บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1062

ใบหน้าของเซิ่งตงฉยงเต็มไปด้วยความโกรธ ขณะนี้เขารู้สึกว่าเขาหงุดหงิดเพราะเจ้าเด็กชื่อเอ้อร์ฮาคนนี้มาก เขาอยากจะจับตัวอีกฝ่ายมาถลกหนังทั้งเป็น แล้วกรีดเลือดออกมาดื่ม และทรมานเขาให้ตายอย่างโหดเหี้ยม!

ทันใดนั้นใบหน้าของเอ้อร์ฮาก็จริงจัง เขาขมวดคิ้วพูดอย่างมีเลศนัย “หากสู้กันจริง เจ้าเอาชนะข้าไม่ได้หรอก เจ้าแค่รนหาที่ตายที่นี่เท่านั้น”

“บอกเลยว่าด้วยทหารห้าหมื่นคนของเจ้านั้น แม้ว่าจะมีมาเพิ่มอีกห้าหมื่นคน เจ้าก็ยังไม่เหมาะที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้าอยู่ดี หากข้าต้องการสังหารเจ้า มันเป็นเรื่องง่ายที่ไม่ต้องใช้ความพยายามเลย!”

คำพูดของเอ้อร์ฮาทำให้ใบหน้าของเซิ่งตงฉยงมืดมนกว่าเดิม

ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจจนถึงกับตะคอกว่า “เจ้าหนู จะตะโกนอยู่ที่นี่อีกนานเพียงใด?”

“ตัวเจ้าเองมีความสามารถระดับใด เจ้าไม่รู้ตัวหรือ มายืนพูดเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ให้เสียเวลาจะมีประโยชน์อะไร?”

ใบหน้าของเซิ่งตงฉยงมีรอยยิ้มเย็นชาน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของเขาดูมืดมน ขณะกล่าวว่า “ถ้าเจ้ามีความสามารถจริง วันนี้เจ้าจะต่อสู้กับข้าอีกครั้งหรือไม่?”

“วันนี้ลองดูอีกครั้ง ถ้าเจ้าสามารถเอาชนะข้าได้จริง ๆ ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะมายืนพ่นคำไร้สาระต่อหน้าข้า!”

ประโยคสั้น ๆ นี้ทำให้ใบหน้าของเอ้อร์ฮาโกรธจัด

สายตาของเขาเย็นเยียบ พยายามระงับความโกรธและความขุ่นเคืองในใจ แล้วพูดอย่างเย็นชา “ฮ่าฮ่า ได้!”

เอ้อร์ฮาโบกมือตะโกนสั่งคนที่อยู่ข้างหลังเขา “พี่น้องทั้งหลาย มาร่วมกันสังหารเจ้าคนสารเลวที่เอาแต่แหกปากนี่กัน!”

“ฮ่า ฮ่า ช่างน่าขัน!”

เซิ่งตงฉยงมีสีหน้าเย้ยหยัน ขณะเอ่ยปากข่มขวัญศัตรู “นานมากแล้วที่ไม่มีใครกล้ายั่วยุข้าถึงเพียงนี้!”

ดวงตาของเซิ่งตงฉยงฉายแววมืดมนยิ่ง ทั้งยังเต็มไปด้วยความโกรธ เขาพูดด้วยความประหลาดใจ “อย่างไรกันแน่...“

“เจ้าสารเลวนั่นมันเล่นตลกอะไรกับข้ากันแน่?”

สายตาของเซิ่งตงฉยงดุดันด้วยโทสะ น้ำเสียงเย็นชา ขณะพูดอย่างเย้ยหยัน “เจ้ากล้าล้อเล่นกับข้าได้อย่างไร เอ้อร์ฮา!”

“เจ้าอย่าได้ปล่อยให้ข้าได้มีโอกาส จะดีต่อตัวเจ้ามากที่สุด ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่นอน!”

เสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยวระเบิดขึ้นทันที!

ขณะนี้ดวงตาของเซิ่งตงฉยงมีแต่ความโมโหโกรธา เขาระงับความขุ่นเคืองในใจ แล้วตะโกนสั่งการด้วยความโกรธ “ถอยทัพ!”