วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่ 94 ร้องไห้มาหรอ

บทที่ 94 ร้องไห้มาหรอ

เมื่อก่อนเธอก็คิดว่าเจียงลู่เป็นคนดี และเชื่อเจียงลู่มาตลอด แต่ตอนนี้คุณแม่เจี่ยนรู้สึกเหมือนถูกหลอก สีหน้าของเธอจึงแสดงออกมาอย่างเกลียดชัง

ในตอนนี้เจียงลู่ก็เหมือนจะรู้สึกตัวขึ้นมาได้ เธอโกรธจนลืมรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง

เธอนิ่งอยู่นานมากโดยไม่ส่งเสียงอะไรออกมา

หลีโน่กอดแม่ของตัวเองไว้ แล้วพูดอีกครั้ง

“ฉันจะบอกเธออีกครั้ง ฉันไม่ได้สนใจจางเยวี่ยเจ๋อแล้ว ตอนนี้ฉันแค่ต้องการอยู่อย่างสงบกับแม่ของฉันเท่านั้น จากนี้เธออย่ามากวนพวกเราอีก เห็นแก่ผู้หญิงด้วยกัน ฉันจะเตือนเธอสักหน่อย เธออย่าเดินทางเหมือนฉันเมื่อก่อน เธอเข้าใจเขาจริงๆไหม เธอเคยเจอพ่อแม่เขาหรือเปล่า แล้วพ่อแม่เขายอมรับมั้ย ขนาดแต่งงานแล้วยังเลิกลาได้ นับประสาอะไรกับหมั้น ยังมีเวลา เธอคิดถึงตัวเองมากๆ อย่ามัวเอาเวลามาเสียกับพวกเราที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย”

พูดจบหลีโน่ก็ปิดประตูใส่หน้าเธอทันที

จริงๆแล้ว คำพูดพวกนี้เธอต้องการจะพูดให้ตัวเองฟัง เมื่อก่อนเธอหน้ามืดตามัว เขาพูดอะไรเธอก็เชื่อโดยไม่สงสัย แต่ตอนนี้เมื่อคิดขึ้นมาได้ ความรักในครั้งนั้น มันช่างไร้สาระนัก

คุณแม่เจี่ยนดึงหลีโน่มานั่งลง แล้วถอนหายใจออกมา

“เสี่ยวหลี ตอนนี้รู้ยังไงว่าทำไมพ่อกับแม่ถึงต้องเข้มงวดกับความรักของลูก ความรักช่วงนี้ ถ้ามันจบลงแล้ว หนูก็ยังตัดกับเขาไม่ขาดอยู่ดี บางทีมันอาจจะกระทบกับหนูทั้งชีวิต เส้นทางความรัก ผู้หญิงเดินทางผิดยิ่งน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี เข้าใจมั้ย ถ้ารู้ว่าผิดแล้ว แม้จะยาก แต่ก็ต้องรีบพาตัวเองกลับมาให้ได้ เข้าใจมั้ย”

“แม่ หนูรู้แล้วค่ะ แต่งงานแล้วหนูไม่มีทางสองจิตสองใจแน่นอน” ไม่ว่าการแต่งงานครั้งนี้จะเกิดขึ้นมาได้ยังไง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร แต่เพียงแค่มีกฎเกณฑ์ เธอก็พร้อมจะปฏิบัติตาม

“อืม ถ้างั้นก็ดี แม่คิดขึ้นมาได้พอดีว่ามีประโยคนึงที่พูดมามันถูกมาก ความรักก็เหมือนสิ่งฟุ่มเฟือยในชีวิตของเรา ถ้ามีก็ดี ถ้าไม่มีชีวิตก็ยังดำเนินไปได้ไม่ใช่หรือ ดังนั้นเสี่ยวหลี ไม่ว่าจะเจอกับอะไร แค่ใช้ชีวิตให้ดีก็พอ อย่างอื่นมันไม่สำคัญ เข้าใจมั้ย แม่มีแค่หนูแล้ว หนูห้ามพลาด....”

