“เมญ่า หยุดเดินก่อน” ตุลาเดินตามมาทันแล้วเรียกหญิงสาวไว้ เขารีบก้าวไปหาร่างบางโดยเร็ว

“มีอะไร เราจะกลับบ้าน” คนมีชนักติดหลังรีบหาทางหนี

“ทำอะไรลงไปรู้ตัวบ้างไหม” ตุลาต่อว่าเพื่อนสาว รู้ว่าอีกฝ่ายมีใจให้สิงหามาตลอด และเพื่อนเขาก็รู้แต่แกล้งทำไม่สนใจเพราะอีกฝ่ายไม่ได้คิดอะไรด้วย จะมีแต่เมญ่าที่ยังไม่รู้ตัวว่าต้องตัดใจ

“เราทำอะไร ตุลย์อย่ากล่าวหาลอยๆ สิ”

“จะให้เราแจกแจงไหมว่าทำอะไรไปบ้าง”

“ก็พอใจจะทำ นายไม่เคยรักใครไม่มีทางรู้หรอก” ว่าเสร็จก็รีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที สายตาที่ตุลามองตาม หากฝ่ายนั้นหันมามองทางเขาสักครั้ง คงได้เห็นบางอย่างในดวงตาคู่นี้

“ทำไมเราจะไม่เคยรักใคร ก็เธอไงที่เรารักอยู่ตอนนี้” ตัดพ้อจบก็เดินตามอีกฝ่าย โดยไม่ทันสังเกตว่าใครกำลังยืนมองทั้งคู่อยู่

พิจิกายืนมองตามแผ่นหลังกว้างด้วยความเศร้า เมื่อความรักต้องเก็บเอาไว้ในหัวใจเท่านั้น...

ด้านสองหนุ่มสาว ร่างบางสะอื้นฮักรุนแรงเมื่อกำลังถูกชายหนุ่มอุ้มมายังโซนจอดรถผู้บริหาร ในส่วนนี้เป็นพื้นที่ค่อนข้างส่วนตัวหากไม่ติดว่ามีกล้องวงจรปิด เพราะเปิดให้ใช้บริการเฉพาะคนที่ถือหุ้นบริษัทมากกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์จึงไม่ต้องกลัวสายตาของใครจะมอง

“จะพาไปไหน” พิชญาถามเสียงสั่นเจือสะอื้น มือเล็กกระชับเสื้อนอกที่ชายหนุ่มสวมทับให้แน่น ดวงตาทั้งสองแดงก่ำมองชายข้างกายอย่างเจ็บปวด เขาจะรู้ไหมว่าเธอเจ็บช้ำแค่ไหน ยิ่งมองสีหน้าสบายๆ ยิ่งทรมานหัวใจ เจ็บร้าวเกินจะบรรยายได้

“บ้าน ยังไม่อิ่ม”

ไม่มีแรงแล้วด้วย” พิชญาต่อต้าน เธออ่อนล้าจนไม่อยากขยับตัวไปไหน ภาพเหตุการณ์บนห้องนอนยังซึมลึกในห้วงความทรงจำ วาบหวาม สุขปนทรมาน แต่การเป็นที่ระบายความใคร่ของใครสักคนโดยที่ไม่มีสิทธิ์เลือก

เขายังต้องการเธอแทบคลั่ง นี่ร่างกายมันเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้โหยหาร่างหอมกรุ่นอยู่ตลอดเวลาเช่นนี้

“ทำไมต้องทำแบบนี้” พิชญาถามเสียงแผ่วด้วยความเจ็บปวด

“ฉันพอใจ เงียบซะ”

หญิงสาวเห็นกรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น เพียงเท่านั้นก็ทำเธออยากร้องไห้ พิชญากลั้นเสียงร้องไห้ไว้จนร่างสั่นสะท้าน ก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน...

ร่างเปลือยเปล่านอนหันหลังให้ชายหนุ่ม ใบหน้าหวานเปื้อนคราบน้ำตา แผ่นหลังเล็กสั่นเล็กน้อย

ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบากพร้อมเจ็บร้าวไปทั่วร่าง สิงหาตะกละตะกลามแม้ครั้งแรกจะเจ็บแต่เขาก็สามารถทำให้เธอลุ่มหลงไปกับสัมผัสที่มอมเมาจนเผลอยินยอมให้เขารุกล้ำเข้ามาข้างในร่างหลายต่อหลายครั้ง

เดินตรงไปยังห้องน้ำ เมื่อเข้ามาได้ หยาดน้ำตาก็ไหลเป็นสายอีกครั้ง พร้อมร่างบอบบางทรุดลงกับพื้นร้องไห้ เธอใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำไม่กี่นาที

ภายในใจว่างเปล่า เหลือเพียงความน้อยใจเหลือคณานับ ที่ต้องมาเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ อยากโทษฟ้า

มองภาพชายคนแรกที่เธอเผลอใจรัก เป็นชายคนแรกที่ได้ทุกอย่างจากเธอไปจนสิ้น

ต่อไปเราอย่าได้เจอกันอีกเลย – พีช

พิชญาเดินออกจากตรงนั้นพร้อมหัวใจที่อ่อนแอ และเธอหวังว่าสักวันมันจะกลับมาเข้มแข็งกว่าเดิม แต่วันไหนมิอาจคาดเดาได้ หรือตราบนานเท่านานละมั้งที่จะลบเขาออกจากความคิดไปได้

“คุณพิชญาจะไปไหนครับ” เอวาเดินกลับเข้ามาข้างในห้องพักผู้เป็นนายเห็นหญิงสาวกำลังเดินออกจากห้องนอน

“เจ้านายคุณสั่งให้ฉันกลับบ้านค่ะ” พิชญาปด เธอไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว กลัวว่าสิงหาตื่นแล้วบอกว่าไม่ต้องการเธอเหมือนครอบครัวที่ไม่เคยสนใจไยดี

“ให้ผมไปส่งไหมครับ” เอวาอาสา สงสารอีกฝ่ายจับใจ

Bình Luận ()

0/255