วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่ 98 เขาแอบกินนอกบ้าน

บทที่ 98 เขาแอบกินนอกบ้าน

หลีโน่กรอกตาไปมา เมื่อพอจะเดาได้ว่ามันหมายความว่ายังไง

ครู่หนึ่งจางเยวี่ยเจ๋อก็เดินมา พร้อมกับในมือที่ถือรองเท้าแตะผู้หญิงมาด้วย เมื่อเขาเห็นเธอเขาก็ชะงักไป ก่อนจะวางรองเท้าบนลงพื้น

และก็ไม่ต่างจากที่คิดเอาไว้ เจียงลู่เปลี่ยนรองเท้าพลางพูดไปด้วย

“เห้อ ถ้ารู้ว่าจะบังเอิญเจอหลีโน่คงไม่รบกวนคุณให้มาแล้ว รองเท้าคู่นี้มันไม่ค่อยดีเลย เดินไปนิดเดียวก็ขาดซะแล้ว ฉันเลยไม่กล้าเดินไปทั่ว กลัวว่าถ้ามืดๆจะล้มแล้วกระทบลูก นอกจากนี้กระเป๋าตังฉันก็ไม่ได้พก รถก็เอาไปล้างแล้ว ก็เลยต้องให้คุณมาเนี่ยแหละ”

หลีโน่ที่มองเธอใส่รองเท้าแตะไม่มีส้นอยู่ รู้สึกว่าเธอแสดงได้แย่มาก จนไม่รู้จะพูดยังไง ยุคนี้แล้ว ยังมีอะไรที่โทรศัพท์ทำไม่ได้อีก

เงินในวีแชทของเธอไม่มีเลยหรือไง

แต่มีบางคนอาจจะชอบเป็นพระเอกขี่ม้าขาวอยู่แล้วก็ได้ ไม่งั้นจะมีจังหวะที่วีรบุรุษจะได้ช่วยสาวงามได้ยังไง

ไหนๆก็มาแสดงถึงที่แล้ว เธอจึงดูไปอย่างนั้น

เมื่อก่อนสถานการณ์อย่างนี้ ขนาดเธอคิดยังไม่กล้าคิดเลย แต่ตอนนี้เมื่อเธอเห็นฉากนี้จริงๆเธอกลับรู้สึกเฉยๆ เธอเองก็แปลกใจเหมือนกัน

และสุดท้ายก็เป็นอย่างที่เธอคิด วินาทีต่อจากนั้นเสียงอันอ่อนโยนของเขาก็พูดขึ้น “ไม่เป็นไร เป็นหน้าที่ผมอยู่แล้ว”

ในใจเธอโมโหอย่างหนัก แต่เธอก็เลือกที่จะแสดงออกมาอย่างใจดี : จะแสดงความรัก ทำไมไม่เปลี่ยนสถานที่หน่อย ทำไมต้องมาขวางทางรถเธอด้วย

ทันใดนั้นน้ำเสียงของเจียงลู่ก็พูดออกมาอย่างอ่อนแออีกครั้ง

“เยวี่ยเจ๋อ คุณช่วยพูดกับหลีโน่หน่อยสิ เป็นผู้หญิงทำไมถึงเขาคลับกลายเป็นผีเสื้อกลางคืนท่ามกลางผู้ชายแบบนี้ มันไม่ปลอดภัยเลยนะ ใช่มั้ยคะ หลีโน่ฉันเป็นห่วงเธอจริงๆนะ ถึงแม้ชีวิตจะไม่ราบรื่น แต่ผู้หญิงอย่างเราก็ต้องรักตัวเอง มีปัญหาอะไรเธอพูดกับฉันได้ ฉันจะพยายามช่วยเธออย่างสุดความสามารถ...”

ที่แท้จุดสำคัญก็ตรงนี้นี่เอง

นี่เธอตั้งใจจะพูดว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ดีออกมากลายๆ และยังพูดว่าเธอไม่รักตัวเองอีก

แต่สีหน้าเธอกลับยิ้มออกมาบางๆแล้วพูด “ฉันลำบากมากจริงๆ

เธอค่อยๆพูดเสียงอ่อน “นี่นับว่าลำบากหรอ

สายตาของจางเยวี่ยเจ๋อที่มองหลีโน่ก็ไม่ต่างอะไรกับลิงอุรังอุตังในสวนสัตว์

หลีโน่กรอกตา และส่งเสียงหึออกมาหนึ่งครั้ง

ถ้าเธอให้ไม่ได้ ก็อย่ามาสั่งสอนเรื่องคนดีอะไรอีก เธอไม่รู้อะไร ตอนนี้ผู้หญิงต่างต้องมีมารยา ผู้ชายของฉันก็ชอบที่ฉันเป็นแบบนี้ เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย ฉันยังต้องหาเงิน ไม่มีเวลามาเล่นละครกับเธอหรอก คราวหลังอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก และก็รบกวนหลบด้วย

เธอตั้งใจแสดงว่าตัวเองไม่พอใจมาก จากนั้นก็เปิดประตูรถขึ้นไปทันที

เธอเหยียบคนเร่งออกไป โดยไม่สนใจว่าทั้งสองคนข้างหลังจะพูดอะไร

ถึงได้ผ่อนคลายลงมา :

ถ้านี่เป็นสิ่งตัดสินว่าผู้หญิงคนไหนดีหรือไม่ดี งั้นเธอก็ยอมรับว่าวันนี้เธอเป็นผู้หญิงไม่ดี เพราะเธอในตอนนี้ไม่สนใจอะไรแล้ว

และเอาเงินเก็บไว้ในตู้ลิ้นชักแล้วล็อกไว้อย่างเคย

เดือนหน้าก็ยังพอถูไถ แต่เดือนต่อไปเงินเธอจะเริ่มขาดแล้ว เธอต้องหาเงินเพิ่มมากกว่าทุกเดือนอย่างน้อยสองหมื่นหยวน และนี่เป็นกรณีที่ไม่มีอาการอะไรแทรกซ้อนเท่านั้น

ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งปวดหัว : ไม่มีเงินก็น่ากังวลมากพออยู่แล้ว นี่ยังมีคนน่ารำคาญอีกสองคนมาวุ่นวายอีก

ช่างเป็นช่วงที่น่าลำบากจริงๆ

ก่อนที่ความคิดเธอจะผุดขึ้นมา : จะว่าไป

เธอส่องกระจกและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป เมื่อเห็นว่ามันค่อนข้างดีแล้ว จึงส่งไปให้เฟิงหีโม่

[คุณสามี คิดถึงจัง]

เธอรอทั้งวัน ก็ไม่มีการตอบกลับมา เขาปล่อยให้เธอรอเก้อ จนสุดท้ายเธอก็บึนปากและเดินขึ้นเตียงไป

ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา เฟิงหีโม่โทรกลับมานั่นเอง

เธอทุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงด้วยสายตาเป็นประกาย จากนั้นก็พูดลากเสียงหวานๆ “คุณสามี~”

ทางฝั่งเฟิงหีโม่ก็ยกยิ้มกว้างขึ้น “อื้ม”

คุณโทรมาแบบนี้แสดงว่าคิดถึงฉันใช่ไหมล่ะ ตอนกลางคืนไม่มีคนคุยด้วย ไม่มีคนกวนคุณ

เพราะไม่ธุระอะไร และไม่รู้จะพูดอะไรดี หลีโน่กลัวมากว่าเขาจะตอบแค่อืมคำเดียวแล้ววางสายไป เธอจึงต้องพูดออกไปอย่างมั่นใจยกใหญ่

Bình Luận ()

0/255