วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่ 72 เขายังมีความแค้นต่อเธอ

บทที่ 72 เขายังมีความแค้นต่อเธอ

เหลือบตามอง มองหน้าที่เกลียดอย่างยิ่ง

“เดือนหน้าวันที่สิบ พวกเราหมั้นกัน เยวี่ยเจ๋อให้ฉันส่งบัตรเชิญมาให้เธอ!”ใบหน้าทรงลูกพีชของเจียงลู่ สวมชุดกระโปรงสีแดง ปากแดงร้อนแรง อีกนิดเดียวก็ไปถึงหูแล้ว

นี้เป็นการแต่งตัวคนท้อง?

เพื่อที่จะมาพบเธอ เธอคงลำบากไม่น้อยสินะ!

ใจกว้างมาก หลีโน่ดึงมา หัวเราะขึ้นมา“คงจะโหมครึกโครม เธอไม่กลัวบทเรียนแล้วสินะ?”

สามปีก่อน งานแต่งของเธอยิ่งใหญ่กว่านี้เป็นพันเป็นร้อยเท่า! จะเห่ออะไรเนี่ย?

“เธอคิดว่าใครจะต้องเหมือนเธอเหรอ?”ยิ้มอย่างเหน็บแนม เจียงลู่ลูบท้องอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ

ในใจคลื่นความกลัว บนหน้าหลีโน่ยิ้มอย่างลึกซึ้งไม่กี่นาที

“อ่อ ฉันเกือบลืมไปแล้ว เธอท้อง‘ก่อนแต่งงาน’แล้ว คงไม่ใช่เหตุผลจริงๆที่เขาขอเธอแต่งงานหรอกนะ? งั้นเธอต้องระวังมากๆแล้วนะ! ทำไมถึงใส่ส้นสูงออกมา? ไม่กลัวถึงเวลานั้น‘มือฆ่า’ถ้ามีอะนะ? หือหือ แต่งงานแบบไม่ได้นัดระวังทุกคนจะไปเสียเที่ยว นี่มันงานหมั้นนิ ฮึฮึ!”

หลีโน่ทำท่าทางหยักหัวพยักหน้า“มันพูดยากจริงๆ”

ตอนนี้ เจียงลู่หน้าเขียว“เธอแช่งฉันให้น้อยๆหน่อย!ฉันนะไม่ใช่เธอ!เธอคิดว่าใครก็จะเหมือนเธอไปหมดเหรอ คงแค้นเขาสินะ--”

ทันใดนั้นตัวเองก็รู้ว่าพูดอะไร เจียงลู่หยุดปากทันที กัดริมฝีปากล่างด้วยความหงุดหงิด

เธอฟังไม่ผิดใช่ไหม?

ใจลอย! เขานั้นรักเธอ ถ้าจะรักเธออีกครั้ง แล้วจะยังไง? เขาไม่ไปอยู่กับเธอหรอก แล้วก็ไม่ขอเธอแต่งงานด้วย!

หลีโน่นานก็ยังไม่ได้สติกลับมา

ไม่เคยผิดใจกับใคร คนที่คบค้าสมาคมด้วย ไม่มีแม้แต่นามสกุลจาง!

ไม่เสียดายเวลาที่วางแผนมาหลายปี?

ไหนผู้หญิงที่หยิ่งยโสโอหังล่ะ? ใครพูดแผ่นดินไม่ไร้เท่าใบพุทรา ผู้ชายไม่ได้มีแค่คนเดียว บนโลกผู้ชายก็เหมือนกันหมดแหละ?”

แน่นอน เธอไม่รู้ เธอคือคนที่เธอเลียนแบบ

เธอถึงได้รู้ว่าจริงๆแล้วคนที่จางเยวี่ยเจ๋ออยากจะขอแต่งงานคือเจียงลู่ แล้วยังจะมามีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับเธอ

ไม่ใช่แค่ฉัน ทั้งโรงเรียนก็เกือบโดนหมดแล้ว! เธอไม่รู้ว่าทำไม พวกเราคนนอกจะพูดเข้าใจอย่างไร? ”

สวยงามอย่างมั่นใจ ตอนนั้นคือตระกูล รูปร่างที่สวยงาม ความสามารถยังอยู่ ผู้ชายทั้งเมืองตามจีบเธอวันละสองรอบ แต่วันนี้ เธอกลับเงียบ เปลี่ยนไปอย่างมาก

รู้จักเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ใช่จะเป็นคนดี? ทำไมต้องเสียใจให้กับคนประเภทนี้? ฉันได้ยินข่าวนี้ลังเลมาตลอดว่าจะบอกหรือไม่บอกเธอ ฉันกลัวต่อไปเธอจะเสียใจ ”

รักไม่ใช่เหตุผลแล้ว! คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมีลูกแล้ว! รู้ตั้งนาน ฉันก็คงไม่พูดมากอะไรแล้ว มีลูกแล้ว ก็เหมือนมีโซ่ทองคล้องใจ เธอคิดอยากจะเป็นแม่เลี้ยงอีกเหรอ? ”

……

Bình Luận ()

0/255