วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

ตอนที่ 37 ห่างกันไม่กี่วันเจอกันเหมือนข้าวใหม่ปลามัน

ตอนที่ 37 ห่างกันไม่กี่วันเจอกันเหมือนข้าวใหม่ปลามัน

เพราะมันเป็นกลางคืน หลี่โน่เพียงแค่สวมเสื้อคลุมกว้าง ๆ ทับชุดนอนไว้ หิ้วกระเป๋า ของใช้ส่วนตัว ใส่รองเท้าแตะแล้วเดินลงบันได

เฟิงอี้โม่หันพวงมาลัย เห็นรูปบูดบึ้งเหมือนกำลังหนีภัยและเดินหาวออกมา หน้าตาดูอึดอัดน่าเกลียด ไม่กดเสียงแตร

เขาเปิดไฟกระพริบเล็กน้อย เพิ่งจอดรถไว้ข้างๆ สภาพที่ยุ่งเหยิงก็ปีนขึ้นไป ข้าวของก็วางไปเรื่อย ยกเท้าขึ้นแล้วปิดประตูรถ

มองเฉียง เหมือนมองกองขยะถูกที่ยัดเข้าไปในรถของเขา เฟิงอี้โม่ใบหน้าดูรังเกียจ นี่โดนโจรลุมหรือเปล่า ถึงได้เลอะเทอะอย่างนี้

ง่วงมากจนยุ่งเหยิง ขึ้นรถ หลี่โน่ได้ตำแหน่งที่สะดวกสบาย

“สามี กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ โทรหาฉันล่วงหน้าสิ ฉันก็กลับไปเอง คุณจะได้ไม่ต้องมากลางดึกเช่นนี้”

หลี่โน่ลูบๆอ้อนๆ “สามีเหนื่อยไหม ฉันไม่ดีเอง

จากสภาพสะลึมสะลือและการพึ่งพาของเธอ คำบ่นที่อยู่ในปาก เฟิงอี้โม่ไม่ได้พูดออกมาแม้แต่คำเดียว ช่วยเธอดึงเสื้อผ้า

แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ

“นั่งดีๆ”

“อืม” พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง หลี่โน่ยิ้ม “กลับบ้านแล้ว”

กลับบ้าน

ได้ยินสองคำนี้อีกครั้ง เฟิงอี้โม่อดไม่ได้ตัวสั่นขยับเบา ๆ ถูกน้ำเสียงที่เฝ้ารอและคาดหวังของเธอลึกๆ

เธอก็อยากกลับไปใช่ไหม เธอยอมรับที่นั่นเป็น”บ้าน”แล้ว

สตาร์ทรถ ใจของเฟิงอี้โม่ถูกสะกดโดยอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้ ระหว่างทางรู้สึกดีมีความสุข สายตาเหลือบผู้หญิงข้างๆ

มองคนข้างๆที่สวมใส่เสื้อคลุมหลวมๆอยู่ ทั้งร่างสวมใส่ผ้ายีนส์ราคาถูก ทันใดนั้น

ลงรถแล้ว เฟิงอี้โม่ถือถุงบ้านๆ กับกระเป๋าลงจากรถมา

ครึ่งหลับครึ่งตื่น ทั้งทาง หลี่โน่อยู่ในสภาพสะลึมสะลือ

Bình Luận ()

0/255