ยินดีดังขึ้น

“สองล้านห้าแสนบาท”

กัวชิงชิงจ้องไปหนึ่งที “สามล้านบาท”

“……”

ดวงตาของเย่หลินฮวนเปียกไปหมด รีบก้มหัวเช็ดน้ำตา

ขมวดคิ้ว

หนูแค่รู้สึกว่าซาบซึ้งใจมาก สองคนนี้ไม่ได้เป็นญาติอะไรกับคุณหนูกู้เลย คนก็ไม่อยู่แล้ว

“ดูความอ่อนแอของเธอสิ”

หลีเม๋ลี่มองบน ไม่เห็นด้วยแต่กลับหวั่นไหว

ฉันได้ข่าวว่าคุณชายเล็กของบริษัทหมิงเซิ่งตอนเด็กไม่ค่อยเต็มนิ เรื่องแบบนี้ยังเก็บไว้ในใจด้วย

เย่หลินฮวนฟังแล้วยิ่งรู้สึกเศร้าไปใหญ่

ช่วงเวลานี้ต้องร้องไห้ไปไม่น้อยเลย แต่ฐานะของตัวเองในตอนนี้

กำลังคิดอยู่ ข้างล่างตึกให้ราคาถึงเก้าล้านบาทแล้ว

“สิบล้านบาท” ซือหนันทาบอยู่บนหน้าต่าง สีหน้ามีความเย็นชาเล็กน้อย

วันนี้ของทุกอย่างของกู้ลิงเฉิงฉันต้องได้มาให้หมด เป็นนักแสดงจะมีเงินสักกี่บาท?

แววตาของเย่หลินฮวนจับจ้องตรงไป ถ้าเป็นปกติแล้ว กัวชิงชิงคงจะรวบแขนเสื้อขึ้นแล้วตีกับซือหนัน

“เอาเงินไม่เป็นเงินจริงๆ สิบล้านเลยนะ……”

คนที่อยู่ใต้เวทีถอนหายใจ

และมองไปทางซือหนัน ในแววตาไม่ได้มีความสุขหรือมีความเศร้า

สิบล้านครั้งที่สาม สร้อยคอที่กู้ลิงเฉิงออกแบบ

เสียงค้อนทุบของการประมูลดังขึ้น เย่หลินฮวนเหมือนจะลืมไปแล้วว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม เธอมองดูกัวชิงชิงที่อยู่ข้างล่างเดินออกจากงานไป นานมากที่เธอเหม่อลอย

สุดท้ายแล้วของที่ออกคือของสะสมของกู้ลิงเฉิง เพราะว่าไม่ใช่ของที่เอออกแบบเอง และไม่เคยเห็นเธอใส่ออกมา ทุกคนจึงให้ราคาไม่น้อยเลย

“คุณผู้หญิงคะ นี่คือของที่คุณผู้ชายให้คุณประมูลค่ะ”

น้าฟังเตือนอยู่ข้างๆ หู

Bình Luận ()

0/255