ทัณฑ์สวาทจอมมาร

23 เดี๋ยวรู้กัน

*** ทักทายคร้า ***

เมื่อมาถึงโรงเรียนของหลานชาย นิโคลัสก็รีบเดินเข้าไปในห้องผู้อำนวยการโรงเรียน ทันทีที่เห็นหน้าหลานชายสุดที่รัก ชายหนุ่มก็อุ้มร่างกลมป้อมมาแนบอกและกอดแนบแน่นเพื่อปลอบโยน

“ลุงนิคผมขอโทษคับ” อีวานกอดคอหนาแต่ไม่มีน้ำตาหรือเสียงสะอื้นดังออกมาให้ได้ยิน ผิดกับเด็กชายตัวอ้วนคู่กรณีที่ยืนร้องไห้ปากบวมเป่งอยู่ข้างมารดาของตน

“ไม่เป็นไรลูก ลุงอยู่ข้างอีวานเสมอไม่ต้องกลัวนะ” นิโคลัสอุ้มหลานชายไปนั่งลงข้างพุดแก้ว

“ฉันต้องขอโทษแทนอีวานและยินดีรับผิดชอบทั้งหมดค่ะ” พุดแก้วบอกกับพ่อและแม่ของเด็กอย่างสุภาพ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับง่ายๆ

“ขอโทษแล้วลูกฉันหายเจ็บไหม คิดว่าตัวเองใหญ่นักหรือไง”

“ผมไม่เคยคิดแบบนั้น ผมรู้จักหลานชายผมดีว่าไม่มีนิสัยเกเรทำร้ายคนอื่นก่อนแน่นอน” นิโคลัสบอกพลางมองหน้าคู่กรณีของหลานชาย

“ไม่เกเรแล้วลูกฉันจะเป็นแบบนี้เหรอคะ ดูสิปากแตกจนเลือดไหลเลย”

“ให้เด็กเล่าสาเหตุการทะเลาะกันสักนิดนะคะ เราจะได้แก้ถูกทาง” ผู้อำนวยการวัยใกล้เกษียณบอกอย่างสุภาพ นิโคลัสก้มลงไปคุยกับหลานชายด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

“อีวานเล่าให้ลุงฟังสิครับว่าเกิดอะไรขึ้น”

“เอเจล้อผมว่าเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ ลุงนิคเก็บจากถังขยะเอามาเลี้ยง ผมเลยผลักเอเจไปชนขอบโต๊ะคับ” อีวานเงยหน้าสบตาคนเป็นลุง เมื่อรู้ความกดดันที่ทำให้หลานชายสุดที่รักต้องทำในสิ่งผิด นิโคลัสถึงกับกัดกรามแน่น ตาคมเข้มตวัดมองคู่กรณีแววตาแข็งกร้าว พุดแก้วถึงกับอึ้ง ยกมือลูบศีรษะหลานด้วยความสงสารจับใจ

“ทำไมอีวานไม่ต่อยให้หามเข้าโรงพยาบาลเลยล่ะ ลุงจะได้สะใจกว่านี้” นิโคลัสบอกอย่างดุดัน พุดแก้วขึงตาใส่เพื่อให้เขาสงบ

“ไม่จริง ลูกชายฉันไม่มีนิสัยแย่ๆ แบบนั้นแน่ หลานคุณโกหก” แม่ของเด็กรีบแก้ต่างให้ลูก

“ฟังเด็กก่อนเถอะค่ะ เอเจหนูไปว่าเพื่อนแบบนั้นจริงหรือเปล่า” ผู้อำนวยการถามเด็กชายเสียงนุ่ม แววตาเต็มไปด้วยความเอื้อเอ็นดู

“ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง” เด็กชายเอเจก้มหน้าตอบไม่เต็มเสียง ทำให้ทุกคนถึงกับอึ้งไปนาน

ผมรับรองได้เลยว่าไม่ใช่แค่ขอบโต๊ะที่โดน แต่ผมจะสั่งสอนลูกคุณเอง”

เพราะยังไงอีวานก็ผิดที่ทำร้ายเพื่อนก่อน” พุดแก้วยิ้มให้แม่ของเด็ก ก่อนจะหันไปหาหลานชาย

