ถ้าหากว่าฉันได้เกิดใหม่เป็นนางร้ายล่ะก็!

บทที่ 12 ผู้ครองแหวนต้องคำสาป

หลังจากจบเรื่องของกิลด้า ฉันและฮิลก็เดินทางต่อ เรามุ่งหน้าไปที่หุบเขานอร์ไทม์ เพื่อที่จะทะลุไปปราสาทของดยุกเบเลฟ

“ฮิลโก้/เกรต้า” จู่ๆเราสองคนก็พูดชื่อของอีกฝ่ายพร้อมกันเสียอย่างนั้น

“เจ้าพูดก่อนเลยเกรต้า”

“ข้าอยากจะถามเรื่องรายละเอียดเกี่ยวกับดินแดนที่พ่อเจ้าปกครองอยู่ทั้งหมด”

“ได้สิไม่มีปัญหา เมื่อถึงปราสาทแล้วข้าจะพาเจ้าไปที่ห้องทำงานเพื่อรวบรวมข้อมูลทุกอย่างที่เจ้าต้องการ แต่ว่าข้าสงสัยเรื่องแหวนศักดิ์สิทธิ์ ทำไมเจ้าถึงได้มันมาล่ะ”

“เจ้าเองก็รู้ว่าการเดินทางนี้มันอันตรายต่อข้ามาก และแหวนนี้ก็มีพลังเทพที่ช่วยรักษา”

“ถ้าหากมันช่วยรักษาได้จริงแล้วทำไมถึงมีเลือดไหลออกจากจมูกเจ้าล่ะ”

“เพราะข้าไม่รู้วิธีดึงพลังเทพออกมาน่ะสิ”

“เดี๋ยวนะ! แหวนหายมาอยู่กับเจ้าแบบนี้จะไม่เป็นเรื่องใหญ่เอาหรอ นี่มันสัญลักษณ์ของวิหารเลยนะ”

“เจ้าจะสงสัยอะไรนักหนาฮิลโก้ข้าชักจะหงุดหงิดแล้วนะ ของชิ้นนี้ไม่สมควรอยู่กับคนเลวอย่างหัวหน้าวิหารปาปัวด้วยซ้ำ อยู่กับข้านะดีแล้ว อีกอย่างข้าก็สั่งทำของปลอมให้ปาปัวใส่ ข้าตั้งใจจะเอาผิดปาปัวหลังจากที่ข้าเดินทางจบ นั่นเพราะปาปัวข่มขืนเด็กชายในวิหารนะสิ ข้าเห็นกับตา แต่หากข้าไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนเพื่อเอาผิด ประชาชนอาจจะไม่เชื่อข้าก็ได้ ดังนั้นวิธีนี้ดีที่สุดแล้วที่จะกำจัดพวกชั่วในคราบนักบุญนั่น”

สิ้นสุดบทสนทนา ฮิลโก้ก็ไม่ได้รบเร้าถามอะไรฉันต่อ เราทั้งคู่ต่างเร่งความเร็วเพื่อที่จะไปถึงปราสาทไวๆ แต่ว่าเมื่อเดินทางมาได้ครึ่งทาง เหมือนว่าเจ้าอุนดร้าต้องการพักผ่อนก่อน หนทางยังอีกยาวไกลเราจึงแวะพักที่ริมแม่น้ำ

“แถวนี้คงไม่มีอันตรายใช่ไหม” ฉันเอ่ยขึ้นระหว่างที่กำลังพักดื่มน้ำใต้ต้นไม้ใหญ่

“เสียใจด้วยนะ ที่ข้าเกรงว่าจะมี”

“อะไรกันเขตเหนือปกครองดีขนาดนี้ เหตุใดยังมีกลุ่มโจรเร่ร่อนเที่ยวปล้นชาวบ้านอยู่อีก”

“ไม่ใช่โจรหรอกแต่เป็นหมาป่าที่ดูแลเขตหุบเขานะสิ บางครั้งพวกมันก็ลงมาที่ที่เราอยู่ ในช่วงกลางคืน เพื่อหากิน”

“ฉันสามารถฆ่าได้ใช่ไหม”

“แน่นอนถ้ามันจะทำร้ายเจ้า แต่ข้าว่าเจ้าคงไม่ได้ฆ่าหรอก”

“ทำไมละ?”

“เพราะว่าข้าจะฆ่ามันก่อน ที่มันจะถึงตัวเจ้านะสิ”

“…”

คำตอบของเขาทำเอาฉันเสียอาการเลยละ ความรู้สึกของคนที่ได้รับการปกป้องมันเป็นแบบนี้เองสินะ รู้สึกดีจังเวลาที่ได้รับการปกป้องเนี่ย

“แล้วเราจะนอนที่ไหน ข้างล่างงั้นหรอ”

“บนต้นไม้สิ เจ้าสะดวกหรือเปล่า ข้าว่าต้นครีทีนมันใหญ่พอที่เราจะนอนนะ”

“แต่ข้าไม่เคยนอนบนต้นไม้มาก่อนข้ากลัวว่าอาจพลัดตกลงไปได้”

“ไม่ต้องห่วงข้ามีวิธี”

และก่อกองไฟใกล้ๆแม่น้ำ เราผูกอุนดร้ากับฮาร์กี้ไว้ใต้ต้นครีทีน

ทำเอาฉันเขินเลยล่ะ

หลังจากทานเสร็จฮิลโก้ก็ปีนขึ้นต้นไม้ไปก่อน แล้วค่อยดังฉันขึ้นไป

“อึก สูงจัง” ฉันนั่งสั่นเทาหลังจากขึ้นมาบนกิ่งต้นครีทีน

“ไม่ต้องกลัวมีข้าอยู่ทั้งคน เจ้าจะปลอดภัย”

ถ้าเป็นปกติฉันคงจะผลักเขาออกไปแล้วแต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงชอบไออุ่นนี้และรู้สึกปลอดภัยภายใต้อ้อมแขนของเขา ดูเหมือนร่างกายฉันเองก็ไว้ใจเขาเหมือนกัน

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

"ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่ข้ามองเจ้าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง"

Bình Luận ()

0/255