พิชญาขยับถอยหลัง ทุกจังหวะสวนกับอีกฝ่ายที่เดินก้าวเข้ามา ขอบตาร้อนผ่าวเอ่อนองไปด้วยหยาดน้ำตา ความกลัวเกาะกินไปทั้งร่าง สายตาตัดพ้อส่งไปให้อีกฝ่ายอย่างเหลือทน ที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ทั้งที่เธอไม่ได้ทำ แต่ทุกคนกลับไม่เชื่อเลย “คุณจะดูกล้องวงจรปิดก็ได้ ฉันไม่ได้ทำจริงๆ”

“ฉันดูแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้” สิงหาเค้นเสียงลอดไรฟัน ขยับก้าวเร็วๆ ไปคว้าเอวเล็กคอดดึงเข้ามากระแทกกับตัวเอง

“จะทำอะไร” พิชญายกมือขึ้นขวางทางไว้ ถามเสียงสั่น ดิ้นรนจะหนีออกจากวงแขนแข็งแรงแต่ไม่ง่ายสำหรับผู้หญิงตัวเล็กแรงน้อยเช่นเธอ

“แสบสันอย่างเธอต้องเจอกับฉันเท่านั้น” คำรามเสียงห้าว พลันร่างบางก็ถูกจับขึ้นพาดบ่า ด้วยความว่องไวของคนตื่นตัวเสมอ การแบกใครบนบ่าเป็นเรื่องง่ายไปเลย

“กรี๊ด! ไม่นะ ปล่อยฉันไปเถอะ” พิชญากรีดร้องเสียงดังทั้งออกแรงดิ้น แต่เรี่ยวแรงของเธอนั้นไม่สามารถทำร้ายเขาได้เลย ความกลัวทำให้หญิงสาวร้องออกมาแทน

“ฉันปล่อยแน่ แต่หลังจากนี้” สิงหาคำรามเสียงหนักแน่น ขณะย่างสามขุมมายังห้องนอน พิชญาออกแรงดิ้นเมื่อเห็นสถานที่ที่เขาพามา รับรู้ถึงชะตากรรมที่เธอต้องเจอหากไม่สามารถออกไปจากที่นี่ และช้ากว่าสิงหา เมื่อเขาโยนตัวเธอลงบนเตียงอย่างไม่เบามือ

ตุ้บ!

ความรู้สึกแรกที่รับรู้ คือเจ็บและน้อยใจอีกฝ่าย ในเมื่อเธอทำอะไรก็ผิดเสียหมดทำไมไม่ปล่อยไป ปล่อยให้ไปตามทางไม่ได้เหรอ หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจไหลรินไม่ขาด พร้อมเงยหน้าขึ้นมองสิงหาผ่านม่านน้ำตา ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

พิชญาค่อยๆ ยกมือขึ้นไหว้ ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดอ้อนวอนให้อีกฝ่ายปล่อยตัวเธอไป

ปล่อยฉันไปเถอะนะ ถ้าเกลียดฉันนักก็ปล่อยฉันไปตามทาง เราอย่าได้ยุ่งเกี่ยว...อื้อ”

จนกลีบปากเล็กแดงก่ำ แต่นั่นก็ไม่สามารถทำให้ความโกรธเคืองที่เห็นอีกฝ่ายยอมอ่อนข้อ ยกมือขึ้นไหว้ มลายหายไปได้ โกรธที่เธอทำเหมือนอ่อนแอไม่เหมือนพิชญาที่พยศ รสจูบเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนคนตัวบางอ่อนแรง เริ่มคล้อยตาม

เขายังไล้เลียชิมเรียวปากแดงก่ำ มือหนาเลื่อนจับท้ายทอยให้เธอเงยหน้าขึ้นรับจูบซาบซ่านอีกครั้ง ดวงตาคมเข้มปรือขึ้นมองดวงหน้างดงาม

ปรารถนาอยากมองสิ่งที่ถูกห่อไว้ สิงหายื่นมืออ้อมร่างบางไปปลดตะขอชั้นใน และความงดงามปรากฏต่อสายตา ความปวดร้าวแล่นเร้าไปทั่วทั้งกายหนาจบลงที่กลางร่าง

“สวย... ฉันอยากกินมัน”

จนไม่สามารถตีความหมายของคำพูดนั้นได้ ก่อนจะผวาแอ่นอกขึ้นเมื่อความร้อนชื้นกำลังครอบครองเต้างามของเธอ

แล่นมาจบที่กลางร่างจนไม่อาจนั่งนิ่งให้เขาจับจูบ

.... ยะ

เขาเลื่อนหน้าไปกลืนกินเต้าอีกข้างให้ทัดเทียมกันด้วยความกลัวว่าจะน้อยใจ กายหนาขยับออกห่างเพื่อปลดอาภรณ์บนกายหลังปรนเปรอเต้าทั้งสองจนหนำใจ สายตาร้อนแรงสุมไปด้วยไฟพิศวาส มองดวงหน้างดงามแดงสุกไม่วางตา

และทันทีที่แผ่นหลังเนียนแตะลงพื้น ความเย็นทำเธอผวาตัวขึ้นกอดร่างหนา เสียงหอบหายใจดังแผ่ว เสียงหัวใจในอกของเธอหรือเขาที่ดังเช่นนี้ แต่วินาทีนี้ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ยกสะโพกงอนขึ้นเล็กน้อย ใช้มืออีกข้างรูดซิปกระโปรงออกตามด้วยชั้นในผืนเล็ก ร่างบางถูกดันลงนอนอีกครั้งตามด้วยกายหนักอึ้งทาบทับแนบแน่นจนอากาศไม่สามารถลอดผ่านไปได้

เพียงจูบ เพียงสัมผัส เพียงเธอตอบสนอง ก็ทำเขาคลั่ง ไม่เคยต้องการใครจนทรมานร้าวรานเช่นเธอมาก่อน

อา...” ใบหน้าหล่อเหลาแดงจัด เมื่อกระซิบคำนี้ข้างหูเล็ก เม้มมันเบาๆ แล้วเลียไล้ให้อารมณ์คนใต้ร่างเตลิดกว่าเดิม

Bình Luận ()

0/255