บทที่ 86 หน้าเงิน

วันแห่งความโชคร้ายวันนี้ เธอไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ เมื่อนึกถึงอีกครั้ง อารมณ์ของหลีโน่ก็ดิ่งลงไปอีก พร้อมทั้งน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมา ราวกับเด็กๆไม่มีผิด

“ฉันโชคร้ายมาก ฉันโดนคนล้วงกระเป๋า ทั้งโทรศัพท์ ทั้งกระเป๋าตังหายไปหมด แถมฉันยังโดนผู้ชายแปลกหน้าตะคอกด่า จากนั้นก็ทำน้ำกระเด็นรดฉัน ทั้งเสื้อผ้า กระเป๋า และตัวฉันเปียกไปหมด...”

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์นี้ หลีโน่ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่น้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด จึงพูดเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างสะอึกสะอื้น

เมื่อได้ทั้ง เฟิงหีโม่ก็ทั้งอยากด่า อยากขำ : ผู้หญิงยังไงก็เป็นผู้หญิงจริงๆ

เรื่องแค่นี้เอง จำเป็นต้องร้องขนาดนี้เลยหรอ

เขารับแก้วนมในมือเธอมาวางลง พร้อมกอดเธอไว้ “พอแล้ว พอแล้ว แค่คนไม่เป็นไรก็พอแล้ว”

“แต่...แต่.......โทรศัพท์ของฉัน บัตรประชาชน เงิน เงินเยอะมาก ฉันเพิ่งได้รางวัลมาสองพันหยวน....”เธอยังไม่ทันได้เก็บ ยังไม่ทันได้ใช้

เมื่อคิดได้ว่าหลังจากนี้ต้องทำบัตรใหม่ ทั้งบัตรประชาชน บัตรรถไฟฟ้า ต่างก็ต้องใช้เงิน และคิดถึงเรื่องที่สูญเสียไปในวันนี้ เธอก็รู้สึกเจ็บจนแทบกระอักเลือด งั้นที่เธอกับแม่ยุ่งทำงานกันทั้งวันในวันนี้ ก็ไม่เหมือนกับสูญเปล่าไปเลยหรือ

คิดว่าเธอจะเจอเรื่องน่ากลัวเสีย จนเสียขวัญซะอีก ที่ไหนได้กลับเสียใจกับเงินแค่นั้น

เขากลอกตาไปมา พร้อมจิ้มหน้าผากของเธอ “คุณนี่มันน่าเงินจริงๆ”

แค่สองพันหยวน จำเป็นต้องร้องไห้ขนาดนี้เลยหรอ

“พอแล้ว เดี๋ยวผมให้คนทำซิมกับบัตรประชาชนใหม่ให้ แล้วก็จะให้เงินเป็นการปลอบขวัญด้วย โตขนาดนี้แล้ว ทำไมเรื่องเงินแค่นี้ยังต้องร้องห่มร้องไห้อีก”

“ฉันเสียใจนี่นา แล้วฉันต้องแจ้งความมั้ย ต้องแจ้งเงินหายไหม เงินฉันจะโดนขโมยรึเปล่า ฉันคงไม่โชคร้ายขนาดนั้นใช่ไหม ฉันยังมีบัตรเอทีเอ็ม ในบัตรมีเงินอยู่อีกสองพันหยวน ฉันวีแชทก็มีเงิน...”

เธอยกมือขึ้นมานับๆดูแล้ว ก็น้ำตารื้นขึ้นมาอีก “อีกตั้งสามพันหยวน ฉันจะไม่โชคร้ายขนาดนั้นใช่ไหม”

“หน้าเงินจริงๆ บ้าเงินจนบ๊องไปหมด” เงินแค่นี้ เธอจะสนใจขนาดนั้นทำไม

เขาดีดหน้าผากเธอ พร้อมพูด

มีแอพธนาคารออนไลน์อยู่คุณก็สามารถเช็คได้ ถ้าหายก็ช่างมัน คราวหลังก็แค่เปลี่ยนบัตรเอทีเอ็มใบใหม่ก็จบ เงินแค่นี้เดี๋ยวผมคืนสองเท่าเลย โอเคมั้ย

