ตอนที่ 463
บทที่ 464 ช้าก่อน [รีไรท์]
October 22, 2026
พลังปราณดั้งเดิมรอบตัวเขาเพิ่มพูนขึ้น และอักขระที่เคยปรากฏเหนือศีรษะก็หายไปเกือบหมด!
ฉู่หลิวเยว่เคยคิดว่าจักรพรรดิจยาเหวินนั้นแข็งแกร่งมากกว่าที่เห็น แต่นางไม่คาดคิดว่ามันจะแข็งแกร่งขนาดนี้!
ซึ่งเขาในตอนนี้ได้ทะลวงสู่ขั้นสูงสุดของระดับหกแล้ว!
และไม่แน่ว่าอาจจะทะลวงขึ้นไปอีก!
การคาดเดาที่ไร้น้ำหนักปรากฏขึ้นในสมองของฉู่หลิวเยว่
หากอักขระนั่นหายไปโดยสมบูรณ์ ความแข็งแกร่งของจักรพรรดิจยาเหวินย่อมทะลุทะลวงสูงขึ้นไปอีก…
และก็เป็นไปตามคาด ในจังหวะสุดท้ายที่ลวดลายอักขระค่อยๆ หายไป พลังงานโดยรอบจากสวรรค์และโลกก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของจักรพรรดิจยาเหวินอย่างบ้าคลั่ง!
ลมปราณบนร่างกายของเขาพวยพุ่งออกมาไม่หยุด!
แม้แต่ฉู่หลิวเยว่เห็นยังตกใจขนาดนี้ นับประสาอันใดกับคนอื่นที่ยังไม่เข้าใจถึงสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น?
เมื่อร่างของจักรพรรดิจยาเหวินปรากฏขึ้นในอากาศ และเผยให้เห็นสภาพที่แท้จริงของเขา ผู้คนทั้งหลายก็ล้วนตะลึง!
“นั่น นั่นคือ…ฝ่าบาทหรือ!?”
“ใช่ฝ่าบาทจริงๆ! แต่ไม่ใช่ว่าพระองค์…ถูกคุมตัวไปยังตำหนักชิงเหอแล้วหรอกหรือ? เหตุใดตอนนี้ถึง…”
“นักรบระดับหก… ฝ่าบาททะลวงถึงระดับหกได้แล้วหรือ!?”
ทุกคนต่างพูดคุยกัน และในที่สุดประโยคสุดท้ายนั่น ก็ปลุกพวกเขาให้ตื่นจากภวังค์!
ผู้อาวุโสหลายคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างตกอยู่ในความเงียบที่น่าอึดอัด พลางสบสายตาเปลี่ยนสายตาระหว่างกันและกัน!
เรื่องนี้มันฉุกละหุกและน่ากลัวเกินกว่าที่พวกเขาจะรับได้!
คนทั้งแคว้นเย่าเฉินรู้ดีว่า หากเทียบกับอัจฉริยะแล้ว ความสามารถในการฝึกตนของจักรพรรดิจยาเหวินนั้น เรียกได้ว่าอยู่ในระดับ “ดี” เท่านั้น ซึ่งไม่ถือว่าน่ายกย่องเชิดชูแต่อย่างใด
ควบคู่ไปกับการขาดการฝึกฝนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ยิ่งรู้เลยว่าพลังต่อสู้ของจักรพรรดิจยาเหวินถดถอยเพียงใด
และจวบจนเมื่อครู่ พวกเขาก็ยังคิดเช่นนั้น
มิฉะนั้นยามที่หรงจิ่วบุกเข้ามา จักรพรรดิจยาเหวินคงจะไม่พ่ายแพ้เร็ว และเกิดสถานการณ์น่าอับอายเช่นนั้นหรอก
ทว่าตอนนี้…ดูเหมือนว่าพลังปราณมหาศาลและการบีบเค้นที่น่าเกรงขามนั้น กำลังพุ่งออกมาจากร่างของจักรพรรดิจยาเหวินอย่างชัดเจน!
นี่แสดงให้เห็นว่าเขาแตกต่างจากซือถูซิงเฉิน ที่เป็นฝ่ายถูกกลืนกินเสียเอง และพยายามฝืนทะลวงให้ผ่านระดับห้า!
นั่นหมายความว่า เขาซ่อนความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้!
เพื่อปลดปล่อยมันออกมาในครานี้!
แต่จู่ๆ ก็มีคนเอ่ยถามขึ้นมา
“แล้วองค์ชายสามเล่า?”
ฝูงชนล้วนพากันชะงักราวตกใจ
เมื่อครู่หรงจิ่วบอกจะไปตามหาจักรพรรดิจยาเหวินหนิ!
ผู้ใดจะจินตนาการได้ว่าในช่วงเวลาสั้นๆ สิ่งต่างๆ จะพลิกผันกลับตาลปัตรเช่นนี้!
และกลายเป็นว่าตอนนี้หรงจิ่วเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด!
แม้ว่าเขาจะมีอุบายทางการทหารมากมาย แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสามารถต่อกรกับนักรบระดับหก!
ทว่าในความเป็นจริง สภาพของหรงจิ่วในตอนนี้นั้น ดีกว่าที่ทุกคนจินตนาการไว้ เขาเพียงบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น
ย้อนกลับไปในตอนที่เขามาถึงบริเวณด้านนอกของตำหนักชิงเหอ เขาก็บังเอิญเจอจักรพรรดิจยาเหวินที่กำลังทะลวงขอบเขตอยู่
ซึ่งขณะที่เขากำลังจะเข้าไป จักรพรรดิจยาเหวินก็พุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าโดยไม่สนใจเขาเลย
และพลังปราณบางส่วนที่แผ่ออกมากระทบเขา พลอยทำให้เขาได้รับบาดเจ็บไปด้วย
แต่ความคับแค้นใจนั้น มีมากกว่าเสียใจหมื่นเท่า!
เขามองขึ้นไปที่จักรพรรดิจยาเหวิน ที่กำลังพัฒนาความแข็งแกร่งอยู่บนท้องฟ้า คิ้วของเขาขมวดเป็นปม พร้อมอารมณ์มากมายที่ฉายวาบขึ้นในดวงตาของเขา
ทั้งตกใจ สับสน สงสัย และไม่เชื่อ…
ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
ทำให้เว่ยหลินที่ตามหลังมาอย่างใกล้ชิด เอ่ยถามทันทีว่า
“ท่านยังไหวหรือไม่ องค์ชาย?”
หรงจิ่วส่ายหัวและหัวเราะดังขึ้น แต่ดวงตาของเขาไม่ได้ยิ้มตามไปด้วยเลย