วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่ 92 ผู้ชายเฟอร์เฟคและนางฟ้าคนสวย

บทที่ 92 ผู้ชายเฟอร์เฟคและนางฟ้าคนสวย

เธอส่ายหน้า และอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเขา “โง่จริงๆ”

เธอยกมือขึ้นมาจัดต่างหูให้เข้าที่ จากนั้นก็ใส่แป้นลงไป แล้วยกริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยๆ ถ้าใส่แบบที่เขาทำให้ คงจะตกตั้งแต่ยังไม่ได้ออกจากบ้านแล้ว จากการที่เขาใส่ไม่เป็นแบบนี้ เธอกลับดีใจมาก เพราะมันแสดงว่าเขาไม่เคยใส่ให้ใครมาก่อน

เมื่อส่องกระจกดู แม้ว่ามันจะดูไม่สมราคา เพราะต่างหูไม่ได้ยาว พอปล่อยผมลงมามันจึงไม่ได้โดดเด่นมาก แต่เธอก็ชอบมาก

“คุณสามี วันนี้สายแล้ว ไม่ต้องทำอาหารดีกว่า วันนี้คุณสามีสั่งอาหาร แล้วไปกินที่บริษัทแล้วกันนะ”

“ครับ”

เฟิงหีโม่กำลังจะหันไป แต่หลีโน่ก็ดึงมือเขาไว้ก่อน “คุณสามีคะ ขอยืมใช้มือคุณหน่อยได้ไหม”

“หืม”

“อวดหน่อย” เธอตอบ แล้วหันไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา “คุณสามี คุณจับมือฉันไว้ค่ะ”

เธอยื่นมือเล็กไปไว้ในมือใหญ่ แล้วจับกันแน่น จากนั้นก็ซบหัวลงไปบนแขนของเขา เมื่อหามุมได้เธอก็ถ่ายรูปมือ และถ่ายรูปมุมหน้าโดยที่รูปนั้นเธอตั้งใจจะให้เห็นว่าทั้งคู่ใส่เสื้อสีเดียวกัน จากนั้นเธอก็ลงรูป

[วันที่สวยงามอีกหนึ่งวันกำลังจะเริ่มแล้ว มีความสุข มีความสุข]

ที่แท้ การอวดความรักเค้าทำอย่างนี้น่ะหรอ เธออยากให้คนอื่นเห็นหรือไม่อยากให้เห็นกันแน่

เฟิงหีโม่ได้แต่มองแล้วยิ้มบางๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป การได้เห็นดอกไม้ท่ามกลางสายหมอก แม้จะลึกลับ แต่ก็ทำให้คนหลงอยู่ในภวังค์ได้

ที่จริงแล้วหลีโน่ไม่ได้อยากอวด โดยเฉพาะอวดความรักที่ยังไม่ชัดเจน แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะต้องการปิดปากเจียงลู่ หรือเป็นการตอบโต้ สุดท้ายเธอก็เลือกจะอวดอยู่ดี

เมื่อมองไปที่มือที่ประสานกันอยู่ ความเจ็บปวดก็กระแทกเข้ามากลางใจเธออย่างจัง

เธอรีบหลุบตาลง และสะบัดความรู้สึกนั้นออกไป

ครั้งหนึ่งเธอเคยนับถือความรักมาก แต่ตอนนี้มันช่างห่างไกลเหลือเกิน

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปทำงาน

หน้าจอสีดำนั้นสะท้อนเงาร่างกายอันสวยงาม

เธอกดเปิดคอม และกินข้าวไปพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จากนั้นเธอก็กดเข้าแอพวีแชท และพบว่ามีข้อความส่งเข้ามาเยอะมาก

[ไม่ใช่เอามือซ้ายกับขวาตัวเองมาจับกันหรอกใช่ไหม มองไม่เห็นคนเลย

ยัยนี่ ถ้าไม่แขวะจะตายรึไง

[ในบ้านมีผู้ชายที่เฟอร์เฟค ฉันกลัวคนเลวๆขโมย

เมื่อเลื่อนดูเรื่อยๆ ก็เห็นเพื่อนร่วมงานต่างก็กดถูกใจ และคอมเม้นมากมาย

ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นเจียงลู่ เธอเลยเตรียมจะโต้กลับ แต่เมื่อดูกลับเป็นเฟิงหีโม่ส่งมา

อารมณ์ที่ขุ่นมัวถูกทำลายจนหมดสิ้น เธอยิ้มออกมาอย่างเบิกบาน : เขาก็ติดตามสตอรี่เธอหรอ

เมื่อเห็นว่าเขาก็ดูเหมือนกัน เธอก็ไม่ได้หงุดหงิดแล้ว

เธอก็เห็นคอมเม้นก็เฟิงหีโม่เช่นกัน: [ที่บ้านมีนางฟ้า

เขาเห็นเธอตอบคอมเม้นด้วยหรอ

: [ที่รักน่ารักที่สุด]

จากนั้นเขาก็ตอบ “อืม” กลับมา

เพียงแค่เวลาระหว่างเปิดเครื่องไม่กี่วิ จิตใจของหลีโน่ก็สวิงขึ้นลงราวกับรถไฟเหอะ และเพราะช่วงเวลานี้เอง ทำให้อารมณ์ของเธอดีขึ้นมาทันที

อีกฝั่งหนึ่ง เฟิงหีโม่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองไปที่รูปของมือทั้งคู่ที่ประสานกันอยู่ เขามองข้อความนิ่ง และรู้สึกว่ามันขาดอะไรไป

หลังจากนั้นหลายวัน ทุกวันหลีโน่ก็ยังคงใส่ต่างหูคู่นี้ เธออารมณ์ดีมาก

ก็โดนจางเยวี่ยเจ๋อมาดักไว้อีกครั้ง เมื่อเงยหน้าขึ้นมา หลีโน่ก็ขมวดคิ้วทันที

ถ้าจะบอกว่าครั้งแรกเป็นเพราะบังเอิญหรือมีธุระ งั้นครั้งนี้เธอคงคิดแบบนั้นไม่ได้อีกแล้ว

ผ่านไปไม่กี่วัน เธอรู้สึกว่าเขาดูโทรมมากขึ้น เธอคิดจะพูดอะไรสักหน่อย และสุดท้ายก็พูดไปแค่ว่า

“คุณมีธุระหรอ”

ตอนนี้แค่เธอดูแลตัวเองก็ยากเกินพอแล้ว

เขาต้องการจะมาหาเธอ

“คุณจะไปไหน ผมจะไปส่ง”

Bình Luận ()

0/255