วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่ 90 เธอเอาต่างกูที่เขาให้ทิ้งขยะไปแล้ว

บทที่ 90 เธอเอาต่างหูที่เขาให้ทิ้งขยะไปแล้ว

เธอดันเขาเข้ามาในห้องครัว และกดเขานั่งลงบนเก้าอี้ จากนั้นก็เอาอาหารมาเสิร์ฟบนโต๊ะ เธอวิ่งอย่างลุกลี้ลุกลน เพราะกลัวว่าเขาจะเห็นกล่องที่ทิ้งในถังขยะที่ยังแง้มๆอยู่

บนโต๊ะประกอบด้วยอาหารสี่อย่าง และซุปหนึ่ง มีไข่ผัดมะเขือเทศ ปีกไก่อบโค้ก ผัดผัก และเห็ดผัดเนื้อ อาหารธรรมดาบ้านส่งกลิ่นหอมฉุยออกมา จนทำให้คนที่เห็นเกิดหิวขึ้นมาได้

เมื่อเห็นเธอยิ้มตลอด เขาก็มีความสุข “กินกันเถอะ”

เฟิงหีโม่คีบปีกไก่วางไว้ในจานเธอก่อน “กินเยอะๆหน่อย ผอมมากแล้ว”

“คุณสามีก็กินด้วยนะคะ ลองดูฝีมือฉัน”

เธอก็คีบให้เขาหนึ่งชิ้น และพูด “ห้ามพูดว่าไม่อร่อย”

ปีกไก่แพงมาก แถมตอนเย็นปกติเธอไม่กินเนื้อ ดังนั้นเธอจึงซื้อมาทั้งหมดแค่หกชิ้นในจาน ถ้าเขาไม่คีบให้เธอล่ะก็ เธอคงไม่กิน

เสียงหัวเราะเบาๆดังออกมา แสดงว่าคำพูดของเธอทำให้เขามีความสุข

เธอกำลังจับตะเกียบขึ้นมา ก็เหมือนจะคิดอะไรได้ เธอจึงไปเอาหล่องทิชชู่ และผ้าเปียกมา จากนั้นจึงเริ่มค่อยๆกินปีกไก่

ทันใดนั้น เสียงของเฟิงหีโม่ก็ดังขึ้นมา “รสชาติดีมาก เค็มหวานกำลังดี อร่อยมาก”

“คิคิ...”

สุดท้ายหลีโน่ก็ยิ้มออกมา และกินปีกไก่ชิ้นนั้นทั้งหมด เพราะกลัวเฟิงหีโม่จะว่าเธอ จากนั้นเธอก็กินข้าว และเริ่มกินซุป กินเห็ดเล็กน้อย และเอาเนื้อหมูสามชั้นทั้งหมดให้เฟิงหีโม่ แต่ก็เหมือนว่าเขาจะชินแล้ว เคยคีบมากินอย่างไม่คิดอะไร

อาหารในวันนี้ ทั้งคู่กินกันอย่างอิ่มเอม

ตอนที่ใกล้กินหมด เฟิงหีโม่ถึงเพิ่งจะสังเกตว่า ปีกไก่ที่เขาเหลือไว้ให้ไม่ลดเลยสักนิด เขาจึงดันจานไป “ทำไมกินแค่นี้”

หลีโน่รีบดันจานกลับไป

ฉันต้องอายจนต้องไห้แน่ๆ คุณอย่าทำให้เสียของนะ พรุ่งนี้ก็เสียแล้ว ดังนั้นวันนี้คุณต้องรับผิดชอบเนื้อ ส่วนฉันจะกินผักเอง ชายหญิงร่วมแรง ไม่เหนื่อยแน่นอน

สองชิ้นสุดท้าย หลีโน่คีบไว้บนจานของเขา จากนั้นก็เริ่มกินไก่ผัดมะเขือเทศที่เหลือเล็กน้อย อาหารทุกอย่างหลีโน่กินแค่อย่างละนิดเท่านั้น

นอกจากซุปและผัดผักที่เหลือเล็กน้อย อย่างอื่นก็กินไปแล้วทั้งหมด

จนเป็นลมขึ้นมาได้ เขาก็บอกเธอว่า “เนื้อไม่กินก็ได้ แต่ข้าวต้องกินอิ่ม

ถ้าคนอื่นรู้เข้า คงคิดว่าเขาเลี้ยงเธอไม่ดีแน่

“ค่ะ ฉันกินอิ่มแล้ว คุณดูสิพุงป่องแล้ว”

และเดินออกไปห่างอีกนิด พร้อมลูบท้องของตัวเอง และดึงเสื้อตัวใหญ่ๆให้แนบตัว

“อืม การเปลี่ยนแปลงยังไม่สำเร็จ ต้องพยายามต่อไป”

“คุณสามี คุณมองอะไรน่ะ นิสัยไม่ดี

เขาว่าเธอนมเล็กได้ยังไง เธอคัพซีเชียวนะ

ตอนสมัยเด็กๆคัพเธอเปลี่ยนเร็วมาก จนเกือบเต้นไม่ได้ จนหลังๆตอนจะเต้นเธอต้องใส่เสื้อซับเยอะกว่าคนอื่น และยังต้องผอมกว่าคนอื่นอีกด้วย

แต่เธอที่ฝึกเต้นวันละหลายชั่วโมง ละรัดหน้าอกตลอด ก็ยังไม่ได้รับผลกระทบอะไร หลังจากนั้นแล้ว

เธอก็นับว่าใหญ่จนโดนอิจฉาเหมือนกัน จึงทำให้เธอชอบใส่เสื้อตัวใหญ่ๆตั้งแต่เริ่มเข้ามอปลาย เพราะเธอไม่ชอบให้คนอื่นจ้องที่หน้าอกของเธอ

และเมื่อถึงวัยมหาลัย เธอก็ซ่อนไม่ได้อีกต่อไป ตอนนั้นพวกผู้ชายยังจัดอันดับคนที่หน้าอกสวย และเธอก็ติดอันดับต้นๆอีกด้วย

หลังจากนั้นทุกครั้งที่ผู้ชายเห็นเธอ ก็มักจะมองหน้าอกเสมอ จนทำให้เธอโกรธแทบบ้า

จากนั้นมาเธอก็เลยใส่เสื้อขั้นในสีดำรัดรูปทุกวันและเดินไปทั่วมหาลัย ให้คนพวกนั้นมองจนพอใจ และในที่สุดเขาก็ไม่อยากมองอีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงได้ขนานนามจากทั้งในและนอกมหาลัย

เธอก็ได้เจอกับจางเยวี่ยเจ๋อ

จากนั้นก็เคี้ยวตุ้ยๆ พร้อมแอบมองเขา

และพูด “คุณสามีทำงานมาเหนื่อยๆ รีบกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

“อืม”

ท่าทางที่อ่อนโยน และสุภาพของเธอ เป็นสิ่งที่เขาคิดไม่ถึงมาก่อน เฟิงหีโม่ถูกเธอดันออกไปจากห้องครัวในที่สุด

จากนั้นก็คิดถึงเรื่องของในถังขยะ ที่เธอพะวงถึงมาตลอด เธอคิดว่า

จะจัดการกับของขวัญนี้ยังไงดี คืนนี้จะเก็บไว้ไหน พรุ่งนี้ต้องเอาไปคืนเขาไหม

แค่คิดว่าต้องติดต่อกับจางเยวี่ยเจ๋อ เธอก็ปวดหัวขึ้นมาดื้อๆ

Bình Luận ()

0/255