ตอนที่ 17 เจ็บไหม

สุดท้ายไม่ถึงสามนาทีหลีโน่ก็ออกมา

จากนั้นก็หยิบผ้าห่มบางๆในตู้มาหนึ่งผืนแล้วก็เดินไปที่โซฟา ไม่มองสักนิดแล้วก็เห็นเธอกอดหมอนไว้เอนตัวลงแล้วก็หลับไป

เห็นเธอแบบนี้ เฟิงหีโม่ก็โกรธจนปากเกือบจะไม่ขยับ

แล้วก็“ป้าบ”กลับไปอีกหนึ่งที แรงเยอะๆนั่นดึงผ้าห่มไป เตียงมีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดตาม บางทีแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัว เขาที่มีอารมณ์เล็กๆน้อยๆ กี่วันมานี้เหมือนกับกลืนดินปืนเข้าไป เพราะมักจะแตกหักอยู่เสมอ——

ปะทะลงไป สองวันนี้ถือว่าใกล้จะจบแล้ว ตอนบ่ายคุณยายมักจะไปพักผ่อน ส่วนหลีโน่ก็เข้าไปงีบในห้องพอตื่นมาก็สามโมงกว่าแล้ว

พอถึงเวลาทานข้าวเย็นก็ต้องลงไป เห็นว่าเฟิงหีโม่ยังไม่มาเธอก็เก็บของ จากนั้นเปิดประตูออกไป อยากไปนั่งเป็นเพื่อนคุณยาย

ตอนที่จะลงบันได จู่ๆที่ขาก็มีอะไรแปลกๆ หลีโน่ก้มลงก็เห็นแมวอ้วนสีขาวคลอเคลียอยู่ที่ขา ขนขาวๆนั่นกับตาโตสีฟ้า น่ารักสุดๆ เธอเอนตัวลงอุ้มขึ้นมา:

“แมวน่ารักจังเลย!”

“อย่าใช้มือสกปรกๆของเธอมาแตะแมวฉัน!”

ก็มีสายตาของคนข้างหน้าที่แสดงอาการขุ่นเคืองเข้ามาพร้อมมือเปล่าๆนั่น หลีโน่ยังไม่ได้สติก็โดนผลักอย่างแรง จากนั้นก็โซเซ

“อื้อ!”

น้องสาวต่างแม่ของเฟิงหีโม่——เฟิงหันเซียง ตอนนี้หลอนอุ้มแมวนั่นพอดีแล้วก็ลูบมัน

“พวกคนบ้านนอก!ไม่รู้เหรอว่าของคนอื่นอย่าซี้ซั้วแตะมั่ว?ไม่ได้รับการสั่งสอนจริงๆ!ไม่ขอก็หยิบไปเลย!ถ้าฉันไม่มาเห็นพอดี เธอจะถือโอกาสหยิบฉวยของคนอื่นไปใช่ไหม?”

หลีโน่ลุกขึ้นมา ตอบกลับไปอย่างไม่น้อยหน้า:

ไม่รับการอบรมสั่งสอนม บิดเบือนข้อมูลนิดๆคนอื่นมาขยายความต่อ พูดเรื่องการศึกษาคนอื่นมันดีแล้วเหรอ?ฉันก็เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลนี่ และไม่รู้ว่านี่เป็นแมวคุณ

“อุ้ย ทำไมพอถูกฉันพูดก็โกรธขนาดนี้เลยล่ะ?ยัยคนจน!Babyของฉันแพงกว่าเธออีก!นกกระจอกยังไงก็เป็นนกกระจอก เธอคิดจริงๆเหรอว่าเธอจะบินสูงเหมือนหงส์ได้หรือไง?”

ยังไงซะก็ไม่ได้กินอะไรของๆเธอ หลีโน่ไม่ชินน้ำเสียงของเธอจริงๆ พอจะพูดอะไร ก็มีเสียงราบเรียบของผู้ชายเข้ามา:

“หลีโน่——”

ตอนนี้ถึงเห็นว่าเฟิงหีโม่ยืนอยู่หน้าประตู จากนั้นหลีโน่ก็กัดปากแน่น หมุนตัวไป สีหน้าของเฟิงหันเซียงก็เปลี่ยนไป

Bình Luận ()

0/255