สวาทรักดูไบ

ตอนพิเศษ

ตอนพิเศษ

อากับหลาน

ฮัลยาได้บอกทอฟ้าไว้จะพาเด็กชายสุดที่รักไปเที่ยว สถานที่ที่อากับหลานเลือกคือ วอร์เนอร์ บราเธอร์ส สตูดิโอ ทัวร์ ลอนดอน – เดอะ

เมคกิ้ง ออฟ แฮร์รี่ พอตเตอร์ (Warner Brother Studio Tour London – The Making of Harry Potter) ซึ่งสตูดิโอแห่งนี้ ตั้งอยู่ในเมืองลีฟส์เดน ไม่ไกลจากลอนดอน ประเทศอังกฤษ

ฮัลยาและเด็กชายสุดที่รักที่สีหน้าบ่งบอกความดีใจ ร่าเริงและตื่นเต้นที่ได้มายืนในสตูดิโอขนาดใหญ่ ที่ใช้ถ่ายทำภาพยนตร์และละครหลายเรื่องรวมทั้งแฮร์รี่ พอตเตอร์ทั้งเจ็ดภาค

ก่อนสองอาหลานจะตามรอยแฮร์รี่ พอตเตอร์ ฮัลยาพาเด็กชายสุดที่รักแวะร้านเดอะ แฮร์รี่ พอตเตอร์ (The Harry Potter Shop) ร้านขายของที่ระลึกจากภาพยนตร์ที่ตกแต่งสวยงาม จำลองแบบมาจากร้านขายไม้กายสิทธิ์ของโอลลิแวนเดอร์ นักท่องเที่ยวอดไม่ได้จะไม่เข้าไปถ่ายรูปและซื้อของที่ระลึกเหมือนฮัลยาที่ซื้อชุดนักเรียนฮอกวอตส์และไม้กายสิทธิ์ที่มีปุ่มเปิดไฟสว่างวาบให้หลานชายได้แปลงร่างเป็นพ่อมดน้อยน่ารักที่สุด

“น้องรัก เหมือนพ่อมดน้อยเลย” ฮัลยายิ้มชื่นชมหลานชาย แล้วไม่ลืมล้วงมือถือรุ่นล่าสุดแสนแพงออกจากกระเป๋ากางเกงมาถ่ายภาพพ่อมดน้องรัก เอาไปอวดทอฟ้า

“น้องรักอยากได้อะไรอีก อาซื้อให้ครับ” ฮัลยาสายเปย์ไม่กลัวขนหน้าแข่งร่วงบอกหลานชาย

เด็กชายสุดที่รักแวะมุมโน้นมุมนี้ ก้ม ๆ เงย ๆ ดูของที่ระลึกแววตาเต็มไปด้วยประกายสดใสแวววาวไม่ต่างจากเด็กอื่นที่ตื่นตากับของทุกชิ้นในร้าน

“น้องรักอยากได้ลูกอมครับ” ในมือของเด็กน้อยมีกล่องลูกอมรสชาติประหลาดถอดแบบจากภาพยนตร์

“อยากได้อะไรอีกหยิบเลยครับ”

คำอนุญาตของฮัลยาเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าเด็กชายสุดที่รัก ทริปอากับหลาน แถมอาใจดีคะยั้นคะยอหลานหยิบของได้ตามต้องประสงค์

“น้องรักเอาแค่ลูกอมกับขนมแค่นี้หรือครับ” ฮัลยามองของในมือหลานชาย

“ครับ แม่ฟ้าสอน ว่าให้เลือกสิ่งที่น้องรักอยากได้จริง ๆ และรู้จักใช้เงินอย่างประหยัดครับ” คำสอนของทอฟ้าฝังในใจเด็กชายสุดที่รักจึงบอกต่อคนเป็นอายิ้มเอ็นดู ชื่นชมทอฟ้าที่สอนหลานเขาดีเหลือเกิน

“งั้นอาขอซื้อนี่ให้น้องรักนะครับ” ฮัลยาชี้ไปที่ผ้าพันคอที่บอกความเป็นนักเรียนฮอกวอตส์ นอกจากชุดที่เด็กชายสุดที่รักสวมใส่

เด็กชายยิ้มพยักหน้ารัว ๆ ฮัลยาชำระเงินเรียบร้อยก็สวมผ้าพันคอให้เด็กชายสุดที่รัก คราวนี้บนตัวของหลานชายจัดครบแบบแฮร์รี่ พอตเตอร์ ไม่ผิดเพี้ยน ฮัลยายกมือถือถ่ายภาพความน่ารักของหลานชายเก็บไว้อีก

เสร็จสิ้นการชอปปิงของหลานชาย ฮัลยาจูงมือพ่อมดน้อยที่ยิ้มกว้างไม่หุบเดินชมโลกแห่งเวทมนตร์ เคล้าคลอเสียงของนักท่องเที่ยวที่ตื่นตาตื่นใจมาก ต่างจูงลูกจูงหลานแวะถ่ายภาพในห้องโถงใหญ่โรงเรียนฮ็อกวอตส์ ห้องนั่งเล่นรวมกริฟฟินดอร์ ห้องทำงานดัมเบิลดอร์ กระท่อมแฮกริด บ้านเดอร์สลีย์ ป่าต้องห้าม ฯลฯ และไม่ลืมถ่ายภาพกับสัตว์วิเศษในภาพยนตร์

ฮัลยาเองก็ไม่ลืมถ่ายรูปคู่หลานชายทุก ๆ ห้องที่ผ่านมา

หรือเพราะเด็กชายสุดที่รักเป็นหลาน หลานที่เขาตามหาจนเจอ คนไม่เคยมีหลานมีแต่ทำงานแล้วกลับบ้าน และเปลี่ยนผู้หญิงไปวัน ๆ นี่คือกิจวัตรของฮัลยา นักธุรกิจผู้สุขุม ที่เปลี่ยนมาสวมบทคุณอาใจดี

