บทที่ 88 เขามาทำไม

เมื่อเทียบกับอารมณ์ที่ขุ่นมัวในวันนี้ ตอนนี้อารมณ์ของเฟิงหีโม่ก็ดีมากเช่นกัน

เขาม้วนปลายผมของเธอเล่น จากนั้นก็กดเธอลงกับเตียง และก้มหน้าลงไป แต่หลีโน่กลับหยุดปากเขาไว้เสียก่อน เธอกระพริบตากลมสวยของเธอ และส่ายหน้าเบาๆ

“สามี ฉันรู้สึกไม่ดีจริงๆค่ะ กลัวคุณติดด้วย”

เขามองดูหน้าแดงๆของเธอ ก่อนจะยกมือเธอขึ้นมา และก้มไปจูบเธออย่างลึกซึ้ง

“สามีภรรยาก็ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกันสิ” เกิดตายพร้อมกัน

สี่พยางค์สุดท้าย เขาไม่ได้พูดออกมา แต่ในใจเขาก็คิดอย่างนี้จริงๆ ไม่ว่าพวกเราจะแต่งงานกันเพราะอะไร แต่ตอนนี้พวกเขาก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีภรรยากันแล้ว

“เอาเหงื่อออกมาหน่อย คุณจะได้หายเร็วขึ้น”

นี่มันมีเหตุผลที่ไหนกัน

ทั้งคู่สายตาประสานกัน และยังไม่ทันที่หลีโน่จะได้พูดอะไร ปากแดงๆของเธอก็ถูกเขาจูบอย่างร้อนแรง ไม่เหมือนจูบอ่อนโยนเมื่อก่อนหน้านี้ แต่ครั้งนี้เป็นจูบที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น

ข้างนอก ฝนยังตกพรำๆ แต่ภายในห้องตอนนี้กลับร้อนระอุ

ค่ำคืนอันร้อนระอุวันนี้ ไม่ได้เสียไปโดยเปล่าประโยชน์ สังเกตได้ว่ามันทำให้อารมณ์ไม่ดีของเฟิงหีโม่หายไป

วันเวลาผ่านไป อารมณ์ของหลีโน่ก็ยังคงดีอยู่

เธอหยิบโทรศัพท์ใหม่ขึ้นมา เธอรู้สึกว่าเธอได้รับบทเรียนแล้ว หลังจากวันนั้น ทุกวันไม่ว่าจะใช้ชีวิตหรือทำอะไรเธอก็จะมีสติมากขึ้น

ที่บทเรียนและประสบการณ์ก็มีมูลค่ามหาศาล ไม่ว่าจะเป็นเงิน เลือด น้ำตา ไม่แน่ว่าสิ่งเหล่านี้อาจจะเป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้เพื่อที่จะโตขึ้น

หลายๆเรื่องหลีโน่ก็รู้สึกว่าตัวเองใส่ใจน้อยเกินไป ดังนั้นเธอจึงมีความสุขมาก ไม่ว่าจะเจอเรื่องใหญ่ขนาดไหน แม้ว่าเธอจะร้องไห้หรือระบายอารมณ์ยังไง แต่เมื่อผ่านไปได้ มันก็จะทำให้เธอขยันขึ้น

เธอทำงานทั้งหมดเสร็จแล้ว จึงแอบโทรหาแม่ เมื่อรู้ว่าทุกอย่างเป็นไปได้ดี

ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็ต่างมีแต่ข่าวแต่งงานของเจียงลู่ หรือไม่ก็เรื่องการท้อง

เธอก็จะส่งข้อความมาปั่นประสาทเธอ พอเธอบล็อก

อย่างแรกเธอจะไม่เข้าไปดูอะไรก็ตามในพื้นที่ของนาง ข่าวของเธอจะส่งมาอัตโนมัติ หลังจากนั้นเธอก็ปิดมือถือเพราะรำคานคน

หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่เธอดูสตอรี่ ก็จะรู้สึกว่าแค่ว่า เป็นหมาตัวหนึ่ง

นอกจากอวดความรัก เรื่องอื่นเธอทำไม่เป็นรึไง

ช่างทำลายความสุขของเธอจริงๆ

แต่ก็คิดขึ้นมาได้ เลยกดหัวใจให้นาง ไหนๆก็ดูแล้วก็ควรให้นางรู้ แค่เป็นการแสดงน้ำใจและตอบสนองความต้องการของใครบางคนเท่านั้น

บางเรื่องเราอาจจะคิดว่าปล่อยวางไม่ได้ แต่จริงๆมันไม่ยากเลย

หัวใจ อย่างน้อยมันก็เจ็บปวดเพียงสองวิเท่านั้น

โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาอีกครั้ง นั่นทำให้หลีโน่คืมสติ : ยัยสายฟ้าแลบ

เธอไม่ลงไม่เล่นมันแล้ว

เธอหันไปมอง กลับกลายเป็นว่าเฟิงหีโม่ต่างหากที่ส่งข้อความมา (เย็นนี้กลับบ้าน ทำอาหารด้วย)

สายตาของเธอเป็นประกายขึ้นมาทันที พร้อมกับริมฝีปากสีแดงระเรื่อของเธอที่ยกยิ้มขึ้นมา (ได้ ฉันจะรอ)

พร้อมกับหัวใจที่ล่องลอย เธอรู้ได้ทันทีว่า เรื่องทำอาหาร เขาตั้งใจให้เธอทำ

ก็มีข้อความส่งมาอีก หลีโน่กรอกตาไปมา เมื่อเห็นว่าคนที่ส่งมาคือ

(ขอบคุณ)

(ทำไมไม่เห็นเธอลงสตอรี่เลย คงไม่งกไม่ให้ฉันดูหรอกใช่ไหม)

จะบอกว่าสตอรี่ของเธอ

แต่กลัวว่าจะไม่ได้กวนประสาทต่อ เธอจึงยกขึ้นมาพิมพ์ว่า

พอได้คำตอบ ฝั่งนั้นก็เลยหยุดไป

ไม่มีข้อผิดพลาด ตอนที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมา เธอก็มีความสุขมาก

อีกด้านหนึ่ง เฟิงหีโม่ที่ดื่มกาแฟอยู่ก็เอาโทรศัพท์มาเล่นเป็นเวลานานมาก ริมฝีปากที่เย็นชาของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างดูดี

Bình Luận ()

0/255