บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1145

เซิ่งตงฉยงย่อมเข้าใจว่าพ่อของเขากำลังคิดเช่นไรและเขาเองก็มีความคิดแบบเดียวกันด้วย

“ไม่เลว เจ้ามีความคิดอะไรบ้างหรือไม่?”

หลังจากเซิ่งตงฉยงได้ฟังดังนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “การแก้ปัญหาเรื่องตระกูลไป๋ยังคงเป็นเรื่องยากด้วยวิธีการของเรา!”

“ข้อได้เปรียบของเราคือเราไม่ต้องกังวล!”

“แต่ตระกูลไป๋นั้นแตกต่างออกไป พวกเขาไม่เพียงแต่กังวลเรื่องตระกูลเซิ่งของเราเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเรื่องเมืองหวงด้วย!”

“เพราะฝ่ายเมืองหวงที่ต้องการบุกต้าเย่นั้นใจร้อนมานานแล้ว!”

“และครั้งล่าสุดที่ตระกูลไป๋ขับไล่เมืองหวงออกจากต้าเย่ได้ ข้าเชื่อว่าเมืองหวงก็รู้สึกโกรธแค้นอยู่ในใจเช่นกัน!”

เซิ่งฟางสี่ฟังแล้วก็พยักหน้า

“ใช่ พ่อเองก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะรวมกับต้าเย่ แม้ว่าโลกนี้จะไม่มีศัตรูถาวร แต่ความสัมพันธ์ระหว่างไป๋เหยียนเฟยกับตระกูลไป๋ก็ต้องแตกต่างออกไป”

“พวกนางจะไม่ยอมเข้าร่วมกับพวกเราเพื่อกัดกินตระกูลไป๋ ดังนั้นในกรณีนี้เมืองหวงเป็นทางออกที่ดีจริง ๆ!”

“ก็แค่... หากเจ้าต้องการทำเช่นนี้ เจ้าต้องเริ่มต้นให้ดี!”

เซิ่งตงฉยงฟังแล้วจึงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ ข้ายินดีที่จะไปทำภารกิจลับที่นั่นด้วยตนเองขอรับ!”

“ข้าเชื่อว่าข้าสามารถเจรจาให้เมืองหวงร่วมมือกับเราได้!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา เซิ่งฟางสี่ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งและสับสนเล็กน้อย

“เจ้าหรือ? ลูกเอ๋ย เจ้าทำอะไรได้บ้าง? ลองบอกมาสิ!”

เซิ่งฟางสี่รีบพูดด้วยความอยากรู้อยากเห็นมาก

“มันง่ายมากขอรับ ประการแรกคือเมืองหวงต้องการบุกเข้าสู่ต้าเย่จริง ๆ ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากกว่านี้!”

“ประการที่สอง เราสามารถร่วมมือกับพวกเขาด้วยการแบ่งตระกูลไป๋ออกเป็นสองส่วนได้ นี่เป็นการแสดงความจริงใจที่ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว”