ทัณฑ์สวาทจอมมาร

22 กล้าๆ หน่อย

*** ทักทายคร้า ***

เมื่อมาถึงโรงเรียนของหลานชาย นิโคลัสก็รีบเดินเข้าไปในห้องผู้อำนวยการโรงเรียน ทันทีที่เห็นหน้าหลานชายสุดที่รัก ชายหนุ่มก็อุ้มร่างกลมป้อมมาแนบอกและกอดแนบแน่นเพื่อปลอบโยน

“ลุงนิคผมขอโทษคับ” อีวานกอดคอหนาแต่ไม่มีน้ำตาหรือเสียงสะอื้นดังออกมาให้ได้ยิน ผิดกับเด็กชายตัวอ้วนคู่กรณีที่ยืนร้องไห้ปากบวมเป่งอยู่ข้างมารดาของตน

“ไม่เป็นไรลูก ลุงอยู่ข้างอีวานเสมอไม่ต้องกลัวนะ” นิโคลัสอุ้มหลานชายไปนั่งลงข้างพุดแก้ว

“ฉันต้องขอโทษแทนอีวานและยินดีรับผิดชอบทั้งหมดค่ะ” พุดแก้วบอกกับพ่อและแม่ของเด็กอย่างสุภาพ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับง่ายๆ

“ขอโทษแล้วลูกฉันหายเจ็บไหม คิดว่าตัวเองใหญ่นักหรือไง”

“ผมไม่เคยคิดแบบนั้น ผมรู้จักหลานชายผมดีว่าไม่มีนิสัยเกเรทำร้ายคนอื่นก่อนแน่นอน” นิโคลัสบอกพลางมองหน้าคู่กรณีของหลานชาย

“ไม่เกเรแล้วลูกฉันจะเป็นแบบนี้เหรอคะ ดูสิปากแตกจนเลือดไหลเลย”

“ให้เด็กเล่าสาเหตุการทะเลาะกันสักนิดนะคะ เราจะได้แก้ถูกทาง” ผู้อำนวยการวัยใกล้เกษียณบอกอย่างสุภาพ นิโคลัสก้มลงไปคุยกับหลานชายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“อีวานเล่าให้ลุงฟังสิครับว่าเกิดอะไรขึ้น”

“เอเจล้อผมว่าเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ ลุงนิคเก็บจากถังขยะเอามาเลี้ยง ผมเลยผลักเอเจไปชนขอบโต๊ะคับ” อีวานเงยหน้าสบตาคนเป็นลุง เมื่อรู้ความกดดันที่ทำให้หลานชายสุดที่รักต้องทำในสิ่งผิด นิโคลัสถึงกับกัดกรามแน่น ตาคมเข้มตวัดมองคู่กรณีแววตาแข็งกร้าว พุดแก้วถึงกับอึ้ง ยกมือลูบศีรษะหลานด้วยความสงสารจับใจ

“ทำไมอีวานไม่ต่อยให้หามเข้าโรงพยาบาลเลยล่ะ ลุงจะได้สะใจกว่านี้” นิโคลัสบอกอย่างดุดัน พุดแก้วขึงตาใส่เพื่อให้เขาสงบ

“ไม่จริง ลูกชายฉันไม่มีนิสัยแย่ๆ แบบนั้นแน่ หลานคุณโกหก” แม่ของเด็กรีบแก้ต่างให้ลูก

“ฟังเด็กก่อนเถอะค่ะ เอเจหนูไปว่าเพื่อนแบบนั้นจริงหรือเปล่า” ผู้อำนวยการถามเด็กชายเสียงนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความเอื้อเอ็นดู

“ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง” เด็กชายเอเจก้มหน้าตอบไม่เต็มเสียง ทำให้ทุกคนถึงกับอึ้งไปนาน

“คราวหน้าถ้าลูกคุณมาว่าหลานผมแบบนี้อีก ผมรับรองได้เลยว่าไม่ใช่แค่ขอบโต๊ะที่โดน แต่ผมจะสั่งสอนลูกคุณเอง” นิโคลัสบอกอย่างโมโห พุดแก้วส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจกับความใจร้อนของชายหนุ่ม

“เดี๋ยวฉันจะให้อีวานขอโทษเอเจนะคะ เพราะยังไงอีวานก็ผิดที่ทำร้ายเพื่อนก่อน” พุดแก้วยิ้มให้แม่ของเด็ก ก่อนจะหันไปหาหลานชาย แต่นิโคลัสอุ้มหลานชายลุกขึ้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“ผมไม่ยอมให้หลานผมขอโทษทั้งๆ ที่ไม่ใช่คนผิดหรอกนะคุณ” พูดจบนิโคลัสก็อุ้มอีวานออกจากห้อง พุดแก้วขอโทษขอโพยแม่เด็กและส่งเงินให้จำนวนหนึ่งก่อนจะเดินตามออกไป พอดีกับอัลฟาโล่และกังสดาลเดินทางมาถึง

คุณนิคหยุดเดี๋ยวนี้นะ” พุดแก้วเรียก

“เรื่องเป็นยังไงคะคุณพุดแก้ว” กังสดาลมองตามพี่ชายไปอย่างไม่สบายใจ อัลฟาโล่รู้ว่าตัวเองเป็นคนนอกจึงไม่ออกความเห็น นอกจากยืนฟังอยู่เงียบๆ

“คุณนิคน่ะสิคะ ไปต่อว่าแม่เด็กซะแรงเชียว ยังไม่ทันตกลงกันได้ก็อุ้มอีวานออกมาซะงั้น”

“คุณก็รู้ว่าอีวานไม่ผิด ทำไมต้องให้หลานไปขอโทษมันด้วย” นิโคลัสบอกอย่างโมโห

แล้วจะอยู่ร่วมกับคนอื่นได้ยังไงคะ ฉันรู้ว่าเด็กคนนั้นผิดแต่ก็อยากสอนให้อีวานรู้จักให้อภัยและใจเย็น” พุดแก้วอธิบายอย่างใจเย็น นิโคลัสไม่ทันคิดถึงกับอึ้งไป

“ถ้ามัวใช้วิธีที่คุณว่า ผมรอไม่ไหว” นิโคลัสบอกด้วยอารมณ์เดือดดาล

“อยากได้อะไรเลยต้องไปฉุดไปขโมยเขามาใช่ไหมคะ” พุดแก้วตวัดค้อนให้ ทำเอานิโคลัสใจไม่ดีเพราะมีชนักติดหลัง

“ผมขอโทษนะคุณ ผมโมโหไปหน่อยเลยไม่ทันคิด”

คำพูดของนิโคลัสทำเอาอัลฟาโล่อมยิ้ม และรู้ว่าคู่อรินั้นยอมให้พุดแก้วแค่ไหน ก็น่าอยู่หรอกสวยหวานขนาดนี้ หมอนั่นถึงออกอาการเกรงใจแบบนี้

“กลับบ้านต้องถูกลงโทษทั้งลุงทั้งหลานค่ะ โทษฐานชอบใช้กำลัง” พุดแก้วคาดโทษแล้วเดินไปที่รถ นิโคลัสใจแป้ว

“แพ้ทางคุณพุดแก้วอีกตามเคย” กังสดาลส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อเห็นหน้าคมคายส่งยิ้มมาให้

อัลฟาโล่วางมือบนเอวบางพาเดินไปที่รถ ถ้าแต่งงานกันไปแล้วเขาจะกลัวคนข้างๆ แบบนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้สิ…อัลฟาโล่ถามตัวเองอย่างมีความสุขและอิ่มเอมในใจ

สายตาคมกริบมองสำรวจอาณาจักรของผู้ทรงอิทธิพลของมอสโก เมื่อรถวิ่งไปใกล้ประตูห้องโถง ร่างสูงก็ขยับเสื้อสูทให้เข้าที่

อัลฟาโล่เห็นแววตาล้อเลียนก็เอียงหน้าไปจูบแก้มนุ่มทีหนึ่ง

เขาบอกด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว และไม่กลัวแม้อันตรายจะรออยู่ตรงหน้า เสียงรถวิ่งเข้ามาทำให้คนที่นั่งอยู่ในห้องโถงหันไปมอง ร่างสูงที่ยืนกางแขนยกขาอยู่ก็ถือโอกาสเอาขาลง

นิโคลัสอ้อน ทำเอาคนเป็นแม่อมยิ้มที่ลูกชายถูกดัดนิสัยใจร้อนแบบเด็กๆ อัลฟาโล่เดินเข้ามาในห้องโถง

แต่ฉันว่าดีกว่าทำให้เธอโกรธนะนายว่าไหม” อัลฟาโล่เฉียดกายไปพูดใกล้ๆ

ผมพานางฟ้าชาโรน็อฟมาส่งครับ” อัลฟาโล่ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม อเล็กซิสยกนาฬิกาที่ข้อมือมองเวลา

นิโคลัสบอกอย่างไม่เป็นมิตร

“งั้นผมขอตัวนะครับ” เขาบอกก่อนจะหันไปมองกังสดาล อารยาเห็นท่าทางเฉยเมยของสามีก็อดสงสารว่าที่ลูกเขยไม่ได้

อารยาบอกเสียงอ่อนโยน

“ผมไม่อยากไปเลยมายเดียร์” อัลฟาโล่อ้อน อยากรวบร่างงามเข้ามากอดและจูบราตรีสวัสดิ์ก่อนจากกัน แต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวประมุขชาโรน็อฟที่มองมาทุกฝีก้าวเขม่นเอา

พ่อเอาตายแน่” อัลฟาโล่ชำเลืองมองไปที่ห้องโถง พอเห็นนิโคลัสยืนกางแขนอยู่ท่าเดิมก็อดขำไม่ได้ กังสดาลตีต้นแขนแข็งแรงเบาๆ “นี่แน่ะ หัวเราะคนอื่น ตัวเองก็นิสัยแย่ไม่ต่างกัน”

“ผมอยากถ่ายรูปนายนิคตอนนี้เก็บไว้ให้ลูกเราดูจริงๆ” เขาพูดไปไกลจนเธอหน้าแดงระเรื่อ

…ตาบ้า ยังไม่แต่งงานกันดันมาพูดเรื่องลูก… เธอค่อนขอดเขาในใจ

“เพ้อเจ้อจริง แล้วพรุ่งนี้คุณจะมาที่นี่ทำไมคะ”

“ผมมีธุระกับพ่อคุณนิดหน่อยครับ”

“เรื่องอะไรคะ” เธอถาม ใจก็เต้นรัวเพราะกลัวจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับตัวเอง ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มก่อนจะก้มมองมือบาง

“พรุ่งนี้จะบอกครับ ฝันดีนะครับมายเดียร์” เขาใช้สายตาบอกราตรีสวัสดิ์ได้อย่างวาบหวาม กังสดาลหน้าแดงระเรื่อพลางบิดข้อมือออก

“ลาน้องสาวฉันนานไปหรือเปล่าวะอัลฟาโล่” เสียงห้วนดังมาจากด้านหลัง พร้อมกับเจ้าของเสียงโผล่ออกมาให้เห็น นิโคลัสสบตาคมกริบไม่วางตา

อัลฟาโล่ล้อเลียนอีกฝ่าย นิโคลัสกำมือแน่นอยากตะบันหน้าหล่อนัก แต่เวลานี้คงไม่เหมาะเพราะกลัวน้องสาวเสียใจ

“นาเดียเข้าบ้าน” นิโคลัสบอก ตาจ้องคู่อรินิ่ง กังสดาลมองอัลฟาโล่ก่อนจะเดินไปกุมแขนพี่ชาย

Bình Luận ()

0/255