บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1095

“เก่งกาจถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”

หมานจิ้งก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อ

“กระหม่อมจึงกังวลว่าถังหม่างจะมีอาวุธประหลาดเช่นนั้นอยู่ในมือด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่น่าจะมีไม่ใช่หรือ?”

หมานจิ้งพูดอย่างลังเล “จะมอบอาวุธทรงอานุภาพเช่นนี้ให้กับผู้อื่นตามอำเภอใจได้หรือ หวังหยวนจะใช้มันเพื่อป้องกันตัวเองอย่างเดียวไม่ใช่หรือ?”

“ไม่แน่ใจ...”

ทันใดนั้นถังหม่างที่กำลังมองเอ้อร์ฮาด้วยรอยยิ้มก็พูดว่า “จงฟังคำแนะนำของข้า รีบถอยกลับไปโดยเร็วที่สุด”

“ไม่เช่นนั้นพวกเจ้าจะต้องทุกข์ทรมานมาก”

เอ้อร์ฮาได้ฟังดังนั้นก็มีใบหน้ามืดมนทันที

เขาขมวดคิ้วเก็บซ่อนความกลัวไว้ในใจ ก่อนจะสูดจมูกอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “จริงหรือ?”

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีไพ่ตาย ไม่เช่นนั้นเจ้าจะเย่อหยิ่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เลว!”

“ในเมื่อพวกเจ้าไม่เต็มใจจะฟังคำแนะนำของข้า เช่นนั้นข้าก็จะแสดงให้เจ้าเห็นว่าไพ่ตายของข้าคืออะไร”

เขาเหลือบมองเอ้อร์ฮาที่อยู่ตรงหน้าอย่างเย็นชา แล้วค่อย ๆ หยิบระเบิดที่เขาเตรียมไว้เมื่อนานมาแล้วออกมา จากนั้นชูขึ้นต่อหน้าถังหม่าง

“เอ้อร์ฮา เจ้าคิดว่านี่คืออะไร?”

เมื่อเอ้อร์ฮาเห็นชัดเจนว่าถังหม่างกำลังถืออะไรอยู่ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที!

“มันคืออาวุธประหลาด!”

“อ๊ะ!”

เอ้อร์ฮาหวาดกลัวจนเผลอถอยหลังไปสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว เขาชี้ไปที่ระเบิดในมือของถังหม่างด้วยความตื่นตระหนกแล้วพูดว่า “องค์หญิง นี่คือสิ่งที่หวังหยวนใช้เมื่อครั้งที่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

หมานต๋าถูขมวดคิ้วด้วยสีหน้าบึ้งตึง กองกำลังของเขากำลังจะต่อสู้กับถังหม่าง แต่คนของเขาเองกลับตื่นตระหนกราวกับกำลังจะพ่ายแพ้ในการต่อสู้ จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร?

รองขุนพลเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าแล้วพูดด้วยสีหน้าตื่นตกใจ “ถังหม่าง... ถังหม่างมี... อาวุธระเบิดประหลาดของหวังหยวนพ่ะย่ะค่ะ!”

“อะไรนะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของหมานต๋าถูก็กลายเป็นโกรธจัดทันที!

เขาลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเดือดดาลแล้วเตะโต๊ะตรงหน้ากระเด็น รองขุนพลตกใจมากจนล้มตัวลงนอนหมอบบนพื้นตัวสั่น ไม่กล้าขยับตัว

หมานต๋าถูมีสีหน้าเย็นชา เส้นเลือดปูดขึ้นมาบนหน้าผากของเขาขณะพูดอย่างดุเดือด “ตอนนี้ต้าเย่กำลังตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย หวังหยวนคนนี้ไม่คิดจะต่อสู้เพื่อแย่งชิงแผ่นดิน แต่กลับส่งคนมาที่นี่เพื่อหยุดพวกเราหรือ?”

“ประเสริฐ ประเสริฐนัก!”

ใบหน้าของหมานต๋าถูน่ากลัวมาก เขาแสยะยิ้มเย็นชาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่าตำหนิว่าพวกข้าไร้ความปรานีก็แล้วกัน!”

หมานต๋าถูพูดจบก็สวมชุดเกราะทันที จากนั้นคว้าดาบยาวบนชั้นวางมาถือไว้ ก่อนสะบัดแขนเสื้อพูดด้วยความโกรธ “ข้าเองก็อยากจะเห็นด้วยตาของตัวเองว่าอาวุธระเบิดประหลาดที่ว่านั่นมันทรงพลังเพียงใด!”