เขาหันไปเตรียมจะโทรศัพท์ แต่เสียงเธอก็ดังขึ้นมาอีก “มันจะเหมือนกันได้ยังไง”

เงินที่เขาให้ ไม่ว่ายังไงก็ถือว่าเป็นหนี้เขาอยู่ดี

แต่บัตรกับเงินในวีแชท เธอยังทำใจไม่ได้ โชคดีที่เธอยกเลิกผูกบัตรบัตรเถาเป่าแล้ว

หลีโน่ยกมือขึ้นมาประกบ และอธิษฐาน

เฟิงหีโม่เห็นท่าทางจริงจังของเธอ ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างหน่ายใจ

“เดี๋ยวจะส่งมาให้”

“เร็วขนาดนั้นเชียว”

หลีโน่เบิกตาตะลึง : เย็นวันหยุด ยังสามารถทำบัตรใหม่ได้ด้วยหรอ

บัตรจะส่งมาถึงก่อนนอนแน่นอน เงินแค่นั้นของคุณ ไม่มีใครอยากเอาไปหรอก

“อืม” หลีโน่พยักหน้าอย่างดีใจ แม้เขาจะพูดมาแค่ไม่กี่ประโยค แต่ก็ทำให้เธอเชื่ออย่างไม่ลังเล

“ฮัดชิ่ว”

เป็นหวัดรึเปล่า ทำไมไม่เป่าผมให้แห้งแล้วค่อยออกมา” เฟิงหีโม่จับหัวของเธอ

“ไม่เป็นไร ฉัน...ทำเอง”

ด้วยความเกรงใจ หลีโน่จึงตั้งใจจะหยิบไดร์เป่าผมมา แต่เฟิงหีโม่กลับกดตัวเธอนั่งลงไปบนเก้าอี้ และเป่าผมให้เบาๆ

เมื่อเห็นท่าทางตั้งใจของเขาผ่านกระจก ใจของหลีโน่ก็เต้นราวกับมีอะไรมาทุบอย่างรุนแรง เมื่อช่วยเธอเป่าผมจนแห้ง เขาก็ยังเล่นผมนุ่มๆของเธอไม่ยอมปล่อย

หลีโน่หันไปมองเขา ก่อนที่ใบหน้าจะขึ้นสีแดงระเรื่อขึ้นมา

เฟิงหีโม่จับไปที่ใบหน้าเรียว แล้วจูบเธอเบาๆอย่างอดไม่ได้ “หิวมั้ย”

“อืม” เธอพยักหน้าพร้อมจับคอแก้เก้อ วันนี้เธอยุ่งทั้งวันหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว

“พวกเราลงไปหาอะไรกินกัน”

เฟิงหีโม่หันตัวจะเดินไป แต่กลับถูกหลีโน่รั้งมือไว้ก่อน “สามี”

แล้วยิ้ม “ไม่เป็นไร นี่ก็เป็นบ้านคุณเหมือนกัน ผ่อนคลายหน่อย

“งั้นฉัน...เปลี่ยนชุดก่อน”

ยังมีคนบ้านอารองอยู่ เธอใส่แบบนี้ ดูจะสบายเกินไป ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนเป็นใส่ชุดที่เป็นทางการอย่างเสื้อเชิ้ตและกระโปรงแทน

เธอยังไม่ทันได้ติดกระดุมเสร็จ เอวของเธอก็ถูกเกี่ยวเข้าหาอีกคน “ชักไม่อยากลงไปแล้วสิ”

เฟิงหีโม่จูบอย่างอ่อนโยนประทับลงบนไหล่ของเธอ และพูดด้วยเสียงแหบพร่า

มือของเขาจับอยู่ตรงกระดุมกระโปรงของเธอ หลีโน่จึงหันมาหยุดเขาไว้ “หยุดก่อนค่ะ อายเค้า”

Bình Luận ()

0/255