ทัณฑ์สวาทจอมมาร

15 รุกเพื่อรัก

*** ทักทายคร้า ไปสนุกกันต่อเลยจ้า ***

ท่าอากาศยานนานาชาติโดโมเดโดโว

ก่อนเวลาที่เครื่องบินพาณิชย์จากมาดริดจะลงจอดห้านาที แอนนาก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้าไปในอาคารผู้โดยสาร นาฬิกาที่ข้อมือถูกยกขึ้นดูเวลาเป็นระยะ

“แม่ต้องบ่นหูชาแน่เลย อุตส่าห์ย้ำไม่ให้มาสาย” เธอพึมพำอย่างโมโหตัวเองที่มารับมารดาช้ากว่าเวลาเครื่องลง ร่างบอบบางรีบเดินไปที่ทางเข้าผู้โดยสารขาเข้า จนไม่ทันระวังร่างสูงเพรียวที่เลี้ยวมาอีกทาง

พลั่ก…เสียงกระแทกของสองร่างดังแรงจนคนที่อยู่ใกล้ๆ หันไปมอง ในขณะที่ร่างสูงเพรียวไม่ขยับ แต่ร่างบอบบางเจ็บจนต้องร้องออกมา

“ว้าย!!!” แอนนาซวนเซไปด้านหลังจนเกือบล้ม โชคดีที่มีคนคว้ามือเธอไว้ทันพร้อมกับออกแรงดึงเธอเข้าไปหา คุณหมอสาวโผเข้าไปกอดคนช่วยอัตโนมัติ

“ขอโทษนะคะฉันรีบเลยไม่ทันระวัง” แอนนาบอกพลางเงยหน้าขึ้นมองคนช่วย อัลวาเรซคลี่ยิ้มให้คนในวงแขนนัยน์ตาพราวระยับ หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ จนกระทั่งสติกลับคืนมา

“สวัสดีครับหมอ ตามผมมาหรือเปล่า” อัลวาเรซเคลื่อนมือลงไปกุมมือบาง แอนนาเห็นนัยน์ตากรุ้มกริ่มของคนช่วยก็บิดข้อมือ

“ฉันไม่รู้ว่าคุณมาที่นี่ด้วยซ้ำ ฉันมารับแม่ฉันต่างหากล่ะ ปล่อยค่ะ” เธอเอ็ดเขาเบาๆ อัลวาเรซยิ้มทักทายผู้คนที่ยืนมองมาที่เธอกับเขา

“คู่หมั้นผมเองครับ เราจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ เลยไม่อยากห่างกัน” เขาไม่พูดเปล่าแต่โอบเอวเธอเพื่อยืนยันคำพูด แอนนามองหน้าคมสันด้วยความคาดไม่ถึง คนที่เดินผ่านไปมามองความน่ารักของคนทั้งสองยิ้มๆ

“ทำไมต้องประกาศให้คนอื่นรู้ด้วย ฉันยังไม่รู้เรื่องที่ผู้ใหญ่ตกลงกันเลยนะ” แอนนาแยกเขี้ยวใส่ อัลวาเรซพาเธอเดินไปที่ช่องผู้โดยสารขาเข้า

“จะพาฉันไปไหนคุณ ฉันมารับแม่ฉันนะ” เธอขืนตัวไว้ไม่ยอมตามไป อัลวาเรซหยุดเดินหันไปถาม

“แม่คุณรออยู่ที่ไหน”

“ไม่ทราบค่ะ ฉันกำลังจะตามหา คุณก็มาชนฉันซะก่อน” เธอแกะมือเขาออกจากเอวบาง พร้อมกับขยับออกห่างเพื่อเว้นช่องว่างระหว่างกัน

“ใครชนใครครับคุณหมอจอมแก่น” อัลวาเรซถามพลางมองความน่ารักของว่าที่คู่หมั้น แอนนาทำแก้มป่องอย่างขัดใจ

“ฉันชนก็ได้”

“ไปครับ ไปหาว่าที่แม่ยายผมกัน” อัลวาเรซคว้ามือเธอเตรียมจะเดินไป หากเสียงแหบพร่าของอัลโตนิโอก็ดังมาจากข้างหลัง

“เฮ…เฮ…จับมือจับไม้ผู้หญิงในที่สาธารณะไม่ใช่วิสัยของสุภาพบุรุษนะไอ้เสือ”

อัลวาเรซหันไปมองเจ้าของเสียง อัลโตนิโอกางแขนออกเพื่อรอลูกชายคนเล็กเข้าไปสวมกอด แต่อัลวาเรซ ยกมือที่กุมมือบางขึ้นและขยิบตาให้คนเป็นพ่อ เพื่อบอกบิดาว่า ‘ผมมีคนที่กอดอุ่นเหมือนพ่อแล้ว’

อัลโตนิโอหัวเราะชอบใจพลางมองสาวน้อยข้างกายบุตรชาย อัลวาเรซก็มองหญิงสูงวัยแต่งตัวภูมิฐานที่ยืนยิ้มอยู่ข้างคนเป็นพ่ออย่างสงสัย แล้วชายหนุ่มก็ได้คำตอบเมื่อเสียงหวานของแอนนาดังขึ้น

วิ่งไปสวมกอดมารดาอย่างคิดถึง “คิดถึงแม่จังเลยค่ะ”

“คิดถึงแต่ก็ผิดนัดกับแม่นะจ๊ะคุณหมอ”

ค่ะแม่” เธอแก้ต่างพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆ ให้

“เชื่อได้ไหมเนี่ย ลูกสาวฉัน”

ครับ” อัลวาเรซตอบเพื่อเรียกความสนใจจากสองสาวต่างวัย แต่ความสวยบอกได้เลยว่ากินกันไม่ลง

“แล้วหนุ่มหล่อคนนี้เป็นใครเอ่ย”

อาร์คาดิโอ ลูกชายผมเองเจน” อัลโตนิโอแนะนำอย่างเป็นทางการ

“ว่าที่ลูกเขยฉันใช่ไหมอัลโต”

เมื่อเห็นลูกชายกอดว่าที่แม่ยายนานเกินความจำเป็น อัลโตนิโอก็เข้าไปแยกคนทั้งสองออกจากกัน

“คนนี้พ่อกำลังทำคะแนนอยู่ กอดนานหวงขอบอก” อัลโตนิโอเอียงตัวไปกระซิบบอกเบาๆ อัลวาเรซมองว่าที่แม่ยายด้วยประกายตาพราวระยับ

“ข่าวดีในรอบยี่สิบปีเลยนะครับเนี่ย พี่ใหญ่รู้หรือยังครับ”

“ไม่มีใครรู้ กะว่าจะเปิดตัวเร็วๆ นี้แหละ”

เจนนี่เห็นสองพ่อลูกกระซิบกระซาบกันอยู่นานก็เอ่ยถามเสียงหวาน “กระซิบกระซาบอะไรกันจ๊ะสองพ่อลูก”

ลูกชายผมมันก็อยากรู้อะไรไปเรื่อยเปื่อย สาวหน้าหวานที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอคงเป็นหนูแอนนาใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ” แอนนายิ้มหวานเป็นทัพหน้า ก่อนจะเข้าไปแตะแก้มกับอัลโตนิโอ “ยินดีที่ได้รู้จักท่านค่ะ”

แอนนามองมารดาเพื่อขอคำยืนยัน

“เร็วไปหรือเปล่าพ่อ”

Bình Luận ()

0/255