วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่61 หึงหวง! เธออยู่กับผู้ชายคนอื่น

บทที่61 หึงหวง! เธออยู่กับผู้ชายคนอื่น

คาดไม่ถึงว่าเธอจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา เลือดทั้งตัวของเฟิงหีโม่กำลังเดือดปุดๆ ก้มลงมองแผ่นหลังสวยเซ็กซี่ของเธอ จูบเบาๆแล้วคำรามเสียงต่ำในลำคอ

“ทำไม? พอโมโหหน่อยก็คิดจะหนีงั้นเหรอ?”

ทันใดนั้นเธอก็ตัวสั่นขึ้นมาทันที หลี่โน่พูดอะไรไม่ออกสักนิด สุดท้ายเธอก็ถูกอุ้มขึ้นไปยังห้องน้ำชั้นบน

คืนนั้น เพราะคำพูดนั้นของเธอ ค่ำคืนที่คุ้นเคยนั้นกลับมีสีสันแปลกๆและความเร่าร้อนที่มากปกติ

ทว่าวันนั้น กลับเป็นช่วงเวลาที่หลีโน่เหนื่อยล้าแต่สนุกสนานที่สุดครั้งหนึ่ง เพราะการกระทำของเฟิงหีโม่ ไม่เพียงเอาแต่ใจกับเธออย่างไม่หยุดหย่อนแล้ว เขายังทำให้เธอรู้สึกพอใจอย่างยิ่ง ทำให้เธอรู้สึกอิ่มเอมและมั่นใจ…

ดังนั้นแล้ว วันถัดมา หลีโน่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม เธอเริ่มวางแผนลดน้ำหนักอย่างเข้มงวดมากขึ้น!

ทว่าจากนั้นไม่กี่วัน นอกจากหิวจนทนไม่ไหวแล้ว หลีโน่เติมพลังงานเพียงเล็กน้อยในแต่ละวัน ดื่มนมเพียงน้อยนิดไม่ก็แทะแตงกวาอีกนิดหน่อย แต่ละวันผ่านไปด้วยความยุ่ง แต่ก็เตือนตัวเองตลอดว่า “กินให้หน่อยออกกำลังให้มาก” เธอต้องอดทน เธอต้องกู้รูปร่างที่ดีของคืนกลับคืนมาให้เร็วที่สุด เอาไขมันทั้งหลายออกจากร่างไป

เพราะกลัวว่าจะเสียทั้งงานประจำและงานพาร์ทไทม์มากเกินไป ดังนั้นเธอจึงมีความแน่วแน่และเชื่อมั่นในการลดน้ำหนักอย่างยิ่ง

หลังจากปฏิเสธเฟิงหีโม่ติดต่อกันหลายครั้ง พริบตาเดียวก็จะสุดสัปดาห์อีกแล้ว เลิกงานวันนี้เธอยังได้รับข้อความจากเขาว่าอยากทานข้าวกับเธอ

เธอคิดข้ออ้างจนสมองโพลนแต่ก็กลัวว่าจะเป็นการบอกปัดเกินไปจนเขารู้สึกได้หรืออาจจะทำให้เขารู้สึกไม่ดี หลีโน่จึงรีบพิมพ์ตอบกลับว่า “ได้” กลับไปนัดเวลาและสถานที่กับเขา

เพราะประนีประนอมกันเธอจึงไม่ยอมให้เฟิงหีโม่มารับ หลังเลิกงานแล้วเธอจึงเรียกรถไปโรงแรม

มันเป็นโรงแรมระดับห้าดาว ณ ที่ประตูโรงแรมหลีโน่ไม่กล้าเลือกนัดสถานที่ที่เป็นที่จับตามองนักแต่กลับเลือกมุมอับ ตอนที่หยิบมือถือออกมาก็เห็นรถคนที่คุ้นเคยขับผ่านมาพอดี เธอจึงสาวเท้าวิ่งไปหา

เธออ้าปากกำลังจะเอ่ยว่า “คุณสามี” แต่กลับต้องกลืนมันลงไปแล้วยิ้มให้เขาแทน

“ไปกันเถอะ!”

ได้ไหมคะ? หรือว่าฉันควรจะเรียกยังไงให้เหมาะสมดี?

ดังนั้น ระหว่างทาง

เขากรอกตา เฟิงหีโม่มองสายตาของเธอแล้วเอ่ยหน้าแดงว่า “ยัยโง่!”

เมื่อกลับถึงห้องส่วนตัว หลีโน่ก็ตัดสินใจได้ “คุณเฟิง!”

“ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวฉันนะคะ คุณเองก็เรียกฉันว่า

คิ้วของเขาก็คลายลงทันทีแล้วยกมือขึ้นตบเอวเธอเบาๆ “เลี้ยงสิ!

ยัยผู้หญิงคนนี้นี่ฉลาดๆจริง!

คำเรียกขานที่ในสายตาคนอื่นดูจะ “ไม่เป็นไร” แต่ในสายตาเขากลับ “เป็นความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดที่สุด”

หลังจากนั่งลงทั้งคู่ก็สั่งอาหาร หลีโน่กลับสั่งแต่สลัดผักและนมหนึ่งแก้ว เฟิงหีโม่กลับสั่งมาทั้งเนื้อและผักตามด้วยไวน์แดงอีกขวด

ดูอาหารที่จัดอย่างประณีตบนโต๊ะและผักที่จัดวางบนจานของเธอแล้ว เฟิงหีโม่ก็เอ่ยถามว่า “เธอกินแค่นี้เองเหรอ?”

ถ้าหิวก็ค่อยสั่งเพิ่ม!” แล้วพยักหน้า

เธอคิดว่าไม่ควรยอมแพ้ง่ายๆ

เธอมีโอกาสน้อยมากที่จะได้ทานอาหารในภัตตาคารใหญ่เช่นนี้ แต่ตอนนี้กลับได้แต่นั่งมองเฉยๆ

เธอแค่วิ่งสักอาทิตย์ คุมไม่กี่วันมันก็กลับเข้าที่แต่คราวนี้เธอพยายามมากขึ้นแต่กลับเห็นผลเพียงนิดเดียว

“ทน” ในวันแรก

คิดถึงพ่อที่ป่วยบนเตียง ให้ทรมานกว่านี้เธอก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกแล้ว

อีกอย่างแม้แต่น้ำสลัดก็ไม่ได้ใส่แต่กลับวางไว้ข้างๆ

แต่พอเค้กมาเสิร์ฟหลีโน่กลับไม่แตะสักนิด ทำเพียงเหลือบตามองแล้วเลียปาก

“นี่สั่งมาให้เธอนะ!” เฟิงหีโม่เอ่ยแล้วเลื่อนจานเค้กไปให้

แต่ว่า กินไม่ได้นี่นา! เค้กมันทำให้อ้วนแถมตอนนี้ก็เย็นแล้วด้วย!

ห่อกลับบ้านแล้วกันนะ!

Bình Luận ()

0/255