วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่ 80 ถูกขังในกรงสุนัข

บทที่ 80 ถูกขังในกรงสุนัข

“ เดี๋ยวนี้ ได้กินเดี๋ยวนี้ค่ะ!”

พูดจบ หลีโน่มองดูน้ำที่เดือดแล้ว เพิ่มความเร็วในการทำ เกี๊ยวร้อนๆก็วางอยู่บนโต๊ะ ในใจหลีโน่ยังคงงงงวยเหมือนเดิม

ไม่ถ้าที่จะถามมากเกินไป เธอค่อยๆถามทีละประโยค“คุณยายคะ รสชาติโอเคไหมคะ? เค็มรึเปล่าค่ะ ?”

“กำลังดี! ฝีมือหนูนับวันยิ่งดีขึ้น”

“คุณยายก็เข้าใจชมหนูนะคะ! ขอโทษนะคะ! หีโม่ชอบกินเค็มรึเปล่าคะ?”

“เรื่องกินละก็ จริงๆเขาไม่ค่อยจู้จี้เรื่องนี้เท่าไหร่ เมื่อก่อนเข้าไม่ชอบกินแครอท ตอนนี้เขาคงไม่แตะเลยละมั้ง? ผู้ชายอ่ะเนอะ เลี้ยงง่าย หนังท้องอิ่ม จริงๆแล้วก็ไม่มีอะไรแล้ว!”

“เขาไม่กินผงชูรสสินะ?”

“เขาไม่ใช่เทพเจ้า ตอนนี้ทำกับข้าว ปรุงรสตั้งหลายอย่าง ใส่ไม่ใส่ผงชูรส ยังสามารถกินแล้วรู้? ไม่พอ เขาไม่ชอบกินมัสตาร์ด”

พยักหน้า หลีโน่กลัดกลุ้มใจไปใหญ่ ฟังเลี้ยงง่ายอย่างนี้ ทำไมเธอถึงปรนนิบัติไม่ได้? ถามส่วนผสมอีกครั้ง สรุปเขาหลีกเหลี่ยงตรงไหนบ้าง? หลังจากพูดคุยเล็กน้อย เธอก็ได้ข้อมูลที่มีประโยชน์ มุมปากสีแดงสดโค้งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“คุณยายคะ ลองกินเนื้อค่ะ อันเดียว ไม่มีผลกระทบต่อการย่อยอาหารหรอกค่ะ!”

คุณยายดีใจอย่างเห็นได้ชัดเจน ก็คีบมาหนึ่งชิ้น หลีโน่ก็เหมือนกัน กินผักไปหลายคำ แล้วก็กินเนื้อ

“คุณยายคะ เมื่อก่อน หีโม่สนใจผู้หญิงคนไหน คุณยายพอจะรู้จัก....ไหมคะ?” เล่าให้หนูฟังหน่อยค่ะ

หลีโน่เห็นตะเกียบของคุณยายแตะข้างจาน ตามด้วยเกี๊ยวที่ตกลงมา

ทันใดนั้น ใจเธอก็จมทันที

คำเล่าลือนั้นจะเป็นจริงงั้นเหรอ? เขามีผู้หญิงที่แคร์มากเหรอ?

เด็กน้อยอย่างเธอ มาเยี่ยมฉัน หรือมาไถ่ถามสามีเธอ ทุกคำๆทำไมมีแต่หีโม่?

หลีโน่ไม่ได้ปฏิเสธ “ทั้งหมดแหละค่ะ!

จิตใจดี เชื่อฟังคำสอน! แต่เป็นหมา ไม่แย่ไปกว่าหมาป่า เขาที่เย็นชา

“เขาได้รับการทำร้ายจิตใจมาก่อนเหรอคะ?”

การทำร้ายความรู้สึกคน มันยิ่งว่าโดนมีดโดนปืนจริงๆ เพราะนิสัยเปลี่ยนมาก

จริงๆแล้วพ่อเธอ ฉันหมายถึงพ่อของ หีโม่นะ ตอนนี้เขามีภรรยาคนที่สาม!”

ป่วยเป็นเวลานาน ทั้งสองคนทะเลาะกันบ่อยๆ.... ต่อมา ก็ได้มีเมียน้อย จริงๆมีไม่มี มีตั้งแต่เมื่อไหร่ คำพูดของคนทั้งสอง ฉันก็ค่อยแน่ใจ!”

ประสบการณ์ของพ่อเป็นสาเหตุทำให้นิสัย เฟิงหีโม่เปลี่ยน หลีโน่ฟังอย่างเงียบๆ

เพราะของเธอฆ่าตัวตาย กงเฉิงก็หาภรรยาคนที่สองของเขา ดูแล้วจะซื่อสัตย์มากกว่าคนปัจจุบัน

หลีโน่มองออกคุณยายตื่นเต้น

คุณยายเฟิงถึงได้พูดต่อ

ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะทารุณเด็ก รอฉันมารับไป เด็กคนหนึ่งวัยสี่ขวบ ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง นิสัยเปลี่ยนครั้งใหญ่ ไม่มีความเป็นเด็กเลย ทั้งหมดมีแต่ความเป็นผู้ใหญ่และก็อดทน มีบาดฝ่าเท้า ไม่ร้องสักนิด เป็นเวลานาน เขาก็ไม่พูด กับฉันก็ไม่สนิท นอนก็ไม่ขึ้นเตียง

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา! บวกกับพ่อของเขาต่อมาแต่งงานกับผู้หญิง มีน้องชายน้องสาว เขาก็เป็นคนโดดเดี่ยว! สาเหตุคงมาจากประสบการณ์พวกนี้ ตั้งแต่รู้ความ เขาก็เข้มงวดกับตัวเอง และก็ดุอย่างมาก เรื่องที่อยากทำ

คิดอะไรออก คุณยายเฟิงก็จะพูด

Bình Luận ()

0/255