วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

ตอนที่ 55 ก็อันนั้นไม่ใช่หรอ

ตอนที่ 55 ก็อันนั้นไม่ใช่หรอ

ถึงแม้จะไม่รู้ความเป็นมาที่แท้จริง แต่เฟิงอี่โม่วรู้ว่าทุกอย่างทีเธอปะสบในคืนนี้ล้วนเพราะว่าเขา ขณะนี้ ความอยากปกป้องและความรู้สึกผิดของเขามีค่าเสมอกัน

ไม่ว่าผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาตอนนี้มีความจริงใจเป็นเท่าไหร่ มีหนึ่งข้อที่เขามั่นใจมาก นั่นก็คือ—ผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา! นอกจากเขาแล้ว คนอื่นอย่าคิดจะแตะต้องเธอแม้แต่เส้นผมเส้นเดียวก็ตาม!

ห๊า

ความคิดงงไปหมดแล้ว หลีโน่วถูกเขาทำจนมืนหัวมากเลย

รอจนถึงงานเลี้ยงเลิก เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ตกลงงานเลี้ยงนี้เป็นสถานการณ์อย่างไรกันแน่

แต่พอกลับไปถึงห้องนอน อาบน้ำเสร็จออกมา เธอก็เจอปัญหาหนึ่งที่เศร้าโศกมาก:ขาของเธอ เจ็บจนชาแล้วหรอ

“บวมจนอย่างกับขาหมูแล้ว ทำไมไม่รู้จักพูดออกมา อยากพิการหรือไง”

เห็นข้อเทาที่บวมแดงของเธอ เฟิงอี่โม่วทำหน้านิ่งไปหายากล่องหนึ่งมา น้ำเสียงอย่างกับไฟทะลุออกจากปากอย่างนั้น ท่าทางที่ยกขาเธออย่างระมัดระวัง ถึงแม้ก็ยังทำให้เธอเจ็บ ไฟที่พุ่งมาถึงลำคอหลีโน่วก็กลืนลงไปอีก:

อยู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า เหมือนเขากังลังกังวลเธออยู่!

“โอ๊ย อ๊าก เจ็บอ่ะ เจ็บ …”

“อย่าดิ้นไปดิ้นมาสิ นวดหน่อยถึงจะดีขึ้นบ้าง! ”มือใหญ่ที่อบอุ่นจับเท้าขาวๆ เล็กๆ ของเธอไว้ หลีโน่วไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมาทำอะไรแบบนี้ให้เธอด้วย ดูไปดูมา ตาก็จ้องใหญ่เลย!

จนถึงความเจ็บทรมานมาเยือน เธอจึงอดไม่ไว้จนต้องส่งเสียงถอนลมเย็นออก: “อ่าส์--”

“อ่อนแอ! ”เจ็บแค่นี้เอง ก็ร้องขนาดนี้!

กับน้ำเสียงบ่นของเขาคราวนี้ หลีโน่วไม่ได้โกรธ ยังมีการพูดอย่างน่าสงสาร:“ฉันเป็นคนไข้! ”

“อย่างงั้นก็เชื่อฟังหน่อย พักผ่อนให้เยอะๆ! ”

ในที่สุดน้ำเสียงก็ดีขึ้นมาหน่อย เฟิงอี่โม่วลุกขึ้นไปล้างมือ ออกมากลับเห็นเธอยังนั่งคิดเรื่องอยู่บนเตียง

“เป็นไรหรอ”

“ไม่มีอะไร! ”ส่ายหัวไปมา หลีโน่วก็พลิกตัวนอนลงบนเตียง

แล้วจู่ๆ ก็อารมณ์ขึ้นยกโต๊ะจีนคว่ำเลย

หรือจะกับเฟิงอี่โม่วคนนี้ แม้กระทั่งกับอนาคต หลีโน่วก็ไม่มีความคิด

เพื่อให้พ่อแม่สบายใจ ไม่ต้องการตลอดไป

ฉะนั้น การตัดสินใจและการเลือกของเธอ ถึงแม้ข้างในนั้นจะมี“ความอธรรม” แต่เธอยอมเพื่อ“ความเอกภาพ”

เห็นท่าทางหยาบของเธอ เฟิงอี่โม่วรังเกียจจนทำหน้าทำตาใส่

ดึงผ้าห่มขึ้น แล้วก็หาที่ที่รู้สึกสบาย

ในที่สุดเฟิงอี่โม่วก็ไม่ได้พูดอะไร เปิดผ้าห่มออกอย่างสง่าและขึ้นไปบนเตียง

ความเคยชินเป็นสิ่งที่น่ากลัวมากเลยจริงๆ เมื่อก่อนไม่ชอบเวลานอนมีเสียงอยู่ข้างๆ แต่ตอนนี้ห่างกับเธอนิดหน่อยเขากลับรู้สึกอารมณ์ไม่ดี

เฟิงอี่โม่วขยับไปเข้าใกล้และกอดเธอไว้อย่างธรรมชาติ: “จะปฏิบัติตอนนี้หรือจะติดไว้ก่อน”

เงยหน้าขึ้น หลีโน่วยังไม่ทันได้เข้าใจ: “ห๊า”

“อยากจะเป็นหมาเหรอ”

ประโยคเดียวกับท่าทางใกล้ชิดเล็กน้อย ใบหน้าหลีโน่วแดงหมดเลย: “ฉันก็…ไม่ได้อยากจะผิดสัญญาสักหน่อย! ”

“เห็นว่าเธอยังเจ็บตัวอยู่ อนุญาตให้เธอติดไว้ก่อน แต่ว่า

หลีโน่วนั่งขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ: “ไม่ได้! ”นี่มันฉวยโอกาสชัดๆ เลย!

ตอนนี้เธอน่าจะไปขายตัวแล้ว

กัดฟันไว้และเงยหน้าขึ้น แต่น้ำเสียงของเธอกลับต่ำจนสุดเลย : “ก็แค่…อันนั้นไม่ใช่เหรอ”

แต่ก็พูดไม่ออกอยู่ดี งั้นก็พลิกตัวลง หลีโน่วอยู่บนร่างเขา

ถึงแม้ว่าจะชนแรงไปหน่อย แต่เฟิงอี่โม่วก็ถูกเธอทำจนอารมณ์ดีมาก พลิกตัว ก็ทับเธอให้อยู่ข้างล่างแล้ว

“ที่รัก วันนี้พิเศษหน่อยนะ! ”

“ห๊า”ไม่ใช่ว่าเขาจะทำอะไรโรคจิตๆ อีกแล้วนะ

หลีโน่วตกใจและเอามือไปผลักเขา: “ฉันไม่เอา! ไม่เอา! ”

เธอไม่มีนิสัยชอบโดนทารุณนะ ตบตีเขาไป หลีโน่วก็ตะโกนออก:

ถ้านายกล้าเล่น ฉันก็จะฟ้องคุณยาย ว่านายทำร้ายฉัน! ฉัน

อันที่จริงแล้ว เขาก็แค่อยากให้เธอร้องดังหน่อยก็แค่นั้น!

Bình Luận ()

0/255