บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1133

แน่นอนว่านางไม่มีทางเลือก เพราะนางได้สาบานแล้วว่าจะจงรักภักดีต่อเซิ่งตงฉยง ไม่ว่านางจะต้องใช้วิธีการใดนางก็จะทำ!

เฉินอวิ๋นจื้อเฝ้าดูทั้งคืน แต่ก็ยังไม่มีข่าวคราว!

เขาทุกข์ใจและเจ็บปวดมาก!

ดวงตาของเขาแดงก่ำหลังจากนอนไม่หลับมาทั้งคืน เขาหวังว่าหงหยิ่งจะกลับมาเรียกตนว่าพี่เฉินตามปกติอีกครา!

“บางที... อาจจะกลับมาพรุ่งนี้...”

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยความกระวนกระวาย นัยน์ตาฉายแวววิตกกังวลและคาดหวัง

แต่ในวันที่สองและสามก็ยังไม่เห็นวี่แววของหงหยิ่ง!

เขาจึงรู้สึกสิ้นหวังแล้ว!

ทุกวันนี้เขาไม่รู้รสอาหารหรือชาอีกต่อไป เฝ้าพะวงอยู่กับการรอให้หงหยิ่งกลับมาเท่านั้น!

แต่ย่างเข้าวันที่สี่ วันที่ห้า วันที่หก!

นางก็ยังไม่ปรากฏตัวด้วยซ้ำ!

ทำให้เฉินอวิ๋นจื้อตื่นตระหนกอย่างยิ่ง!

เขารู้สึกว่าต้องมีเรื่องร้ายบางอย่างเกิดขึ้น!

เขาไม่เคยกังวลหนักถึงเพียงนี้มาก่อน!

ในที่สุดยามเช้าตรู่ของวันที่เจ็ด เขาก็เห็นร่างหญิงสาวคนหนึ่งที่คุ้นเคยมีบาดแผลเต็มตัว ทันทีที่กลับมาถึง นางก็เหวี่ยงตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขาแล้วหมดสติไป!

“น้องสาว!”

เฉินอวิ๋นจื้อรู้สึกตื่นตระหนก ในใจเต็มไปด้วยความกังวล!

เขาจึงเริ่มตรวจสอบอาการบาดเจ็บ แล้วพบว่าไม่มีอาการบาดเจ็บร้ายแรงทำให้โล่งใจขึ้นมาก!

เขาเฝ้ารักษาดูแลไม่ห่างเป็นเวลาสองวันกว่านางจะฟื้น!

เมื่อเฉินอวิ๋นจื้อเห็นนางฟื้นแล้วจึงถามทันที “เป็นอย่างไรบ้างน้องสาว เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?”

หงหยิ่งมองเฉินอวิ๋นจื้อแล้วแสร้งทำหน้าตาโศกเศร้า “พี่ใหญ่เฉิน ขอบคุณนะ ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว”

แต่เห็นสีหน้าของนางก็มองออกว่าต้องมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจเป็นแน่!

แต่นางกลับไม่ยอมเอ่ยออกมา!