วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่ 89 ต่างหูผีเสื้อที่ไม่สมดุล

บทที่ 89 ต่างหูผีเสื้อที่ไม่สมดุล

ทันทีที่รู้สึกตัว หลีโน่ก็บิดมือออกมาทันที พร้อมมองตาเขาและพูด

“ถ้าคุณตั้งใจมาที่นี่ เพื่อบอกข่าวดีเรื่องงานหมั้นล่ะก็ ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันรู้แล้ว งานหมั้น...ของคุณ ใหญ่ขนาดไหน เป็นที่ยอมรับขนาดไหน ทำไมฉันจะไม่รู้”

เล็บคมๆของเธอกำจิกเข้าไปที่ฝ่ามือแน่น พร้อมพูดคำนั้นออกมาราวกับไม่รู้สึกรู้สา ทั้งๆที่มันรู้สึกเจ็บราวกับมีมีดกรีดลงกลางใจ หลีโน่คิดถึงพิธีหมั้นเมื่อสามปีก่อนขึ้นมาได้

โรงแรมห้าดาวที่ดังที่สุดในเมืองเฟิงเฉิง ผู้คนระดับสูงต่างมาร่วมงานแต่งในวันนี้...แต่สุดท้าย กลับเป็นเธอที่เป็นตัวตลกของคนทั้งเมือง

แค่มองจากสายตา คำเยาะเย้ยเหล่านั้นก็ยังดังอยู่ในหู

เมืองเฟิงเฉิง บ้านเกิดของเธอ ซึ่งไม่ได้กลับไปนานแล้ว จนตัวเองก็จำไม่ได้ จนวันนี้มีคนมาพูดถึงสถานที่ที่ทำร้ายจิตใจเธออีกครั้ง

และเรื่องทั้งหมดนี้ก็เกิดจากผู้ชายคนเดียว

พอโตขึ้น แม่เธอก็เคยสอนว่า ผู้ชายกลัวเดินทางผิด ผู้หญิงกลัวเลือกคู่ครองผิด เรื่องความรัก ผู้หญิงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ

เขาทำให้เธอรู้จักราคาของคำว่า ‘ผิด’ ด้วยตัวเองอย่างฝังใจ เขาทำให้ไข่ในหินอย่างเธอ กลายมาเป็นคนที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะป่วยในวันนี้

“หึหึ ยินดีด้วย”

เธอหัวเราะเสียงเย็น เพราะอารมณ์ที่ไม่คงที่ทำให้ร่างกายเธอสั่นน้อยๆอย่างควบคุมไม่อยู่ แค่จะพูดคำคำเดียว ก็สูบพลังเธอไปแล้วทั้งหมด

“ไม่ใช่อย่างนั้น เสี่ยวหลี”

เขาขมวดคิ้ว แล้วส่ายหน้า แต่ก่อนที่จางเหยี่ยเจ๋อจะได้พูดอะไร โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาซะก่อน “พ่อ...”

แต่ระหว่างนั้นเธอก็ยังได้ยินชื่อที่ดังมาตามสาย ซึ่งก็เป็นชื่อเดียวกับ ‘ว่าที่คู่หมั้น’

ที่แท้เขาก็มี ‘ว่าที่ภรรยาแล้ว’

“คุณฉือหรอ เธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

ที่แท้เธอตกหลุมรัก ‘คนขี้โกหก’ แบบไหนกันแน่

หลีโน่รีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ด้วยหัวใจที่เย็นชา

ในซูเปอร์ หลีโน่ซื้อของเยอะมาก เพื่อดับอารมณ์ของตัวเอง เธอไม่ต้องการให้ความผิดพลาดในอดีตมากระทบต่อชีวิตอันสงบสุขของเธอตอนนี้

จากนั้นจึงเริ่มหุงข้าวก่อน แล้วก็กะเวลาทำอาหาร

ระหว่างที่ยุ่งอยู่กับการทำอาหาร ก็มีเสียงกดกริ่งและเสียงโหวกเหวกดังมาจากข้างนอก

“ห้ะ อะไรน่ะ ไม่ได้เอากุญแจไปหรอ”

ดังนั้นที่บ้านจึงมีแค่แม่บ้าน ช่าง

หลีโน่เช็ดมือไปพลางวิ่งออกไปข้างนอก พร้อมตะโกนไปด้วยว่า “มาแล้วค่ะ”

เมื่อเปิดประตูออกมา หลีโน่ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่นอกประตูเหล็กจากที่ไกลๆ เขาขับรถส่งของมา พร้อมโบกมือให้เธอไม่หยุด

เธอหยุดเดินทันที หลีโน่ไม่กล้าเปิดประตู จึงได้แต่จะโกนไปจากที่ไกลๆ “มาหาใครคะ”

“ใช่คุณเจี่ยนหลี่โน่รึเปล่าครับ ของคุณมาส่งแล้ว ช่วยเซ็นรับด้วยนะครับ”

“พัสดุ ของฉันหรอ”

เพราะช่วงสองปีนี้เธอช้อปปิ้งออนไลน์จนเป็นนิสัย แต่ที่อยู่เธอมักจะใส่ที่อยู่บริษัทหรือไม่ก็ให้ส่งไปที่บ้านแม่ของเธอนี่นา แล้วของจะส่งมาที่นี่ได้ยังไง หน้าประตูก็มีการเฝ้าอย่างหนาแน่น ปกติแล้วขนส่งจะต้องถูกตรวจสอบอย่างละเอียด

สัญชาตญาณของเธอบอกว่าเป็นการหลอก หรือไม่ก็ลักพาตัว

หลีโน่ยังคงยืนอยู่ไกลๆ ไม่เดินหน้า “ฉันไม่ได้สั่งอะไรนะ คุณมาผิดหลังหรือเปล่า”

ผ่านการตรวจข้างหน้ามาแล้ว แถมพวกเขายังยึดบัตรประชาชนผมไว้อีก สบายใจเถอะ บริษัทของผมเป็นบริษัทส่งของที่มีมูลค่าอันดับหนึ่ง รถของพวกเราก็เป็นระดับดีที่สุด

หลังจากเช็คข้อมูลแล้ว หลีโน่ก็งงเล็กน้อย เพราะมันถูกทั้งหมด

แต่ก็เดินออกมาสแกนม่านตาผ่านประตู แล้วรับกล่องพัสดุมา เมื่อเห็นบนกล่องเขียนว่า ‘เครื่องประดับ’

“ฟรีหรอคะ หรือให้ฉันจ่ายค่าจัดส่งมั้ย”

ช่วงนี้ยิ่งมีการเอาของถูกๆมาส่งหลอกเพื่อเรียกค่าส่งอยู่ด้วย เมื่อเห็นกล่องที่แพคมาอย่างแน่นหนาแล้ว เธอจึงตัดสินใจจะไม่เปิดออกมาดู ถ้าจะดูก็ต้องจ่ายเงินค่าส่งก่อน

“ค่าส่ง ฝั่งนู้นจ่ายแล้วครับ คุณแค่เซ็นชื่อแล้วก็สามารถเอาของไปได้เลย”

Bình Luận ()

0/255