บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1005

ยิ่งเขาคิดเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสงสัยและสับสนมากขึ้นเท่านั้น

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ ด้านหลังเซิ่งฟางสี่ จู่ ๆ ชายคนหนึ่งก็ควบม้าเข้ามาอย่างเร่งรีบ

“รายงาน รายงานขอรับ ท่าไม่ดีแล้วขอรับ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

ใบหน้าของทหารคนนั้นเต็มไปด้วยความกังวลใจและตื่นตระหนก เขาตะโกนบอกเซิ่งฟางสี่อย่างลนลาน “ท่าไม่ดีแล้ว อาหารและหญ้าของเราถูกเผาหมดแล้วขอรับ!”

“อะไร!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซิ่งฟางสี่ก็ตื่นตระหนกทันที

เขาอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายด้วยความตกใจ สัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็นบนหลัง

ความรู้สึกน่าขนลุกนี้เข้ามารบกวนจิตใจของเขาอยู่ตลอดเวลา จนทำให้หายใจลำบาก

เมื่อต้องเดินทัพเพื่อไปสู้รบ สิ่งที่สำคัญที่สุดที่ต้องเตรียมคืออาหารและหญ้า หากมีอาหารไม่เพียงพอ ขวัญกำลังใจจะลดลงอย่างมาก และการต่อสู้จะต้องพ่ายแพ้แน่นอน!

ตอนนี้อาหารและหญ้าถูกไฟไหม้หมดแล้ว เมื่อเหล่าทหารได้ยินก็เกิดความตื่นตระหนก สีหน้าบ่งบอกว่าไม่สบายใจชัดเจนตามที่คาดไว้

สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความกลัวและความตื่นตกใจ เริ่มพูดคุยกันเสียงเบาด้วยความหวั่นวิตก!

หากไม่มีเสบียงอาหารหลังสงคราม คนจะไม่ตายเพราะความเหนื่อยล้าหรือความอดอยากหรือ!

“ไฟไหม้ไปเท่าไหร่ แล้วไฟดับได้ทันเวลาหรือยัง?”

ใบหน้าของเซิ่งฟางสี่กังวลมาก เขาถามอย่างเป็นกังวล

“ทุกอย่าง... ถูกเผาไปหมดแล้ว...”

เหงื่อเย็นบนหน้าผากของทหารคนนั้นหยดลงมา เขากลืนน้ำลายลงคอ สายตาเผยให้เห็นความสิ้นหวัง!