ตอนที่ 4 มีแล้ว

คุณแม่เจี่ยนหายใจถี่แล้วก็เป็นลมไป

เพราะความเข้าใจผิดนี้ คุณแม่เจี่ยนไม่พูดกับหลีโน่ไปสามวัน ความดันสูงและเข้าโรงพยาบาล วันนี้เลยตั้งใจต้มซุปให้แม่หลีโน่ก็เอาเรื่องนั้นมาพูดอธิบายอย่างอดทน:

“แม่ เลิกโกรธได้แล้ว!หนูไม่เหลือเยื่อใยกับเขาแล้วจริงๆ นั่นมันเจอโดยบังเอิญ…ไม่ได้คุยไรกันสักนิด เจียงลู่เป็นแฟนเขาไปแล้ว แม่เชื่อคำพูดของเธอได้ไง?ต่อไปพวกเราอยู่ห่างจากเขาหน่อยดีไหม?หนูรับรองจะไม่ติดต่ออะไรกับเขาแล้ว!กินสักนิด ร่างกายสำคัญนะ!”

ตั้งแต่เล็กจนโต แม่ไม่เคยตีเธอเลย ถือว่านับครั้งได้ที่จะจัดการกับเธอ แต่สามปีก่อนนี้เป็นเพราะ——จางเยวี่ยเจ๋อ!

จนตอนนี้เธอก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมตอนนั้นเขาต้องจีบเธออย่างบ้าคลั่งแล้วก็มาทิ้งเธอ?ความรักของพวกเขาเกริกก้องไปทั่ว เป็นเรื่องพูดถึงในมหาวิทยาลัย!

เรื่องๆนี้มันคอยรบกวนเธอเสมอมา สามปีไม่เคยลืมได้ ในตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นเหมือนกับว่าไม่เคยสำคัญอะไรขนาดนั้น ตอนนี้คิดๆดูก็เหลือแต่“ความเจ็บ”ที่เข้ากระดูก!

“พูดจริงเหรอ?”

“หนูสาบาน!”แปปนึง คุณแม่เจี่ยนก็รับชามซุปเข้ามา หลีโน่ก็ยิ้มออกมา

เห็นท่าทางละเหี่ยใจของหลีโน่ ท่าทางของคุณแม่เจี่ยนก็ใจอ่อนขึ้นมาบ้าง:“แม่ไม่เป็นไรแล้ว ไปทำเรื่องออกจากที่นี่เถอะ!ที่นี่แพงมาก จ่ายค่าห้องแต่ละวัน!”

“ไม่เป็นไร!งั้นหนูไปถามหมอแล้วค่อยตัดสินใจ…”

เพิ่งเดินไป ด้านหลังก็มีเสียงที่คุ้นเคยตามมา:“หลีโน่?บังเอิญจริงๆ!”

เสียงที่น่าขยะแขยงนั้นทำให้ขนลุกไปทั้งตัว จิตใต้สำนึกของหลีโน่ก็รีบก้าวเท้าเดินไป แต่กลับถูกเจียงลู่ขวางทางไว้:

“ทำไมเห็นฉันก็วิ่งหนีล่ะ?ยังโกรธฉันเหรอ?”

หลีโน่หมุนตัว เจียงลู่ก็เดินตาม เธอหมุนกลับแล้วรีบไปขวางทางที่เธอไป:

“หลีโน่ อย่าใจแคบแบบนี้สิ!ฉันเห็นเธอเป็นพี่เป็นน้องมาเสมอ อย่าให้เรื่องของจางเยวี่ยเจ๋อมากระทบความสัมพันธ์ของเราสองคนสิ!”

เธอยังไม่มียางอายอีกเหรอ?

หลีโน่ขมวดคิ้วแล้วมองเธอด้วยสายตาเย็นชา:“ฉันยุ่งมาก ไปเล่นละครที่อื่นไป๊!”

เธอขยับ เจียงลู่ก็จับแขนไว้ แล้วทำท่าทางน่าสงสาร:

เชื่อฉันนะ เยวี่ยเจ๋อไม่ได้แย่แบบที่เธอคิดขนาดนั้น เขาไม่เคยลืมเธอเลย

ท่าทางแบบนี้ ทำไมจู่ๆก็เปลี่ยนขึ้นมา?

“พอแล้ว!ฉัน…”

หลีโน่สะบัดมือออก ยังไม่ทันทำอะไร แต่กลับเห็นเจียงลู่นั่งไปที่พื้นแล้วก็กุมหน้าท้องไว้:“เจ็บ!”

นี่อะไรกันเนี่ย?เธอไม่ได้ผลักสักหน่อย?

“เยวี่ยเจ๋อ…”

Bình Luận ()

0/255