บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1138

เกาเล่อเล่าเรื่องนี้ตามความปรารถนาของหวังหยวน

เฉินอวิ๋นจื้อตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งเมื่อได้ฟังดังนั้น

พูดตามตรงว่าแม้เขาจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดเรื่องนี้จึงถูกกำหนดไว้แบบเฉพาะเจาะจงมาก แต่ความจริงแล้วเขาไม่มีความคิดเคลือบแคลงสงสัยแต่อย่างใด

เพราะเมื่อเขามาที่ต้าอันครั้งแรก องค์กรเครือข่ายผีเสื้อก็เพิ่งเริ่มต้นขึ้น โดยเขาและเกาเล่อเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยกัน

ส่วนคนรอบข้างต่างก็เป็นมิตรกับเขา

แต่เขาเป็นคนที่สำคัญมากคนหนึ่ง อีกทั้งเกาเล่อและหวังหยวนต่างก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างดี ซึ่งเขาเองก็มีความสำคัญกับพวกเขามากจริง ๆ

ดังนั้นเขาจึงคิดเรื่องนี้แล้วตอบตกลง

“ไม่มีปัญหา ข้าจะไปเองขอรับ”

เฉินอวิ๋นจื้อพูดตามตรง ส่วนเกาเล่อยกยิ้ม

“ได้... น้องสะใภ้ ข้ารู้ว่าเจ้ามีความแค้นต่อตระกูลเซิ่ง พวกข้าเองก็อยากให้เหล่าเฉินอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเจ้า แต่เมืองหวงกำลังขาดคนจริง ๆ ดังนั้น... ข้าจึงทำได้เพียงส่งเขาไปที่นั่นเท่านั้น”

“เจ้าไม่ต้องกังวล หากมีปัญหาใดเกิดขึ้น พวกข้าจะแจ้งให้เจ้ารู้อย่างแน่นอน ส่วนเซิ่งตงหยวนคนนั้น พวกข้าก็กำลังวางแผนจัดการเขาแล้ว!”

“ตระกูลเซิ่งมีความทะเยอทะยานมากมาโดยตลอด คุณชายของพวกข้าจึงตั้งใจจะสังหารสมาชิกสองสามคนในตระกูลเซิ่ง เพื่อทำให้เซิ่งฟางสี่และเซิ่งตงฉยงตกอยู่ในความระส่ำระสาย เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่รู้สึกว่าตนเองปลอดภัยในอาณาจักรต้าอันเสมอไป และจะหาทางสร้างปัญหาอยู่เสมอ”

คำพูดของเกาเล่อถือเป็นบททดสอบของหงหยิ่ง!

สีหน้าของหงหยิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางไม่เคยคาดหวังว่าจะเกิดสถานการณ์เช่นนี้!

เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหันจนนางไม่ได้เตรียมตัวเลยด้วยซ้ำ!

นางจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น

ภายในใจเต็มไปด้วยความกังวล

หากเป้าหมายไปเมืองหวงแล้วล่ะก็...

แผนการของนายน้อยจะไม่ไร้ประโยชน์หรอกหรือ?

ถ้าไปเช่นนี้จริง ๆ ทุกอย่างที่นางทำมาจะไม่ไร้ประโยชน์หรือ?

เมื่อคิดเช่นนั้นนางจึงตัดสินใจว่าจะไปพบกับเซิ่งตงฉยงแล้วปล่อยให้เขาตัดสินใจเรื่องนี้!

“พี่ใหญ่เฉิน ข้า... ข้าอยากไปจุดธูปบอกกล่าวน้องสาวก่อนออกเดินทางได้หรือไม่?”

หงหยิ่งรีบพูดเช่นนี้ แต่เฉินอวิ๋นจื้อไม่ปฏิเสธ เพราะนี่เป็นธรรมชาติของคนที่สูญเสีย เขาจึงพยักหน้า

“ได้สิ ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”

หงหยิ่งยังคงคิดว่าจะปฏิเสธอย่างไร แต่เกาเล่อชิงพูดก่อนว่า “ปล่อยให้น้องสะใภ้ของข้าไปเองเถิด ทันเวลาพอดี มีบางอย่างที่ข้าอยากจะบอกเจ้า”

เมื่อได้ฟังดังนั้น เฉินอวิ๋นจื้อก็พยักหน้าโดยไม่พูดอะไรอีก ส่วนหงหยิ่งก็จากที่นี่ไปในทันที

หลังจากที่หงหยิ่งจากไป เกาเล่อก็ปรากฏตัวขึ้น

“ลูกพี่ เหตุใดท่านจึงระมัดระวังนัก?”