อาว่าเราไปหาอะไรทานก่อนดีกว่า

“โอเคครับคุณอาฮัลยา” เด็กชายสุดที่รักดีใจกิจกรรมที่ฮัลยาเสนอ กระโดดโลดเต้นอย่างเริงร่าพลอยให้คนเป็นอายิ้มตามด้วย

ฮัลยาพาเด็กชายสุดที่รักไปรับประทานอาหารในศูนย์อาหารที่คราคร่ำด้วยคนท้องถิ่นและเหล่านักท่องเที่ยว ชายหนุ่มหาที่นั่งได้ก็กำชับหลานชาย

“น้องรักนั่งนี่อย่าไปไหนนะ อาจะไปซื้ออาหารให้ครับ”

ๆ ร้องจ๊อก

“มาแล้ว ทานกันเลยครับน้องรัก”

จัดการตักข้าวผัดอเมริกันใส่ปากเคี้ยวตุ้ย

จึงหันไป ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มสบเข้ากับดวงตาสีนิลวาวหวานอย่างจัง หญิงสาวสะดุ้งโหยง พอสบเข้ากับดวงตาของชายที่แอบมอง

ครั้นเห็นหญิงสาวแปลกหน้าแสร้งทำเมิน ฮัลยาเบนสายตากลับมาหาเด็กชายสุดที่รักอย่างไม่ใส่ใจจนมื้ออาหารจบลง

“สนุกจังเลยครับคุณอาฮัลยา” เสียงหัวเราะครื้นเครงของสองอาหลาน ขณะสนุกกับการขี่ไม้กวาดชมเมืองลอนดอน

รอยยิ้มและเสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย มุมปากของนักธุรกิจหนุ่มประดับรอยยิ้มกับความสุขของหลานชาย

“น้องรักรออาตรงนี้นะ...อาจะไปซื้อไอศกรีมมาให้ครับ”

สองอาหลานสลัดภาพพ่อมดพอลงจากไม้กวาด ฮัลยาให้เด็กชายสุดที่รักนั่งรอ เขาหันไปเห็นรถขายไอศกรีมจึงรู้ว่าเด็ก

“คร้าบ” รับปากอย่างขันแข็ง ทำให้คนเป็นอาวางใจผละไปซื้อของชอบมาให้

“เรารู้จักกันหรือเปล่า?” ฮัลยาตั้งใจดักหน้าสาวน้อยไซส์มินิที่กวาดตามองเธอ ที่ความสูงอยู่ใต้ระดับอกเขา

“คุณ!!”

อ้าปากค้าง ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นผู้ชายที่เธอแอบมองตั้งแต่เขาก้าวเข้ามาในสถานที่แห่งนี้อย่างใกล้ ๆ ความหล่อเหลา กับเคราเย้าใจช่างสะดุดตาและใจเธอ พอเงยหน้ามองเขาทั้งสูงทั้งสมาร์ท แถมผิวเข้มคมขำ เสียดายแว่นกันแดดปิดบังดวงตาไว้เลยไม่รู้ว่าชายในฝันมีดวงตาสีอะไร ตากลมแบ๊วของสาวช่างฝันสำรวจเรือนร่างผู้ชายตัวสูงใหญ่อย่างลืมตัว

“เราไม่รู้จักกันค่ะ…ขอทางด้วยค่ะ” กระนั้นก็เก็บอาการปลาบปลื้มแล้วปฏิเสธเสียงสั่น คอตั้ง

“แต่คุณตามผม”

คุณคิดว่าตัวเองหล่อมาก ๆ

“ผมถือเป็นคำชม!”

คิดหาคำโต้แย้ง แต่พลังอำนาจในตัวชายหนุ่มหล่อถูกสเปกทำให้เธอรู้สึกราวกับถูกสาปจนตัวเธอเหมือนหดลง ๆ

“คุณ...”

“งั้นผมคงเข้าใจผิด...ขอตัว”

ฮัลยาเลิกแกล้ง

เป็นคำตอบที่ผู้ชายไม่เคยขาดผู้หญิงอย่าง ฮัลยา มัสซา

“คะ...คุณจะไม่แนะนำตัวหรือคะ” ยัย มิลค์

มิลค์ หรือ มนสิชา นักศึกษามหาวิทยาลัยในอังกฤษปีสุดท้าย เธอตั้งใจมาเที่ยว

ผมไม่ชอบทำความรู้จักกับ...คนแปลกหน้า” ประโยคท้ายน้ำเสียงของฮัลยาเย่อหยิ่ง

มนสิชายืนตัวแข็งขืนมองแผ่นหลังของคนโอหังที่เดินไปซื้อไอศกรีมแล้วย้อนกลับไปหาเด็กชายด้วยรอยยิ้มที่ไม่เหมือนตอนเสวนากับเธอเหมือนเขาแทบจะกินหัวเธอ

หญิงสาวโล่งใจที่ไม่หลุดยอมรับ ว่าแอบมองเขาและแอบตามเขา ไม่เช่นนั้นแล้ว ไม่รู้จะโดนอะไรจากคนหยิ่งผยองที่หล่อกระชากใจเป็นบ้า

“โอ๊ย! ละลายหมดแล้ว!”

หญิงสาวสลัดภาพชายหนุ่มหันมาเร่งจัดการไอศกรีมให้หมด จึงไม่เห็นว่ามีนัยน์ตาคมกริบลอบมองด้วยแววขบขันกับท่าทางเปิ่น

Bình Luận ()

0/255