แล้วพูดออกมายาวเหยียด หลายปีมานี้เธอเจอกับประสบการณ์ที่ผันผวนจนแทบบบรรยายออกมาไม่ได้ แต่เธอไม่สามารถล้มได้

หนูต้องกลับแล้ว ไม่งั้นลูกเขยของแม่ต้องไม่พอใจแน่

“ขับรถช้าๆ ระวังด้วยนะ ถึงบ้านแล้วบอกแม่ด้วย”

“ค่ะ”

เธอหยิบกระเป๋า สั่งให้แม่ล็อคประตูหน้าต่างเสร็จแล้ว จึงขับรถกลับบ้าน

เจียงลู่ที่เปียกไปทั้งตัว ไม่แม้แต่จะเช็ดน้ำออก

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณสภาพแบบนี้”

เมื่อเห็นเธออยู่ที่หน้าประตู จางเยวี่ยเจ๋อจึงดึงเธอเข้าไปในห้อง แล้วหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้เธอ

เจียงลู่นั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทางสะอึกสะอื้น

“เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

“วันนี้ฉันไปเดินห้าง กะว่าจะซื้อมีดโกนให้คุณ แต่ฉันเห็นหลีโน่....”

มือที่ถือผ้าขนหนูอยู่ชะงักไป สีหน้าของจางเยวี่ยเจ๋อแปลกไปทันทีอย่างเห็นได้ชัด แน่นอนว่าเจียงลู่เห็นแล้ว ตอนนี้เขาสติหลุดไปแล้ว

จนถึงวันนี้ สายตาของเขาทีมองผู้หญิงคนนั้นก็ยังเปลี่ยน เขายังสนใจเธอ

ไม่มีปฏิกิริยาใดๆบนใบหน้าของเธอ แต่ใต้กระโปรงนั้น เธอก็จิกเล็บลงไปบนต้นขาอย่างแรง

จำได้ว่าเป็นสัญลักษณ์แทนใจของพวกคุณ ฉันคิดว่าที่เธอใส่ต่างหู อาจจะเพราะอยากหวนคืน แล้วฉันก็นึกขึ้นมาได้อีกว่า วันก่อนเหมือนจะเห็นรถของคุณหน้าบริษัทของเธอ ฉันเลยคิดว่าในใจของคุณก็ยังคงคิดถึงเธอเหมือนกัน ฉันคิดว่าที่เธอใส่ต่างหูแสดงว่าอารมณ์ของเธอต้องดีมากแน่ ฉันเลยไปไกล่เกลี่ยกับเธอ ขอให้เธออย่าเกลียดคุณ แต่ใครจะรู้ว่า...สงสัยฉันจะรีบพูดเกินไป ยังไม่ทันพูดจบ

เธอบีบน้ำตาออกมาอีก ก่อนจะพูดต่อ

แม้ฉันจะรักคุณ และยังท้องลูกของคุณด้วย แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะความเต็มใจของฉัน ฉันรักคุณเกินไป จนควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ขอแค่ให้คุณมีความสุข ฉันยินดีที่จะมองพวกคุณอยู่ห่างๆ ไม่รบกวนพวกคุณ ขอแค่ให้ฉันได้อยู่ข้างๆคุณ

จางเยวี่ยเจ๋อเช็ดผมให้เธอด้วยความเสียใจ “พูดอะไรโง่ๆ ผมไปที่ใกล้ๆตรงนั้นต่างหาก...ผมไปธนาคาร”

เขาไปธนาคารที่ค่อนข้างใหญ่ตรงนั้นอย่างไม่ตั้งใจ และพอดีกับที่ต้องผ่านบริษัทเธอที่อยู่ไม่ไกล

“ขอโทษ ทำให้คุณโดนด่าแล้ว

Bình Luận ()

0/255