ที่ไม่ใช่คนผิดหรอกนะคุณ” พูดจบนิโคลัสก็อุ้มอีวานออกจากห้อง

พุดแก้วเรียก นิโคลัสหันไปมอง

“เรื่องเป็นยังไงคะคุณพุดแก้ว” กังสดาลมองตามพี่ชายไปอย่างไม่สบายใจ อัลฟาโล่รู้ว่าตัวเองเป็นคนนอกจึงไม่ออกความเห็น นอกจากยืนฟังอยู่เงียบๆ

“คุณนิคน่ะสิคะ ไปต่อว่าแม่เด็กซะแรงเชียว ยังไม่ทันตกลงกันได้ก็อุ้มอีวานออกมาซะงั้น”

“คุณก็รู้ว่าอีวานไม่ผิด ทำไมต้องให้หลานไปขอโทษมันด้วย” นิโคลัสบอกอย่างโมโห

พุดแก้วอธิบายอย่างใจเย็น นิโคลัสไม่ทันคิดถึงกับอึ้งไป “คุณเองก็เหมือนกัน

“ถ้ามัวใช้วิธีที่คุณว่า ผมรอไม่ไหว” นิโคลัสบอกด้วยอารมณ์เดือดดาล

“อยากได้อะไรเลยต้องไปฉุดไปขโมยเขามาใช่ไหมคะ” พุดแก้วตวัดค้อนให้ ทำเอานิโคลัสใจไม่ดีเพราะมีชนักติดหลัง

“ผมขอโทษนะคุณ ผมโมโหไปหน่อยเลยไม่ทันคิด”

คำพูดของนิโคลัสทำเอาอัลฟาโล่อมยิ้ม และรู้ว่าคู่อรินั้นยอมให้พุดแก้วแค่ไหน ก็น่าอยู่หรอกสวยหวานขนาดนี้ หมอนั่นถึงออกอาการเกรงใจแบบนี้

“กลับบ้านต้องถูกลงโทษทั้งลุงทั้งหลานค่ะ โทษฐานชอบใช้กำลัง” พุดแก้วคาดโทษแล้วเดินไปที่รถ นิโคลัสใจแป้ว

“แพ้ทางคุณพุดแก้วอีกตามเคย” กังสดาลส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อเห็นหน้าคมคายส่งยิ้มมาให้

อัลฟาโล่วางมือบนเอวบางพาเดินไปที่รถ ถ้าแต่งงานกันไปแล้วเขาจะกลัวคนข้างๆ

สายตาคมกริบมองสำรวจอาณาจักรของผู้ทรงอิทธิพลของมอสโก

เธอถามเสียงหวาน อัลฟาโล่เห็นแววตาล้อเลียนก็เอียงหน้าไปจูบแก้มนุ่มทีหนึ่ง กังสดาลเหลือบมองการ์ดที่ยืนรอเปิดประตูอยู่ ก่อนจะเอ่ยเย้า

และไม่กลัวแม้อันตรายจะรออยู่ตรงหน้า เสียงรถวิ่งเข้ามาทำให้คนที่นั่งอยู่ในห้องโถงหันไปมอง ร่างสูงที่ยืนกางแขนยกขาอยู่ก็ถือโอกาสเอาขาลง พอเห็นสายตาดุของพุดแก้วมองมา

นิโคลัสอ้อน ทำเอาคนเป็นแม่อมยิ้มที่ลูกชายถูกดัดนิสัยใจร้อนแบบเด็กๆ อัลฟาโล่เดินเข้ามาในห้องโถง

อัลฟาโล่เฉียดกายไปพูดใกล้ๆ

อัลฟาโล่ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม

นิโคลัสบอกอย่างไม่เป็นมิตร จนพุดแก้วหันไปขึงตาใส่

“งั้นผมขอตัวนะครับ” เขาบอกก่อนจะหันไปมองกังสดาล อารยาเห็นท่าทางเฉยเมยของสามีก็อดสงสารว่าที่ลูกเขยไม่ได้

แต่พรุ่งนี้อย่าลืมมาทานมื้อเย็นนะจ๊ะ” อารยาบอกเสียงอ่อนโยน อัลฟาโล่ยิ้มรับความเมตตาของว่าที่แม่ยาย ร่างงามเดินนำอัลฟาโล่ไปที่รถ

“ผมไม่อยากไปเลยมายเดียร์” อัลฟาโล่อ้อน อยากรวบร่างงามเข้ามากอดและจูบราตรีสวัสดิ์ก่อนจากกัน แต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวประมุขชาโรน็อฟที่มองมาทุกฝีก้าวเขม่นเอา

Bình Luận ()

0/255