ถ้าหากว่าฉันได้เกิดใหม่เป็นนางร้ายล่ะก็!

บทที่ 11 อัศวินคนแรกที่ข้าเลือก

อุนดร้าเหนื่อยไหม พักผ่อนให้เต็มที่นะเพราะเราต้องเดินทางกันอีก ตั้งแต่มาโลกใบนี้ฉันรู้สึกดีใจมากเพราะฉันได้ทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นการใช้อาวุธ แต่ดีสุดคงเป็นเรื่องเงินและการขี่ม้านี่แหละ เจ้าม้าสุดโปรดของฉันอุนดร้าที่นอร์ไทม์ชนพื้นเมืองที่นี่แต่งตัวกันไม่ต่างจากคนในเมืองนัก สีผมเองก็เหลืองทองอร่ามแต่ดูเหมือนจะจางกว่าคนในเมืองหลวงแฮะ ในเรื่องของความเจริญเอง ก็ถือว่าใช้ได้เป็นหมูบ้านที่เจริญใกล้เคียงกับเมืองหลวง อาจเป็นเพราะอยู่ใกล้ๆกัน เพียงแต่มีป่ากั้นไว้เท่านั้น

“ทุกคนดูสิเจ้าชายหิมะขาว เดินทางมาที่หมู่บ้านเราแหละ” เด็กชายตะโกนเจื้อยแจ้ว เมื่อเห็นฮิลโก้

“เจ้าเนี่ยโด่งดังเสียจริงนะ เห็นว่างๆแบบนี้ก็ดูแลเขตปกครองดีนี่นา”

“เจ้าก็ชมเกินไป เกรต…เอ้ยครีต เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปพักที่บ้านบารอนก่อนก็แล้วกันนะนี่มันก็เย็นแล้ว อากาศเย็นเกรงว่าเจ้าจะเป็นหวัดเอาได้”

“ขอบใจนะฮิลโก้”

“พี่สาวเป็นใครหรอครับทำไมสวยจัง เอ๊ะหรือว่าจะเป็นราชินีหิมะ” เด็กหนุ่มคนเดิมเอ่ยขึ้น

“ใจเย็นก่อนพิลก้า พี่สาวคนนี้เป็นสหายของข้าเอง นางมาเพื่อดูความเป็นอยู่ของทุกคน แน่นอนว่าองค์หญิงท่านส่งมา”

เด็กๆดูดีใจกันใหญ่ชาวบ้านเองก็ต้อนรับฉันกับฮิลโก้เป็นอย่างดีเช่นกัน ไม่บ่อยนักที่ฮิลโก้จะว่างมาเยี่ยมที่หมู่บ้าน ฮิลโก้บอกว่าเขาจะเดินทางไปเยี่ยมแต่ละหมู่บ้านปีละหนเท่านั้น เพื่อดูว่ามีปัญหาเรื่องอะไรบ้าง ถือว่าท่านดยุกเบเลฟ ดูแลเขตเหนือได้ดีทีเดียว

ในเรื่องของที่พัก ฮิลโก้ชวนฉันไปพักที่บ้านของบารอนซึ่งมันสบายกว่า 

ฉันเองก็ไม่ได้แย้งอะไร แต่ดูเหมือนว่าฉันจะนั่งอุนดร้ามาโดยไม่แวะพักเป็นเวลาหลายชั่วโมง ทำให้รู้สึกเพลียๆ เราเดินมาไม่นานก็ถึงบ้านของบารอน แต่ว่า...

“ฮิลโก้เจ้ามีผ้าเช็ดหน้าหรือไม่ดูเหมือนน้ำมูกข้าจะไหล”

“สงสัยเจ้าคงจะป่ว… เฮ้ย น้ำมูกอะไรกันเล่า เลือดออกจากจมูกเจ้าต่างหาก”

ฮิลโก้ทำท่าตกใจหนักและรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาซับเลือดให้ฉัน ฉันจึงคว้ามาและก้มหน้าลงไป(วิธีปฐมพยาบาลเบื้องต้นเมื่อลือดกำเดาไหล) ดูเหมือนเพราะอากาศหนาวด้วยเลยทำให้เลือดแข็งตัวไว

“จะเจ้าโอเคขึ้นไหม เจ้าป่วยรึเปล่า ทำไมเลือดถึงออกมามากขนาดนี้”

“สงสัยข้านั่งม้านานไป เจ้าก็รู้ว่าข้าอ่อนแอตั้งแต่เกิดแล้ว”

“รีบเข้าไปพักเถอะ แล้วข้าจะให้เมดเตรียมยาให้”

“ขอบใจนะ”

น่าหงุดหงิดร่างกายนี้เสียจริง เห็นทีอาจจะต้องยืดเวลาในการเดินทางทั่วอาณาจักรเพื่อลดความเสียหายจากการบาดเจ็บด้วย เพราะถ้าฝืนนั่งม้านานแบบวันนี้อีก เลือดคงหมดตัวตายก่อนจะสำรวจดินแดนครบ

“ราตรีสวัสดิ์นะเกรต้า ในวันพรุ่งนี้ค่อยสำรวจหมูบ้านแล้วก็เดินทางต่อ เอ่อแน่ใจนะว่าจะไม่ให้ข้านอนเฝ้า?”

“ไม่ได้เด็ดขาด เจ้ากลับไปพักผ่อนที่ห้องเจ้าเถอะ ราตรีสวัสดิ์นะฮิลโก้”

เสียเมื่อไหร่ละ! ฉันได้ยินเสียงคนปีนหน้าต่างมา เสียงนั้นเบามาก  แต่เสียงฝีเท้านั้นก็ค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆ แล้วเสียงก็หยุดที่ปลายเตียง 

“บ้าน่านางหายไปไหนกัน” เสียงปริศนาเอ่ยขึ้น

ตลบหลังคนร้าย แม้ว่าจะมืดมากแต่แสงเทียนที่หัวเตียงก็ช่วยให้ฉันเห็นตัวคนร้าย

“เจ้ากล้ามากนะที่บุกมาถึงห้องข้า” ฉันเอ่ยขึ้นในขณะที่ใช้มีดจ่อคอของคนร้าย

โจรคนนี้ขนาดตัวและส่วนสูงเท่ากับฉันเลย แต่แปลกที่เสียงเหมือนเด็กผู้ชาย

“วะไว้ชีวิตข้าด้วย ข้ามาเพราะโดนจ้าง”

ผัวะ!” ฉันใช้มือตีที่ด้านหลังท้ายทอยทำให้เขาสลบไป

ฉันเดินไปเคาะประตูเรียกฮิลโก้ที่นอนห้องข้างๆทันที

“มีอะไรหรอครีต หรือว่าเจ้านอนไม่หลับ”

“ตามข้ามาในห้องก่อน” ฉันจูงเสื้อฮิลโก้ที่กำลังงัวเงียเข้ามาในห้อง แต่เขาก็ต้องตาเบิกโพลงทันทีเมื่อเห็นร่างเด็กชายที่นอนบนเตียงของฉันในสภาพถูกมัดไว้

“เจ้านี่เป็นใคร”

ดูเหมือนจะไม่ใช่นักฆ่านะเพราะเขาตัวแห้งมาก มีแต่ซี่โครง เจ้าลองตรวจสอบใบหน้าดูที

“อื้มหน้าตาไม่คุ้นเลยแต่เรือนผมสีเหลืองอ่อน เป็นชาวนอร์ทไม่ผิดแน่ว่าแต่เจ้าจะทำยังไงกับหนุ่มน้อยคนนี้”

“ข้าต้องสอบปากคำเขาก่อน เจ้าดูแลเขาให้หน่อยได้ไหม ข้าไม่อยากเอาผู้ชายมาไว้ในห้อง”

สาวน้อยของข้าเจ้าคงตกใจแย่ เอาเป็นว่าเจ้าไปนอนห้องข้าเถอะ

“เป็นความคิดที่ดี ฝากด้วยนะฮิลโก้”

เอ๊ะหรือถอดใจกลับปราสาทดี

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

“โอ้ยยย” เสียงโอดโอยของโจรเมื่อคืนดังขึ้น ซึ่งฉันกำลังนั่งดื่มชา ราวกับว่าฉันรู้เวลาที่เขาจะตื่นพอดี

“หึ ตื่นแล้วหรอเจ้าโจรน้อย” ฉันเอ่ยขึ้นพลางจิกตาข่มขู่ใส่

รีเนตต้าสั่งข้ามา

Bình Luận ()

0/255